Koude douche en een frietchinees

Ik blijf maar stappen. En soms gaat de tijd zo snel, maar soms kruipen de kilometers tergend traag naar dat nulpunt van de dag. Ik hoor dat er een hittegolf plaatsvindt in België. 36 graden?

Wel in dit soort teperaturen puf ik nu al 11 dagen rond. Vroeg vertrekken, om niet die loden hitte van de dag te voelen. Maar deze ochtend toen ik vertrok tussen de stenen muren en straten van Piacenza was het al 27°C om 6u30. Dan weet je dat er weer zo'n dag aankomt. En ondanks al mijn voornemens om het rustig aan te doen. Het lukte weer niet. Ik was nog maar net tussen de eindeloze velden aangekomen tot ik heel in de verte twee mensen met een rugzak ontwaarde.

Mijn tempo gaat dan onvermijdelijk de hoogte in. Wie zou dat zijn? Zouden ze op dezelfde route zitten? Welke taal zouden ze spreken? En na een kilometer of twee was het gat gedicht. Bonjour. Alweer Fransen, en alweer in koppel. Bonjour. Enchanté, Wim. Comment? Vim? Vous êtes Hollandais? Gerald en Ann komen uit de buurt van Orleans en vooral hij spreekt met een stevig accent. Maar het lukte uiteraard wel.

We wennen aan elkaar en de typische agrarische taferelen spelen zich voor onze neus af. Graan oogsten, mais bevloeien, tomaatjes besproeien met "iets van Bayer". Tot we een gigantische sterke watersproeier naderden. We hoopten dat die ook de weg zou raken zodat we een douche zouden krijgen. Onder een boom stond een tractor met ratelende motor en bijhorende boer het sproeien goed te keuren. We stapten even het veld in. En dan maar wachten op de sproeier die zijn straal langzaam maar zeker in onze richting stuurde. Een gigantische koude douche was ons deel. We gierden van de pret en besloten nog een rondje te wachten. Tot de boer naar de sproeier stapte om ons permanent te besproeien. We dropen van het koele water. We bedankten de boer en die vond het allemaal wel grappig.

Na 16 kilometer gingen we terug uit elkaar. We hadden elk een variatie op de eindebestemming gemaakt. En ik liep naar Fontana Fredda. Je raadt het al "koude fontein". Wat een heerlijk toeval.
Nog drie kilometer en de zon staat alweer op haar hoogste punt. Ik puf en voel mijn energiepeil plots helemaal wegzakken. Mijn kuiten tintelen en mijn tempo moet terug. Mijn watervoorraad is allebehalve nog fris maar ik giet alles binnen. Suiker. Ik moet suiker eten, en snel. Ik nader het dorp en vind maar geen schaduwplekje waar ik me even kan neerzetten. Tot ik uiteindelijk neerplof tegen de gevel van de kerk. Ik had nog een paar croissants die ik meteen binnenduwde. Mijn benen voelden als karton. En verbrand van de zon. Ik was plots ook héél moe. Ik ervaarde een soort combinatie tussen appelflauwte en zonnesteek.

Toen ik mijn kamer kon betrekken ben ik de douche in gevlogen en op mijn bed gaan liggen. Ik heb meer dan twee uur geslapen. Hoe kan het dat ik op een paar kilometer plots alle energie verlies? En wat is de invloed van zon en hitte in deze ervaring. En morgen? Ik ga wat inkorten denk ik. Niet voor herhaling vatbaar.

Ik zit nu uren later nog steeds wat bij te komen. In het dorpscafé. Voor de zoveelste keer wordt het café gerund door mensen met een overduidelijk aziatisch uiterlijk. Dit is al zeker de zevende keer sinds ik in Italië rondtrek. Dit is geen toeval meer. Een beetje zoals het fenomeen van de Frietchinees in Vlaamse steden. Het fascineert me mateloos hoe dit komt. Perfecte service. En daar draait het toch allemaal om.Read more