Een wolk en een betere dag

Terwijl rond Turijn de modderstromen van de bergen denderen blijven wij nu al meer dan twee weken in de droogte hangen. Het hogedrukgebied van de Po-vlake is berucht.

Ik had mijn tocht voor vandaag gereduceerd tot een goede 16km om een scenario van gisteren te vermijden. Ik starte op het gemakje, na een busrit van drie euro. Ik voelde dat ik 'in controle' wilde blijven. Goed gesmeerd? Genoeg gegeten? Geen te hoog tempo, af en toe een drankpauze, ... Alles moest kloppen.

Tot op het moment dat ik genoot van het stappen, het lichtgolvende landschap, de kleuren van de oogst, de curve van de vlucht van de gierzwaluwen. Plots besefte ik dat die controledrift me ook kan verstikken. Ik wil geen dashbord zijn, geen metertjes voortdurend controleren en bijsturen. Het is net het loslaten van die controle die het gelukzalige gevoel geeft te kunnen opgaan in het decor. Er onderdeel van te zijn, bewust. Het stappen op automatische piloot, of nog beter zonder piloot. En elke keer wakker worden als je bij een kruispunt even twijfelt welke richting je uit moet.

Ik keek heel anders dan gisteren naar de bouwvallige bouwsels tussen de akkers. Ze leken me veel poetischer. De schoonheid van de vergankelijkheid. En boven me ontwikkelde zich een erg lange wolk. Ze bleef roerloos op dezelfde plek hangen. In de lage landen zou je dan hopen dat die wolk even voorbij die moordende zon zou drijven. Hier niet. Hier moet je hopen dat de zon door haar draaiing achter die stilhangende wolk terecht komt. En het gebeurde. De temperatuur bleef hangen rond een verkwikkende 28 graden. En dat voelde als genieten.

Als vanzelf wandelde ik Fidenza binnen. Ik zette me op een bank, at mijn panini en genoot van een gelato Pistacchio. Ik had nog ruim de tijd om de prachtige gevel van de kathedraal in beeld te brengen. En het prima uitgeruste Ostello is vanavond en vannacht even Frans grondgebied en één kamer blijft in Belgische handen. Wat een opluchting na de opdonder van gisteren.Read more