Om 6u15 al aan het stappen. Lange schaduwen.

De allerlaatste vlakke stukken. Eindelijk.

De indrukwekkende klokwielen in de kerktorens.

Na een nacht vol zweet genieten we van de schaduw in de ochtend

De zon neemt alweer de hoofdrol. In de verte de Po-vlakte.

De landschapsfotograaf in me wordt helemaal wakker.

De zwaarste kilometer tot nu toe op de hele Via Francigena.

Wachten aan de ingang van het Ostello. En een slaapje.

Een sauna-nacht

July 3, 2025 in Italy ⋅ 🌙 28 °C

Met een nieuw stapmaatje in de kamer deze nacht een zwemparadijs van een nacht meegemaakt. De temperatuur in de kamer was van die aard dat je een hele nacht lag te sudderen in je eigen zweet.

Odd is een heel erg sympathieke man uit Oslo en loopt mee tot in Lucca. De twee Franse koppels proberen wat te praten met hem maar hun Franglais is verre van begrijpelijk. En tegelijk enorm basic.

De nacht van de Noor was zo erbarmelijk dat ik hem wat powerfood gaf in de ochtend. Toen hij uiteindelijk een doktersbezoek afwees ging hij toch aan het stappen. Ik vergezelde hem. Het werd een supermooie dag in een prachtig glooiend landschap. Superheet. Dat wel. Toen we rond de middag arriveerden bleek de Ostello pas te openen om 15u. Dan maar een schaduwrijk terras opgezocht en trachten niet in slaap te vallen. Toen ik uiteindelijk een bed vond was een middagslaapje absoluut nodig. Morgen trekken we weer een beetje meer de echte Appenijnen in.

En het wil maar niet onweren verdorie.Read more

See translation