Praten met de donder

De temperatuur deze morgen was ideaal en Belgisch. Die 29 km moet er aan geloven. Alleen had ik mijn route onzorgvuldig uitgestippeld en werd het nog een stuk zwaarder dan voorzien. Maar ik was om 6u weg en zat vol goede moed. En ik was alleen op pad. Ik zou vandaag het hoogste punt in de Appenijnen ronden. Monte Valore en daarna de Cisa Pass. Al het water dat hier valt vloeit eindelijk niet meer naar de Po en dus richting Venetië, maar blijft lekker hier in de Tyrreense zee achter de bergen van Ligurië.

Het was een zeer vreemde ochtend. Ik was nog maar net vertrokken en er rommelde al onweer in de lucht. Geen gedaver, maar lichte, diepe tonen. Het leek alsof de donder met me wilde praten. Eerst 8 kilometer stijgen en de luchten waren zwaar en dramatisch. Als ik een bos binnedrong was het er stikdonker zodat ik nauwelijks de wegwijzers nog zag. En dat was nodig want ik had een slechte track. En ik kon niet bellen want geen dekking, en er is geen netwerk dus ook geen internet.

Maar de donder stelde me gerust. De vriendelijke bastonen begeleidden me naar boven. Ik trof er wilde paarden, en prachtige decors onder nog meer dramatishe soorten wolkendek. Mijn onrust werd nog meer gevoed door hoogspanningslijnen die letterlijk boven mijn hoofd knetterden. Zouden die bliksem lokken? De paarden hinnikten van het gerommel maar het regende nog steeds niet.

De Cisa-pass, het laatste hoge punt voor Toscane en Lazio was erg desolaat en donker. Alweer helemaal anders dan ik me had ingebeeld. Ik had geen kilometerteller en dat maakte dat ik vooruit wilde. Eens door de 'poort' van Toscane volgde een lange passage door een bos, zo donker dat ik me wilde bijlichten. Maar gelukkkig waren de aanduidingen veelvuldig.

9u later daalde ik af naar Montrepoli. Mijn voeten deden pijn van de 29km over steenpaden. Ik kon de anderen niet bereiken en zette me in het centrum neer op een terras. Mijjn regenjas was nat. Meer vanbinnen dan vanbuiten want het regende. Het was twee uur. De Fransen zouden hier pas arriveren om 17u. De donder ging slapen in volle stilte. Ik bedankte hem dat hij me veilig naar hier had gebracht.Read more