De zee gezien

De wind gierde door de openstaande ramen van het Ostello. Iedereen sliep, of deed tenminste alsof. Een verkwikkende wind stroomde steeds harder door de duffe kamer tot de luiken luid begonnen te slagen tegen de muren. De regen gutste neer met liters. Ik stond op om een paar ramen toe te doen. Waauw. De temperatuur daalde en we konden een laken op ons lijf gebruiken.

'S morgens hing het dal vol laag vocht onder de vorm van nevelslierten. De zon kon aan het opruimen beginnen. Ik vertrok andermaal aan de zijde van mijn Noorse vriend Odd. Een eerste klim was ons deel.

Mijn spieren en pezen zijn ondertussen helemaal aangepast aan het dagelijkse klauteren en dalen. Enkel mijn voeten vechten tegen de opkomende en weer wegdeemsterende blaren. Maar dat is te verdragen eens je onderweg bent. Mijn huid is getaand op die plekken die de zon kan raken. Mijn Italiaans verbetert met de dag en Odd helpt me daarbij. Hij woont al 4 maanden in Lazio en kreeg er privéles van een Italiaanse schone. Je raadt het al. Een bepaalde les werden de woorden opzijgeschoven voor zoenen.

Mijn eten was voortreffelijk. De Nederlanders aan het tafeltje naast me worden bediend in steenkolenengels. Ik niet. De ober spreekt strak Italiaans en dat stemt me blij. Ik voel me soms Ilja Leonard Pfeifer die wil opgaan in het leven van de Italianen. Het toeristenniveau voorbij.

En dan krijg je plots vanuit de hoogte een streep zee te zien. We zijn er door. Doorheen de Appenijnen. Waw. En je voelt je als een toeristenkind. Zin om er heen te rennen. Met schepjes en zandvormen. Je vergeet Rome. Je betrapt jezelf in de zin in vakantie. En ik bén met vakantie. En toch is alles anders. Door die zak op je rug. Door dat eindeloze rood-en-wit. En dan zit ook deze prachtige etappe erop in Sarzana. Net niet de kust. En dat zal zo blijven. Nog een paar dagen en dan lonkt Lucca. Het gaat verbazend goed vooruit.Read more