Hoog boven Toscane

Na alweer een bloedhete nacht onder de dakpannen van het Ostello in San Quirico en mijn algemene staat van vermoeidheid besloot ik om deze nationale feestdag het wat rustiger aan te doen. Dat had ook te maken met Tom. Een kempenzoon die hier rondhangt met de fiets en plots in de slaapzaal verscheen en iemand zocht die wat Engels kon. We dineerden samen en al snel bleek Tom gene gewone. Hij wilde heel zijn kijk op de maatschappij, op de verzorgingsstaat en op de gebreken van de vrije markt duidelijk maken. En na twee pinten kwam er ook een soort esoterische kant van hem naar boven. Ik kreeg hem maar moeilijk op tijd in bed.

De tocht van vandaag was monsterlijk. 34,5 kilometer en meer dan 700 stijgende meter. Ik had moeite om ontbijt te vinden en wat eten als lunch. Dus besloot ik om te wachten tot er een winkel openging en een halve etappe met de bus te doen. Het is intussen 17u en vele pelgrims zijn nog onderweg. De laatste 9 kilometer gaan bergop. Tot je uiteindelijk de middeleeuwse toren van Radicofani in het zicht krijgt. Op een hoogte van 814 meter torent deze plek letterlijk hoog boven de Toscaanse landerijen. Hier geen wijn of olijven meer want te koud in de winter. En tegelijk vormt dit prachtige dorpje ook de grens met Lazio.

Vanaf morgen zijn de etappes tot in Rome allemaal haalbare kaarten voor me. Ik begin zowaar wat af te tellen. De weemoed wordt stilaan een beetje voelbaar. Nog 8 stapdagen.Read more