Ho Chi Minhstad

Vandaag een rustige dag, een transferdag terug naar Ho Chi Minh City. Het door Felix van het hotel voor mij geregelde gratis busje naar het busstation was stipt op tijd 9:20. In het busstation met mijn WhatsApp bericht van Felix (zie gisteren) naar een ticket office en een officieel ticket in de plaats gekregen; 5,28€.
Snel door naar de bus en direct instappen, oh zo smooth dat het hier verloopt. Weer een sleeper bus dus schoenen uit en relax languit.
In die goedkope prijs zat dus de busreis, de ophaaldienst aan het hotel en ook hier in de stad een rit naar mijn hotel. Maar... zo smooth bleef het niet verlopen. Ik belande weer in die chaos van dat mega groot busstation. Ik toonde de Vietnamese tekst die Felix voor mij opgemaakt had (cho tôi xin trung chuyển về 43 nguyễn cư trinh quận 1) en werd naar een klein zaaltje gestuurd. Daar zaten dan 3 mannen achter een mini bureau te werken tesamen met zeker 40 wachtende mensen. Ik liet aan èèn van hen terug de tekst zien en hij deed teken om te gaan zitten.
Na een kwartiertje hield ik het voor bekeken in dat pokke warme hok. Ocharme die mannen als ge elke dag in die chaos moet werken en onwetende toeristen moet begeleiden. Maar ze zijn het gewoon zeker.

Ik koos een gemakkelijkere weg nml. Grab, echt super die app, dat gaat ge nog een paar keren lezen denk ik. Binnen de kortste keren was ik in een airconditioned auto op weg naar mijn hotel; prijs met fooi 2.88€, daarvoor kon ik toch echt niet verder aan die chaos deelnemen. Ik zou in mijn hotel geraakt zijn hoor, geen twijfel mogelijk maar hoe en wanneer?

Ik ben te vroeg en mijn kamer is nog niet klaar. Ik zoek mijn toevlucht naar mijn "zijstraatjes restaurant" - Nhà Hàng Asian Kitchen" en geniet van een koude "bia Saigon". Nu ik weer door dit straatje loop schiet me iets te binnen wat ik vergeten te vertellen ben de eerste dagen. Het heeft maar 2 dagen geduurd deze reis of daar was Steven Sigal alweer. Sommigen onder jullie weten ondertussen al dat ik elke reis wel die naam krijg ook al lijk ik er toch echt niet op. Tis zelfs zo dat het al 2 keer gebeurd is dat ze echt dachten dat Steven in hun taxi zat.

Ik ga terug naar mijn hotelletje (hetzelfde als enkele dagen geleden dus), eigenlijk zijn het kleine studio's boven een tattoo shop. Ik kan nog niet in mijn kamer want er is inspectie van de brandweer. Na 10 minuutjes blijkt alles ok en kan ik echt inchecken. Eèn van de eerste dingen die ik in mijn kamer zie is dat het brandalarm uiteen geschroefd is en dus eigenlijk niet meer werkt, goeie control, of wat Dongs toegestopt natuurlijk.
Nog over de tattoo shop, ik moet daar dus door om naar de lift te gaan. Die mannen werken daar soms met 3 in een mini ruimte van 4 op 4 meter ofzo. Dus als ze bezig zijn ga ik daar altijd met de nodige voorzichtigheid doorheen. Ik heb wel de deur al eens per ongeluk met nen groten boenk dicht gedaan 🫣 Kheb duidelijk sorry gezegd hoor, maar er zou wel eens een klein streepje verkeerd kunnen getatoeëerd zijn.

Alles weer uitpakken natuurlijk, even ogen toe en 't straat op want mijn maag begon te knorren. Ik had nog niets gegeten en het signaal van een knorrende maag zal ik op reis niet meer negeren (op mijn Colombia reis ziek, zwak geworden door te weinig eten). Halfvier, te vroeg voor diner dus ontbijt dan hè, lemon juice, spek met eieren en toast (3.4€).

Ik koop een blikje bier en installeer mij op een bankje in het park hier en jawadde, wat een verschil weer met de vorige stad. Hier is het gewoon constant geraas, getoeter en lawaai.

Ik zie weer veel Vietnamezen die aan het fitnessen zijn. Tzijn zo van die stevige metalen toestellen waar bij ons geen kat op komt maar die hier gretig gebruikt worden.
Zeg, ChatGPT, bestaan er dan geen fitness zaken in Saigon? Ja dus blijkbaar wel maar hier in het park is het natuurlijk gratis.

Int hotel nog wat opgeruimd en chat met Nadia. Oei, al bijna 7 uur, tijd voor douche en diner alweer. Tis nie gemakkelijk zenne zo da reizen 😉

En natuurlijk weer in hetzelfde restaurantje gaan eten, ne coconut curry met beef en rijst. Ik heb het toch getroffen met deze zaak hoor want het was weer om duimen en vingers van af te likken.

Naast mij zit een Aziatische jonge gast en dan zie ik toch het verschil met mij hoor. Ik heb manieren geleerd, ik heb geleerd om meerdere keren dank u te zeggen. Ik heb geleerd om respect te hebben voor de mensen en al zeker als buitenlander. Twas gewoon ne lompen boer die naast mij zat, nada, nul respect maar ik voor hem zeker ook niet. Het zijn trouwens niet alleen Aziaten hoor; er zijn hier ook best wat Australische mannen en als die een Bia Saigon teveel ophebben zijn het ook boeren.
Ja, kweet het, ik ben nu wel een beetje éénzijdig maar toch.

Ik heb echt zin om hier nog dingen te proeven en doe iets wat ik op mijn reizen bijna nooit doe, dessert. Geen Irish kofiie zoals thuis altijd, maar nen Titanic. Het blijkt koffie in een klein mooi glas met een bol chocolade ijs. Klein, fijn maar weer lekker. Wel 1.76€ En das best duur voor hier hoor.

Ondertussen is het al 21 uur, amai zo'n reisverslagen schrijven neemt wel wat tijd in beslag. Ik vraag de rekening voor mijne curry, nen titanic en 3 Saigon beer... 5,73€. Allè mannekes zeg nu zelf, spotgoedkoop toch, wel goei fooi gegeven!

En dan Beer Street he, ge kunt er hier niet omheen, ge wordt er naartoe gezogen zeker omdat ge van ver al de herrie hoort.
Het is nog vroeg en niet teveel volk en dus wordt ge nog extra bij uwen arm genomen om je ergens binnen te loodsen.
Ik blijf vriendelijk maar ga nergens binnen want ik heb een ander plan.
Ik ga naar het einde van de zotte straat en daar is een "7Eleven 24/7" winkeltje. Heel klein, ik schat 4 op 10 meter maar met een kleine tapinstallatie van 3 lokale bieren. Ik had vorige keer toen ik hier was al is geproefd en die hun IPA is zo lekker, en dat in zo'n winkeltje. Dus hier opt gemakske op een stoeltje alles gade slaan. Hier rechttegenover zitten wat leuke dames reclame te maken voor een massage. Ik zie nen toerist van een jaar of 70 toch verleid worden en hij trekt met haar (?) een achteraf straatje in. Dat zal wel met happy ending geweest zijn maar dan een vrij snelle wat nog geen half uur later zie ik ze hand in hand terugkomen. Hij terug de straat op met zijne kop een beetje in de grond en zij giechelend terug bij haar vriendinnen.

En dan he mannekes, ik had al wel wat gezien in deze straat maar het zotste tot nu toe doet me verdriet en is echt niet ok. Diegenen die eerst de beelden bekijken alvorens de tekst te lezen hebben het al gezien natuurlijk. Een jonge dame met een klein kindje op haar arm is op het midden van de straat aan het vuurspuwen. Stel je voor dat het efkes misgaat, die kleine zit heel kort bij die vlammen zenne. En toch, verschillende Aziatische mensen geven een fooi. Ik bekijk zo iemand heel vies en schud neen met mijn hoofd maar de man kijkt eerder verbaasd waarschijnlijk niet beseffend dat ik dit volledig afkeur, hiervoor geld geven is gewoon misdadig.

Ik kom nog voorbij het hard rock / metal café maar de live band is nog niet bezig en dus kost het me geen moeite om naar mijn kamer te gaan..

Deze zotte straat moet je absoluut zeker bezoeken als je ooit hier in de stad bent maar ga eerst eten en wat drinken in de zijstraatjes want de prijzen daar zijn minstens 5 keer goedkoper.Read more