Reisdagboek dinsdag 21 april

Vandaag staat een "rustpuntdag" gepland. Ik heb mezelf gedwongen om 3 zulke dagen in te plannen want ik durf op mijn reizen mezelf nogal eens voorbij te hollen. En nu ik 60 geworden ben schenk ik toch ook aandacht aan rustpunten, rust voor mijn lichaam maar vooral rust voor mijn brein.
Vandaag niet denken aan "op tijd hier of daar zijn"; vandaag niet denken aan "gaat dat wel goedkomen, gaat het wel lukken"; vandaag niet denken aan "gaat het hotel wel ok zijn", enzovoort....
Neen vandaag moet niks maar mag ook bijna niks.

Uitslapen, da's de bedoeling maar om 7:30 ben ik klaarwakker 🤨
Ik ga naar een winkeltje in de buurt en koop brood, tomaten, mini komkommers en appels. Zal wel ok zijn voor ontbijt en lunch vandaag want eerlijk waar, zo altijd in restaurants eten begint ook te vervelen.

Daarna, tja wat ga ik doen op zo'n rustdag. Ik ben al wat (actieve) opties aan het bekijken maar een engeltje op mijn schouder zegt: "Neen Luc, neen, da gade nie doen. Tis rustpuntdag en daa gade u aan houden". Ok dan, een slenterwandeling langs het betegelde pad langs het strand, dat mag van mijn engelbewaardertje.
Veel Russen hier dus en om 9:30 zie ik velen al lustig aan een Bia Saigon (bier dus) slurpen, mannen EN vrouwen.

Veel en veel te vroeg voor mij, ik hou het op een ice coffee in een nette, grote strandbar. Grote prijs ook dan natuurlijk, 2,24€ en dat is het drie of vier dubbele van wat ik gewoon ben om te betalen.

Daarna via de boulevard zelf terug naar mijn hotel en hop ik heb er toch weer 6 kilometer opzitten.
Een appel gegeten en mij klaargemaakt voor mijn eerste beach moment op deze reis. Ik heb al gezegd dat ik hier op "het einde" van het lange strand zit en da's heel goed. Ik had net gezien hoe druk het op het strand in het centrum was, hier niet, plaats genoeg.
Ik zon wat, ga zwemmen, terug zonnen en val int slaap. Als ik wakker wordt voel ik dat mijn spierwitte buik, rug en benen een beetje aan het verbranden zijn en ikke dus wijselijk terug naar mijn hotel.
Mijn terras ligt in de schaduw nu en een licht briesje maakt het een aangename plaats om wat over te zee uit te kijken.

Raar maar zelfs op deze rustpuntdag vliegt de tijd en ik ga douchen om te gaan avondeten. Eerst nog even videochat met het thuisfront, wat is de technologie nogal verandert tegenover mijn eerste avontuurlijke reis nog maar 20 jaar geleden.

Ik weet, bewust, totaal niet waar ik ga eten, ik doorloop de kleine achteraf straatjes en beland uiteindelijk bij een Kyrgyzstannees restaurant (Ik kon het de eerste keer ook niet in 1 keer uitspreken 😀). Ik kijk op het menu en zie vanalles wat ik niet ken maar er staat ook pizza op, ok da's optie 2, de safe option.
Ik zie er ook een gerecht genaamd Kurdaak (beef versie) op staan. Ik schakel AI in en het blijkt iets te zijn in de aard van stoofvlees van bij ons maar zonder saus. Ik kan het knopje in mijn kop omdraaien (zie reisverhaal gisteren ivm. mini keuken) en bestel het. Als ik het voorgeschoteld krijg zien de vleesbrokken er inderdaad een beetje stoofvleesachtig uit, goed aangeschroeid en ze zijn echt lekker. De patatjes en de lekkere olieachtige saus maken het gerecht af. Goeie gok Luc!

Om kwart voor acht ben ik alweer thuis. Ik geniet op mijn terrasje nog wat van de neon lichten op het eiland aan de overkant en ga om kwart na negen slapen.

Morgen weer vroeg op want ik moet om 7:15 op de duikschool zijn, gelukkig ligt deze vlak naast mijn hotel 😁Read more