Reisdagboek vrijdag 1 mei

Dit reisverhaal even ongewoon beginnen met een spreuk die ik vandaag ergens onderweg zag en wel top vond:
"Every day may not be good, but there is something good in every day."
Laat dit even bezinken.

Tot zover deze dienstmededeling van de Bond Zonder Naam 😀

Vandaag de wekker om 7 uur afgelopen maar mijn nog eens omgedraaid en uiteindelijk om 7:45 eruit. Brood gaan kopen en "thuis" choco erop als ontbijt. Daarna mij klaargemaakt en te voet vertrokken richting Marble Mountains die ik vanaf mijn terras in de verte zie liggen.
Ik doe dit vandaag bewust te voet langs de grote boulevard om het stadsleven op te snuiven, druk druk; het is vandaag bewolkt dus het is wel prettig om te wandelen

Drukke weg dus maar hier liggen wel allemaal mooie resorts volledig afgesloten zoals Crown Plaza, Hyatt, Pullman en veel andere grote ketens; ik denk eerlijk gezegd dat je hier voor een gewone hotelkamer meer betaald dan voor mijn mooi appartementje.
Ze hebben waarschijnlijk dan ook allemaal hun privéstrandje want ze zijn vlak aan de beach gelegen zonder wandelpromenade ertussen. Aan de straatkant van deze hotels, waar ik dus loop, liggen allemaal grasperken met beplantingen allemaal heel mooi groen want ze worden constant met water besproeid kwestie van de klant in stijl te laten toekomen denk ik.
Ik zit nu een eindje buiten de stad en zie ook weer hier het verval: leegstaande gebouwen, leegstaande ex-horeca zaken maar ook een mega grote mall die compleet leeg staat; op publiciteits foto's die er omhoog hangen kan ik zien hoe de mall er ooit uitgezien heeft, prachtig verlicht, allemaal leuke winkeltjes. Ik veronderstel dat corona hier ook hevig toegeslagen heeft?

Ik heb tijd genoeg onderweg om wat na te denken en nu ik hier zo loop, buiten de plat getreden paden denk ik dat ik ooit toch wel een job van mijn leven mislopen heb, reisverhalen schrijver had ik moeten worden of reisblogger zoveel jaar geleden, "Avant la lettre" want in 2006 toen ik mijn eerste avontuurlijke reis maakte bestonden die reis blogs nog niet.

Onderweg zie ik nog twee koetjes lekker smullen van het net gesproeide groene gras van èèn van die chique resorts hier maar helaas hun liedje duurt niet lang want ze worden door een tuinier terug de straat overgejaagd door het drukke verkeer, gelukkig stopt iedereen op tijd.

Op zeker moment ga ik van de hoofdbaan af want ik wil de Marble Mountains ook van de andere kant zien en niet enkel langs de kant waar alle toeristen toekomen. Ik ben een 500 meter uit de richting als er een meisje op ne scooter naast mij komt rijden. Ze vraagt standaard vragen: naam, vanwaar ik ben enz. en ook waar ik naartoe ga. Ik zeg dus Marble Mountains en ze zegt: "oh wrong way". Ja ik weet dat er een kortere weg naartoe is, maar probeer maar eens uit te leggen dat ik soms al eens graag "anders" doe.
Ze blijft aandringen en uiteindelijk geeft ik toe, maak rechtsomkeer en zeg goodbye maar ze blijft rustig naast mij scooterren. Ze zegt dat ik achterop mag en dat ze mij naar de ingang zal brengen. Ze heeft wel geen tweede helm bij en aangezien ik juist de flikken heb zien rijden bedank ik toch maar voor het aanbod. Ik stap rustig door en zij blijft naast mij rijden. Ze praat goed Engels en we hebben een leuk koetjes en kalfjes gesprek. Natuurlijk wil ze ook weten of ik getrouwd ben, ja dus, en "where is the lady?". At home, to hot for her here. Ondanks dat ze ondertussen weet dat ik getrouwd ben, 3 kinderen heb en 3 kleinkinderen blijft ze naast mij rijden. Raar denk ik maar ik zie er absoluut geen kwaad in, integendeel.
Na een tijdje komen we nabij de ingang en bij allerlei drank, eet en souvenir standjes. Ze versneld ineens en ik duikel de schaduw van een drankstandje in. Ik drink ne Sting en ga terug verder, en na 15 seconden...."hello, here I'm back again"; ze had mij dus staan opwachten. Ik geraak daar vandaag niet meer vanaf dacht ik maar dan kwam de kat op de koord.
Ze vertelde dat haar moeder ook een drank en souvenir standje had, en of ik even gedag tegen haar wilde zeggen. Ja waarom niet. Tblijkt nog een goedlachse madam te zijn en ze wil absoluut met mij en haar dochter op de foto.
De mama toont mij een plannetje van de Mountains en zegt welke dingen de moeite waard zijn en welke niet. Haren uitleg klopte als een bus want ik had natuurlijk zelf mijn huiswerk ook al gemaakt.
Ik krijg het plannetje mee en de dochter begeleid mij helemaal tot aan de ingang. Goodbye, see you later.

De Marble Mountains zijn vijf kalksteenheuvels elk genoemd naar deze vijf elementen: water, hout, metaal, vuur en aarde.
Ze herbergen grotten, tempels en pagodes die al eeuwenlang een spiritueel centrum vormen voor boeddhisten en hindoes.
Eén grot, de Huyen Khong Cave, is speciaal, is mysterieus door de gaten in het "dak". De verklaring is minder leuk, de gaten zijn gemaakt door Amerikaanse bommen. De Vietcong gebruikten deze grot als geheim veldhospitaal om gewonde guerrillastrijders te behandelen en Amerikaanse troepen te bespioneren. Tientallen mensen stierven tijdens de Amerikaanse aanslag. In Vietnam is de oorlog nooit ver weg.

Ik kom na een lange afdaling terug bij alle standjes en ga natuurlijk op zoek naar moeder en dochter. Ik vind ze en moeder is direct bezorgd omdat ik zo hard zweet. Ik krijg direct een doekje uit de frigo in mijne nek gelegd en ook eentje om mijn gezicht af te kuisen. Ik koop een magneet en water en ze staan erop dat ik even ga zitten, de dochter wijkt niet van mijn zijde. Uiteindelijk sta ik op om verder te gaan, zeg byebye en de dochter bekijkt mij met een betreurd (gespeeld) gezicht. Ze vraagt wel nog het plannetje terug, oei, ik wist niet dat ik dat terug moest geven en ik heb het al op 37 verschillende manieren geplooid, soooorie.

En daarom dus lieve medereizigers, daarom neemt den deze niet altijd de makkelijkste weg zijnde taxi (Grab) want dan komde da allemaal niet tegen natuurlijk, en heb ik niks om over te schrijven.
Ah ja, en stoemelings vertelde de dochter ook nog dat ze 26 is en geen vriend heeft en haar mama 48 is en geen man meer heeft 😀

Ik ga te voet terug naar mijn hotel, eet de overschot van mijne spaghetti van gisteren op aangevuld met Frankfurter worstjes en gekookte eieren, chat even met Nadia en.... Dutje!!

Om een uur of 3 vertrek ik naar het strand, ik vind nog een cava plaatsje want het is er mega druk.
Na een tweetal uurtjes naar een mini shop en een bia. Voordeel van de mini shops is dat er enkele stoelen buiten staan, das eigenlijk goedkoop een terrasje doen dus.
Ik geraak aan de praat met een leeftijdsgenoot die een (blanke) Zimbabwaan blijkt te zijn. Hij geeft wat nuttige insider tips voor een "eventuele" 😁 reis naar Afrika.

Snel nen douche, 2 hardgekookte eieren en nog enkele Frankfurter worstjes binnen gespeeld en de street op, op zoek naar DE "1 mei feestelijkheden".
Ik stop even bij een mini techno feestje en beland wat verder op een soort van food festival waar ook wat optredens zijn. Helaas, tis op zijn Vietnamees zeker. Achter de performers wordt op een groot scherm constant reclame getoond. Bij ons gebruiken we die schermen voor extra beleving maar hier dus niet.

Ik heb tijdens de ganse reis al heel veel grote voorbereidingen gezien voor de "grote 1 mei dag", iedere Vietnamees doet er geweldig enthousiast over en dus verwachtte ik er ook veel van maar tis er niet echt uitgekomen.
En eerlijk, mij lijkt het allemaal door de staat opgeblazen, ik kan mij niet ontdoen van een soort van Sovjet gevoel dat ik hierover heb. Klein voorbeeldje: buiten de honderden nationale vlagjes die men hier uithangt duiken ook overal in het stadsbeeld luidsprekers op. Er komt bijna geen muziek uit maar des te meer een gedram van...? Ik had het eigenlijk eens moeten live vertalen maar te laat nu.

Ik wandel een drietal kilometer van de kust weg en ga naar "Dragon Bridge", een brug over de brede rivier versiert met een draak en die gaat vanavond vuur spuwen. ChatGPT, ja weeral, raad me aan om er op tijd naartoe te gaan en gelukkig maar want er verzamelen honderden mensen op de brug om een zo goed mogelijk zicht te hebben. Stipt om 21 uur spuwt hij vuur, ik doe snel een WhatsApp groepsgesprek open met de kids maar helaas het is nogal snel gedaan. Brandstof besparingen?
Hierna spuwt hij wel nog veel water en gelukkig sta ik "uit de wind" en wordt niet nat.

Ik wandel nog even over de night market maar als er ene mij compleet probeert af te zetten door 5 keer de normale prijs voor nen bia te vragen hou ik het voor bekeken. Ik keer terug via een donker achteraf-achteraf-achteraf straatje, zie wat mensen bij elkaar keuvelen, zie ook een vrouw de was met de hand doen in een grote wasteil maar ik zie vooral ook enkele dikke ratten en dat is niet de eerste keer hier in de stad.

Aan een mini shop dan maar een "terrasje" gedaan en op tijd naar huis. Mijn benen zijn doodmoe want vandaag heb ik weeral een 28,5 kilometer gestapt.Read more