Reisdagboek Donderdag 7 mei

Om 7:30 op pad voor een stadswandeling alweer.
Eerst naar de Long Bien-brug, door de Fransen gebouwd rond 1900 en meerdere keren gebombardeerd tijdens de Vietnamoorlog maar ze ligt er nog steeds. Hier rijd dus de trein nog over en je kan/mag er ook te voet over.

Verder door naar Phung Hung muurschilderingen onder oude spoorwegviaduct met scènes uit het oude Hanoi, best mooi maar sommige zijn slecht bewaard. Bij elke schildering staat wel een uitleg bij wat wel cool was maar die ik jullie bespaar (ik heb het wel op foto voor geïnteresseerden).
Aan de overkant zie ik een kleine slagerij opt straat met oa. "THIT CHÓ ĐỦ MÓN" als reclame opschrift. Wat ik toen niet wist maar nu wel is dat dit betekend dat ze hond verkopen om te eten, dus hier toch ook nog... (zie foto).

Ik loop door een mooie grote boulevard met veel bomen en enkele koloniale huizen en kom bij de
Cửa Bắc-kerk. Heel mooi, een mix van Europese architectuur (1932) en Vietnamese elementen; oa. Mitterrand en George W. Bush woonden hier ooit een dienst bij. Ik zie een jong meisje op haar knieën langdurig bidden, ik probeer zo stil mogelijk te zijn en vraag mij af waarvoor ze bid.

Om aan de Tran Quoc Pagode te komen passeer Ik eerst een klein monumentje ter ere van John McCain, in 1967 neergeschoten boven Hanoi. Hij kwam neer in het Trúc Bạch-meer, Vietnamese bewoners haalden hem uit het water en daarna zat hij meer dan vijf jaar gevangen, grotendeels in Hoa Lo Prison. Vele jaren later was hij kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap in 2008 tegen Barack Obama.
De Pagode zelf is çava, ik heb er al mooiere gezien.

Dan naar een vijver ook midden in de stad waar nog een B-52 vliegtuigwrak in het water ligt.
Nu loop ik, bewust, verder door hele smalle straatjes en zie (en ruik) weer het leven van alledag van de gewone mensen. Wat oudere madammekes stoppen even met keuvelen als ik passeer, wat doet dienen toerist hier? Ik zie op een mini houten toogje in de kleine straat sneetjes van varkenspoten afsnijden en verkopen. En ook weer scooters die hier doorheen rijden, ze zijn overal.

Op de site van de "Temple of Literature" bezoek ik een kleine tentoonstelling van Ham Nghi, ooit even keizer maar verbannen naar Algerije door de Fransen. De tentoonstelling was voor mij mooier dan de site zelf.

Ik kom aan bij de St. Joseph’s Cathedral rond een uur of 12 maar helaas gesloten. Ik heb het hier in Vietnam al meermaals gezien, bezienswaardigheden die tussen 11 en 14 uur gesloten zijn.
Dan maar door, ik krijg honger, zie fast food pizzeria en dus in de vlucht ne pizza.

Dan weer verder naar Ngoc Son Tempels gelegen aan een meertje alweer, dat heeft Hanoi precies wel, veel vijvers en meertjes in de stad.
Ik wil even genieten van het zonneke aan het water en pak nen bia uit de frigo in een winkeltje. Ik vraag de prijs en de mevrouw durft dezen toerist af te zetten door 3 maal de normale prijs te vragen. Blikje terug in de frigo en ik zeg dat ze crazy is. "no, you crazy" antwoord ze en ik terug "no you are really crazy". Ze zwijgt want ze weet dat ze "verloren" heeft; wat Vietnamezen die aan het winkeltje zaten gniffelen onder elkaar. Wat zouden ze zeggen: "slimme toerist"?
De tempels zijn afzetterij, te duur voor wat het is, 4,5€ en ik was er op 10 minuten buiten.

Terug naar de kathedraal want die was ondertussen open, gratis. Ik kom binnen en dit is heel mooi maar ook heel sereen met wat zachte achtergrondmuziek. Ik zet mij op een bank en kom volledig tot rust. Ik zie ook weer mensen bidden. Deze kathedraal is echt een bezoekje waard.

Door naar Hanoi Hilton, neen geen hotel, het is de bijnaam die Amerikaanse gevangenen gaven aan de Hoa Lo Prison. Veel is ondertussen afgebroken maar een deel is bewaard als museum. Gebouwd door de Fransen om revolutionaire locals op te sluiten en later dus door de Vietnamezen zelf gebruikt. Sommige Amerikaanse krijgsgevangen zaten hier jarenlang opgesloten. De overheid hier probeert het voor te stellen alsof die hier een "goed" leven hadden maar dat is propaganda weten we door de getuigenissen van de militairen zelf. Doorheen gans mijn Vietnam reis is de oorlog nooit ver weg maar ook de propaganda niet en ik ben kritisch tegenover wat ik lees en zie op tekeningen ed.

Dan naar èèn van de "places to see" in Hanoi nml. Train Street. Tis waar de trein door een smalle "straat" rijd en waar je op ne meter en half afstand op een stoeltje iets kan drinken.
Ik ben wat te vroeg en langs alle kanten probeert men mij op zo'n terrasje te lokken maar ik weet wel beter, ik wacht gewoon en ga het straatje in als de trein er aankomt. De trein fluit, en voor je het weet is hij voorbij maar tis speciaal, ook een aanrader om in Hanoi te doen.

Ik heb er alweer 20 kilometer opzitten en ik kan niet zeggen dat ik door Hanoi gecharmeerd ben, ik was liever in de zotte stad Ho Chi Minh City maar dat is een heel subjectief gevoel natuurlijk. Op het einde van de reis krijgt deze stad een herkansing want dan zal ik er nog eens verblijven. Morgen en de volgende dagen weer verder naar het Noorden tot vrij dicht bij de Chinese grens.Read more