Shirakawa-go en Kanazawa

Vanochtend ging de wekker al vroeg, want we gingen mee met een ochtendexcursie naar Shirakawa-go, dat sinds 1995 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst staat. We hadden eerst een busrit van ongeveer een uur en twintig minuten. Onderweg vertelde onze leuke gids Hatsune van alles over de geschiedenis van het gebied en de bijzondere huizen die hier staan.
We bezochten vervolgens het dorp Ogimachi, dat bekendstaat om zijn traditionele gasshō-zukuri-huizen. Deze huizen hebben enorme, steile rieten daken die lijken op twee handen die tegen elkaar worden gehouden tijdens het bidden. De daken zijn zo ontworpen dat ze bestand zijn tegen de enorme hoeveelheden sneeuw die hier in de winter vallen.
Bijzonder is ook hoe de bewoners hun dorp beschermen. Ze hebben met elkaar afgesproken dat de huizen niet verkocht, verhuurd of afgebroken mogen worden. De rieten daken gaan gemiddeld zo’n twintig jaar mee en worden traditioneel met hulp van de hele gemeenschap vervangen. Vroeger werd er binnenshuis veel vuur gestookt, waardoor de rook hielp om het riet te beschermen. Tegenwoordig gebeurt dat vanwege de gezondheid minder, waardoor de daken sneller vervangen moeten worden. We zagen een foto waarop tientallen mensen tegelijk op zo’n dak aan het werk waren. Indrukwekkend om te zien.

Eenmaal aangekomen bij Ogimachi moesten we eerst een lange betonnen hangbrug oversteken. Niet echt mijn favoriet.
Daarna namen we een busje naar het hoger gelegen uitkijkpunt, waar we een prachtig uitzicht hadden over het dorp en de bijzondere daken. Ook grappig: toen het busje vol leek, bleken er in het gangpad nog allemaal klapstoeltjes te zitten. Zo kon werkelijk iedere centimeter van het busje worden benut.
Even later zijn we weer naar beneden gegaan om rustig door het dorp te wandelen. Het prettige van de ochtend was dat het er nog niet heel erg druk was. Hatsune vertelde dat het dorp overdag heel veel bezoek van toeristen krijgt. Voor de lokale ondernemers natuurlijk fijn, maar de inwoners willen ook hun privacy beschermen. Daarom gaan alle parkeerplaatsen voor bussen om 17 uur dicht.
Naast de sfeer, de bijzondere huizen en de vele toeristenwinkeltjes Natuurlijk gingen we ook weer op zoek naar de speciale stempel voor ons boekje. Die hebben we gevonden.

Vervolgens zijn we weer naar beneden gegaan om rustig door het dorp te wandelen. Er zijn inmiddels behoorlijk wat toeristenwinkeltjes, Er waren ook twee lokale specialiteiten die we volgens onze gids echt moesten proberen. De eerste was Hida beef, bijzonder mals rundvlees, dat wij in een gestoomd broodje aten. Dat was heerlijk. Daarnaast probeerden we ‘gohei mochi’, geplette rijst op een stokje, gegrild met een zoet-hartige saus. Heel apart, maar best wel lekker. We hebben dus weer wat nieuwe Japanse smaken ontdekt.

De rivier die langs het dorp stroomt had een opvallende groenblauwe kleur. Volgens onze gids komt dat door het calcium en andere mineralen in het water. Samen met de bomen die al een beetje herfstachtig begonnen te kleuren, was dat een prachtig gezicht. Zeker met het mooie weer erbij.
Natuurlijk gingen we ook weer op zoek naar de speciale stempel voor ons boekje en ook die hebben we weer gevonden .

Op de terugreis naar Kanazawa werden we tot tweemaal opgeschrikt door een ‘earthquake” melding. Iedereen kreeg deze waarschuwing op de telefoon. Gelukkig kon Hatsune ons snel geruststellen. Maar schrikken was het wel.

We eindigden de excursie in Kanazawa bij het kasteel. Deze ligt vlakbij de Rokuen tuinen, maar deze hadden we gisteren niet gezien. Het kasteel was eeuwenlang de residentie van de machtige Maeda-familie, die hier veertien generaties lang regeerde. Tegenwoordig is het een groot park met historische gebouwen en gereconstrueerde kasteelmuren. We hebben er een klein stukje rondgelopen, maar na de tuinen van gisteren hadden we niet zoveel behoefte om opnieuw uitgebreid door een park te wandelen. Wel hebben we natuurlijk weer een mooie stempel voor ons boekje verzameld.

Daarna namen we een taxi naar Higashi Chaya, de historische wijk met smalle straatjes, keitjes en traditionele houten theehuizen. Deze wijk ontstond in 1820 en was vroeger een plek waar rijke kooplieden en andere welgestelde gasten werden ontvangen en vermaakt door geisha’s met muziek, dans en gesprekken. Opvallend zijn de houten gevels met hun fijne latwerk en de bovenverdiepingen waar de gasten werden ontvangen. Veel van die oude gebouwen zijn tegenwoordig winkeltjes, restaurants en cafés.
We wilden hier eerst lunchen, maar dat bleek nog best lastig. Sommige restaurants zaten vol en andere waren dicht. Uiteindelijk kwamen we terecht in een soort traditionele banketbakkerij. We moesten onze schoenen uitdoen en via een trap naar de bovenverdieping, waar we op lage stoeltjes plaatsnamen. Die zaten overigens verrassend comfortabel. Leuk om op zo’n ouderwetse bovenverdieping te kunnen zitten.
Het kiezen van iets lekkers was nog een uitdaging. Uiteindelijk kozen we voor een typisch Kanazawa-gebakje met walnotencrème: een Mont Blanc. Het is een Japans gebakje met een zachte crème van kastanjes, die in dunne sliertjes is opgespoten.
Verder zat er rodebonenpasta in, gemaakt van de bijzondere Noto Dainagon-azukibonen. Het gebakje werd geserveerd met een stukje kaki (Japanse persimmon). Deze combinatie van kastanje en zoete rode bonen is populair in Japanse desserts. Het smaakte romig en nootachtig en is behoorlijk zoet.
Later op de middag hebben we natuurlijk ook nog het beroemde bladgoudijsje geprobeerd. Kanazawa staat bekend om zijn productie van bladgoud en hier serveren ze zelfs vanille-ijs met een flinterdun velletje echt goud erop. Dat moesten we natuurlijk even proeven. Ijs eet je hier overigens niet lopend op. Alles wat je eet of drinkt doe je zittend.

Vervolgens hebben we nog wat door de straatjes gewandeld, souvenirwinkeltjes bezocht en uiteindelijk in een kleine koffiebranderij ook nog een lekkere kop koffie gedronken.

We gingen aan het einde van de middag weer met de bus terug naar het station, waar we opnieuw zochten naar een geschikt restaurantje voor ons avondeten. . Uiteindelijk vonden we een restaurantje met verschillende tempura gerechten. Ik koos voor tempura-garnalen en Alco voor een katsu-gerecht. Dat was weer heerlijk.

Morgen verlaten we Kanazawa alweer en reizen we verder naar Kyoto. De eerste week in Japan zit er alweer op.Read more