Vlucht en aankomst
October 9 in Finland
🌧 11 °C
Dag 1 & 2 – Op weg naar Tokio!
Vrijdag 9 oktober vertrokken we vanuit Amsterdam, via Helsinki, naar Tokio. Een lange reis, waarop we ons goed hadden voorbereid. Toch viel vooral het lange zitten behoorlijk tegen. Echt slapen lukte niet, maar dankzij een fijn nekkussen heb ik gelukkig heel wat uurtjes kunnen dommelen. En twee fijne films gekeken en nog wat Japans geoefend.
Eenmaal aangekomen in Tokio verliep alles verrassend soepel. Ondanks drie controles van onze paspoorten en ingevulde formulieren, foto’s en vinger scans stonden we al snel buiten. De taxi stond keurig klaar en binnen twee uur na aankomst waren we in ons hotel!
We besloten eerst een uurtje te slapen en daarna onze wijk, Nishi-Nippori, te verkennen. De eerste uitdaging: waar en wat gaan we eten? Zoveel kleine restaurantjes, maar wat kies je dan? We besloten ons gewoon te laten verrassen en stapten ergens naar binnen.
De volgende hindernis was de Japanse menukaart ontcijferen. Gelukkig kwamen we met hulp van ChatGPT een heel eind! Ik koos voor katsu don en Alco voor katsu rice. Twee verschillende varianten van een gepaneerde schnitzel, de ene verwerkt in een rijstgerecht met ei erdoorheen en de andere los geserveerd met witte rijst.
En toen kwam uitdaging nummer twee: eten met stokjes! Dat hebben we wel vaker gedaan, maar vooral rijst eten met stokjes was even wennen. Het lukte en het smaakte prima! Toen we vertrokken, stond er buiten ineens een flinke rij wachtenden. Kennelijk hadden we op goed geluk een populair restaurantje uitgekozen!
Na nog een wandeling door de buurt gingen we terug naar het hotel. Uiteindelijk lagen we pas rond half twaalf ’s avonds, Japanse tijd, in bed. Hopelijk zijn we daarmee de jetlag meteen te slim af geweest!Read more
De eerste drie wijken in Tokio
October 11 in Japan
☀️ 28 °C
Na een goede nachtrust zijn we vanochtend rustig opgestaan. We werden pas rond half 9 wakker, dus dat was na de lange reisdagen fijn. In Japan hebben ze niet echt een ontbijtcultuur. In ons hotel is ook geen ontbijt, al kunnen we wel de hele dag gratis koffie krijgen bij de receptie. Gisteravond hadden ze daar ook gratis ijsjes en in de ochtend zijn er mini croissantjes. Deze moet je in een klein oventje opwarmen. Daarna op pad voor onze eerste volle dag in Tokio!
Allereerst was het even uitzoeken hoe de stadstreinen in Tokio werken. Deze rijden net zo vaak als een metro, waardoor het als een bovengrondse metro voelt. Dit ging overigens heel soepel. Alles staat hier goed aangegeven, niet alleen in het Japans, maar gelukkig ook in het Engels.
Onze eerste stop van vandaag was de wijk Ueno. Daar begonnen we met een bijzonder ontbijtje. Twee witte sandwiches (ik heb nog geen bruin brood gezien), eentje gevuld met ei en spinazie en eentje met zoete room en vers fruit. Was erg lekker, vooral die laatste. Daarbij nam ik een ijskoffie, omdat ze geen cappuccino hadden. Maar dit is niet zoals we dat in Nederland kennen. Dit was sterke zwarte koffie met ijsklontjes. Met een beetje koffiemelk gelukkig prima te drinken.
Daarna hebben we de marktstraat Ameyoko verkend. Overal kleine winkeltjes, marktkramen met verse vis en eetkraampjes. En terwijl wij net ons ontbijt op hadden, waren veel Japanners al uitgebreid warme maaltijden aan het eten. We zagen bijzondere snacks, waaronder harde crackers van vlees of vis met groene en rode pepers. Zelf hielden we het bij een ijsje. En we kochten alvast een magneetje voor het kattenhotel, dat mag natuurlijk niet worden vergeten!
Vervolgens gingen we naar de wijk Akihabara, de wijk van elektronica, games, anime en manga. Wat een verschil met Ueno. Hier waren de straten vol met billboards en de winkels vol met poppetjes uit strips en animatieseries. We hadden vaak geen idee wat het precies was. Ik vond het prachtig om daar rond te snuffelen. Op straat stonden soms rijen en groepjes mensen voor bijvoorbeeld oude Nintendo’s. Tussendoor nog ergens koffie gedronken en we kwamen tenslotte terecht in een boekhandel van maar liefst zeven verdiepingen. Alleen maar boeken, met op elke verdieping een thema (zakelijk, manga, sports, romans, treinen, etc). Het is jammer dat ik geen Japans kan lezen. Wel bijzonder om boeken te zien die je van achter naar voren en van boven naar beneden moet lezen.
Ik kocht een klein boekje voor de Japanse eki-stamps. Op veel stations kun je namelijk een bijzondere stempel verzamelen. Ik ben benieuwd hoeveel wij er kunnen verzamelen.
Een probleem: we moesten die stempel nog wel even vinden. Dat lukte niet met Google maps of Chat. Uiteindelijk lukte het wel met mijn stuntelige Japans: ‘Eki stamp doko desu ka?’ En gelukkig, ze begrepen me meteen! De eerste stempel is binnen.
Onze laatste stop was Ryogoku. Hier was het een stuk rustiger. Dat was wel even fijn. We wandelden naar een klein stadsparkje en hebben daar vooral even lekker gezeten. Ook wel nodig, want het was vandaag ruim 27 graden! We wachtten nog even tot de zon wat lager stond voor mooie foto’s en gingen daarna op zoek naar sushi.
Dat bleek opnieuw best een uitdaging. Sommige restaurants waren dicht en andere zaten ergens op de tweede of derde verdieping, zonder dat we enig idee hadden wat we konden verwachten. Uiteindelijk zagen we vlak bij het station een klein sushirestaurant met een rij wachtenden. Dat leek ons een goed teken. En dat was het ook. We konden precies zien hoe de sushi vers werd klaargemaakt. We kozen voor een sushi schotel zoals we ook wel in Nederland kennen en een Chirashi, dat is wat traditioneler. Dit laatste is een kom sushirijst met verschillende soorten vis en zeevruchten erop: zalm, tonijn, witvis, garnaal, zee-egel (uni) en tamago (Japanse zoete omelet). De rauwe garnalen waren wel even wennen, een beetje glibberig, maar verder was het heerlijk.
Daarna namen we de trein terug naar Nishi-Nippori, onderweg nog wat Japanse zoetigheid gekocht om uit te proberen.Read more
Asakusa, Tokio station & Ginza
October 12 in Japan
☀️ 22 °C
Het is vandaag niet alleen de verjaardag van Alco, maar het was ook een nationale feestdag in Japan, de Dag van de Sport, dus we verwachtten behoorlijk wat drukte. Dus zijn we vroeg opgestaan, omdat we een tempel in de wijk Asakusa wilden bezoeken.
Via de indrukwekkende Kaminarimon-poort en de gezellige kraampjes van Nakamise liepen we naar de beroemde Sensō-ji, de oudste boeddhistische tempel van Tokio. Wat een mooie plek. We hebben rondgekeken en ondergingen verschillende Japanse rituelen. Van het reinigen van de handen tot het branden van wierook en het bidden bij de tempel.
Ook hebben we allebei een ‘omikuji’ getrokken, een Japans geluksbriefje waarop staat hoeveel geluk of ongeluk je te wachten staat. Gelukkig hadden wij allebei good of regular luck. Als je dat niet had moest je je briefje aan een stok vastknopen, zodat ze dat later ritueel konden verbranden. Dit zorgt ervoor dat ook hier geluk uit ontstaat.
Dit hele gebied is inmiddels wel een enorme toeristische trekpleister. We vonden het niet erg om even de rust op te zoeken en wandelden naar de rivier, waar het gelukkig een stuk rustiger was. Daar hebben we lekker koffie gedronken met uitzicht op de Tokyo Skytree, de enorme televisietoren die boven de stad uittorent.
Vervolgens zijn we met de metro naar Tokyo Station gegaan. Wat een bijzonder contrast. Toen we buiten kwamen, waanden we ons een beetje tussen Amsterdam en New York. Het prachtige historische stationsgebouw doet met zijn bakstenen gevel denken aan Amsterdam, terwijl de enorme wolkenkrabbers eromheen juist weer iets van New York hebben. Oud en futuristisch direct naast elkaar. Hier in de buurt hebben we heerlijk geluncht voordat we weer verdergingen.
De volgende stop was Ginza, de luxe winkelwijk van Tokio. Hier vind je werkelijk alle dure merken die je maar kunt bedenken. De grote winkelstraat was afgesloten voor verkeer, waardoor iedereen rustig midden op straat kon wandelen. Er stonden zelfs tafeltjes en stoelen om rustig te zitten.
We bezochten daar onder meer Itoya, een schrijfwarenwinkel van maar liefst elf verdiepingen! Van prachtig papier tot ontelbaar veel soorten pennen, van een paar yen tot een van 770.000 yen (ruim vierduizend euro). Op iedere verdieping viel weer iets nieuws te ontdekken.
En omdat Alco vandaag jarig is, hebben we natuurlijk ook ergens uitgebreid de tijd genomen voor koffie met een Japans taartje. Ook dat ging weer op z’n Japans. Eerst buiten netjes op een stoeltje wachten totdat je naar binnen wordt geroepen. En eenmaal aan tafel staat er een speciaal bakje onder je stoel voor je tas. Alles heeft hier zo zijn eigen regels en gewoontes.
Dat valt ons trouwens steeds meer op. Er ligt bijvoorbeeld werkelijk nergens afval op straat, terwijl je ook geen prullenbakken ziet. Bij de metro en de trein staat iedereen keurig in de rij en wordt er rustig gewacht tot iedereen is uitgestapt. Geen geduw of getrek. Bijzonder om mee te maken.
Maar het absolute hoogtepunt van vandaag moest nog komen. Voor Alco’s verjaardag hadden we namelijk een luxe teppanyakidiner gereserveerd. We zaten direct aan de grote bakplaat en konden precies zien hoe de koks voor onze neus de heerlijkste gerechten bereidden. Alleen dat was al mooi om te zien.
En het eten? Werkelijk fantastisch! Vis verser dan vers en vlees zo mals als we het volgens mij nog nooit hebben gegeten. Alles met zoveel aandacht en precisie klaargemaakt. Echt een bijzondere ervaring. Eén minpuntje maar: Japanners zijn niet van het rustig tafelen, dus als we een gerechtje op hadden, dan stond het volgende gerecht alweer klaar. En als we eventjes moesten wachten, wat wij heerlijk vonden, maakten ze gelijk excuses. Die sorry-cultuur zit er heel diep in.
Hiermee zit ook deze dag er alweer op. Morgen alweer onze laatste dag in Tokio.Read more
Monzen-Nakachō & Shibuya
October 13 in Japan
⛅ 24 °C
Vandaag alweer onze laatste dag in Tokio. We wilden graag nog twee heel verschillende kanten van de stad zien. Daarom zijn we vanochtend begonnen in Monzen-Nakachō, een wat minder toeristische wijk. We hebben daar even rondgelopen en bezochten de Fukagawa Fudō-dō, een tempel met een lange geschiedenis die teruggaat tot 1703. Ook hier zagen we de bekende Japanse rituelen, zoals het reinigen van je handen, het branden van wierook en het doen van een gebed. Maar deze tempel heeft iets extra’s: hier wordt meerdere keren per dag een eeuwenoud vuurritueel uitgevoerd, het zogenaamde Goma-ritueel.
Voordat we naar binnen mochten, moesten we onze schoenen uittrekken. Daarbij moest je goed opletten dat je met je schoenen niet op de heilige vloer stapte. De schoenen gingen vervolgens in een tasje. Wij kregen als toeristen een soort papieren ketting omgehangen en het verzoek om 1.000 yen te betalen voor het gebed. Je kon vooraf ook een houten stokje kopen waarop je dan een wens kon plaatsen en dat werd meegenomen in het ritueel. Dat hebben we overgeslagen. Wel kregen we een klein kaartje, een Fuji-talisman voor geluk.
Eenmaal binnen namen we plaats op een bankje. Sommige Japanners zaten vooraan op tatamimatten in de traditionele seiza-houding, op hun knieën met hun voeten onder zich. Vervolgens begon de ceremonie. Filmen en fotograferen was tijdens de ceremonie niet toegestaan, dus we konden alleen maar kijken en alles in ons opnemen. Het was indrukwekkend om mee te maken.
Eerst kwam een oudere monnik binnen, die door anderen werd begeleid naar zijn plaats. Daarna begon het gezang en werden gebeden en mantra’s gereciteerd. Ondertussen bouwde de monnik langzaam een vuur op met houten stokjes (met die wensen erop). Het vuur staat onder meer symbool voor het verbranden van negatieve gedachten en verlangens. Tijdens de ceremonie werd er veel gebeden en op grote trommels geslagen. Vooral dat trommelen maakte veel indruk. Dat was goed te voelen.
Op een gegeven moment mochten mensen ook hun persoonlijke bezittingen naar voren brengen om die bij het vuur te laten zegenen. Niet alleen tassen of koffertjes, maar ook telefoons. Heel bijzonder om te zien.
Na afloop hebben we nog wat rondgekeken bij de tempel en de nabijgelegen shintoheiligdom Tomioka Hachimangū. Door beiden te bezoeken hebben we een bijzondere Japanse tempelstempel, een goshuin, verzameld.
Na al deze indrukken hebben we eerst ergens geluncht. Daarna gingen we met de metro naar Shibuya. Van het rustige, traditionele Japan naar misschien wel een van de drukste en bekendste plekken van Tokio.
Natuurlijk wilden we de beroemde Shibuya Crossing zien, het enorme kruispunt waar bij groen licht honderden mensen tegelijk vanuit verschillende richtingen oversteken. We hadden er veel over gehoord, dus onze verwachtingen waren hoog. Maar eerlijk gezegd viel het bij aankomst een beetje tegen. Het was nog licht en er werd ook flink gebouwd, waardoor het allemaal wat minder indrukwekkend was dan we hadden verwacht.
Vlakbij het kruispunt staat overigens het beroemde beeld van Hachikō, de hond die jarenlang bij het station op zijn overleden baasje bleef wachten. We kennen de film over dit bijzondere verhaal en als hondenliefhebber, moest deze natuurlijk op de foto.
Daarna zijn we wat door Shibuya gaan wandelen. Wat een verschil met vanochtend. Overal enorme neonreclames, grote videoschermen, harde muziek, drukte en geluiden die van alle kanten op je afkomen. Hier ervaar je echt het moderne, hectische Tokio.
Na een kop koffie zijn we nog naar Shibuya Loft gegaan, een enorme winkel van acht verdiepingen. Van schrijfwaren tot bijzondere Japanse hebbedingetjes. We hebben er heerlijk rondgesnuffeld, maar ons opnieuw ingehouden met kopen.
Voor het avondeten hadden we zin in Japans rundvlees. We vonden een leuk restaurant waar we aan tafel ons eigen vlees konden grillen. Bij binnenkomst werden we meteen door het personeel begroet met een luid Irasshaimase! Dat betekent zoiets als ‘Hartelijk welkom!’ Grappig dat iedereen dat tegelijk roept. Dat hebben we al vaker gehoord.
Het eten was heerlijk en bij vertrek werden we opnieuw door het hele personeel toegeroepen, dit keer met een ‘Arigatō gozaimashita’, oftewel ‘Hartelijk dank.’
Inmiddels was het donker geworden en besloten we nog een keer naar de Shibuya Crossing te lopen. En nu begrepen we waarom dit zo’n bekende plek is. De enorme lichtreclames, de videoschermen en al die mensen die tegelijk oversteken maakten het een stuk indrukwekkender. Ook grappig om te zien hoeveel mensen midden op het kruispunt even blijven staan om snel een selfie of foto te maken. Eerlijk: wij deden er ook aan mee. Daarna was het mooi geweest voor vandaag. Gelukkig konden we met één metrolijn rechtstreeks terug naar onze wijk Nishi-Nippori.
En hiermee zitten onze dagen in Tokio erop. We hebben aardig wat contrasten gezien, vooral vandaag.
Morgen reizen we met de Shinkansen (kogeltrein) naar Kanazawa.Read more
Met de Shinkansen naar Kanazawa
October 14 in Japan
☀️ 25 °C
Wij reisden vandaag naar Kanazawa, Kanazawa is de historische hoofdstad van de prefectuur Ishikawa aan de westkust van Japan en wordt ook wel 'Klein-Kyoto' genoemd. Doordat de stad gespaard bleef van bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er nog veel authentieke Edo-periode-wijken en traditionele ambachten bewaard gebleven. We hopen daar de komende dagen iets van te zien.
Het is als het goed is rustiger dan Tokio en daar kijken we wel naar uit.
Al lukte de rust vandaag niet direct. Wat een herrie maken ze op het station. De hele tijd hoge Japanse, bijna schreeuwerige stemmen door elkaar. We waren blij dat we de trein in konden.
We gingen met de Shinkansen, de beroemde kogeltrein. Die reed op een gegeven moment ruim 280 kilometer per uur. Daar merk je overigens niks van.
Voordat we instapten, moesten we natuurlijk nog een ‘ekiben’ kopen. Dat is een typisch Japanse traditie die al teruggaat tot 1885. Een ekiben is een speciale lunchbox die je op het station koopt om onderweg in de trein op te eten. Vaak zitten er allerlei kleine Japanse gerechtjes in, soms met regionale specialiteiten. Er zijn ontzettend veel verschillende soorten en sommige zijn prachtig verpakt.
Het was grappig om te zien dat bijna iedereen meteen zijn lunchbox tevoorschijn haalde toen de trein nog maar net vertrokken was. Dus dat hebben wij ook maar gedaan. Een Japanse medereiziger bood ons een stukje Japanse kaas aan.
Ik had een box met allerlei kleine hapjes, van zalm tot gehakt met Edam boontjes en van tempura van Lotus tot drie soorten rijst. Leuk om alles te proeven.
De treinreis zelf verliep heerlijk comfortabel. Onderweg zagen we het landschap langzaam veranderen. Van de enorme hoogbouw en het vrij vlakke Tokio naar steeds meer laagbouw, groene gebieden en uiteindelijk hoge bergen. Mooi om te zien hoe anders Japan er buiten de grote stad uitziet. En na ongeveer tweeënhalf uur kwamen we aan in Kanazawa.
Ons hotel ligt gelukkig vlakbij het station, dus daar waren we zo. Eerst even ingecheckt, de spullen een plekje gegeven en rustig bijgekomen. Daarna zijn we weer teruggelopen naar het station om de omgeving wat te verkennen.
Het station is hier namelijk veel meer dan alleen een plek waar treinen vertrekken. Er zit een groot winkelcentrum bij en ontzettend veel restaurants. Buiten staat bovendien de indrukwekkende Tsuzumi-mon, een enorme houten poort waarvan de vorm is geïnspireerd op traditionele Japanse trommels. Een bijzonder gezicht, dus die moest natuurlijk op de foto.
Daarna gingen we op zoek naar iets te eten. Dat bleek nog best lastig. Sommige restaurants zaten vol en we hadden even geen zin in rauwe vis.
Uiteindelijk vonden we een restaurant met een wat meer westerse kaart. Het gerecht dat we eigenlijk wilden bestellen was niet beschikbaar, dus kozen we allebei voor een pizza. En die was heerlijk vers gemaakt. Alco bestelde daarna een typisch regionale Japans ijsje met twee smaken: Hokkaido Milk & Kaga-bo Hojicha Mix Soft Cream.
Het witte gedeelte was romig melkijs van Hokkaido. Het groene gedeelte was Kaga-bo hojicha, een lokale specialiteit uit de regio Kanazawa, gemaakt van geroosterde theestengels. Aparte smaken, maar wel lekker.
Inmiddels was het donker geworden en zijn we nog een keer naar de grote poort gelopen. Nu was die prachtig verlicht, dus opnieuw even wat foto’s gemaakt. Daarna ontdekten we dat er op het station meerdere eki-stamps te verzamelen zijn. Dus gingen we weer op zoektocht om de verschillende stempels te vinden. We hebben ze alle vier gevonden.
Tot slot hebben we nog wat rondgelopen door het enorme winkelcentrum, met allemaal kleine winkeltjes en shops-in-shops. Er is hier werkelijk van alles te koop. Daarna zijn we rustig terug naar het hotel gelopen.Read more
Oude tradities ontdekken
October 15 in Japan
☀️ 22 °C
Vandaag gingen we op zoek naar oude tradities en geschiedenis. We zijn vanochtend begonnen in Nagamachi, de oude samuraiwijk van Kanazawa. Hier hebben we rondgewandeld door de smalle straatjes met traditionele huizen en lemen muren. We bezochten onder meer het Nomura Samurai House, een historische woning van een belangrijke samoeraifamilie. Vooral de prachtige details vielen op: de houten vloeren, bijzondere schuifdeuren en de mooie Japanse tuin, met een boom van meer dan 400 jaar oud. Bijzonder hoe op zo’n kleine oppervlakte alles zo zorgvuldig is aangelegd.
Vervolgens zijn we met de bus naar Kenrokuen gegaan, een van de drie mooiste traditionele tuinen van Japan. Vlakbij de ingang van de tuin zagen we eerst de Ishiura-schrijn (Ishiura Jinja). Het is een van de oudste shinto-schrijnen van Kanazawa en staat onder andere bekend om zijn kleurrijke geluksamuletten (omamori).
In de Kenrokuen-tuinen hebben we eerst genoten van een traditionele Jibuni Gozen. Dit is een typisch Japanse lunch met allerlei kleine, prachtig gepresenteerde gerechtjes, waaronder rijst met groenten, gegrilde vis en misosoep. Het hoogtepunt was jibuni, een lokale specialiteit uit Kanazawa: gestoofde kip met groenten in een licht gebonden bouillon. Gelukkig werden we gewaarschuwd voor de echt pittige wasabi, waardoor ik die er snel uit heb gehaald.
Daarna zijn we door de enorme tuin gewandeld. De naam Kenrokuen verwijst naar zes eigenschappen die een Japanse tuin bijzonder maken, waaronder rust, ruimte, water en mooie vergezichten. En dat zagen we ook allemaal terug: een vijver, bruggetjes, bijzondere bomen en prachtige doorkijkjes. De eerste herfstkleuren begonnen ook al zichtbaar te worden. We bleven maar foto’s maken.
Opvallend waren de bomen waarvan de takken met touwen en houten constructies worden ondersteund. Dat doen ze hier om de bomen te beschermen tegen de zware sneeuw in de winter. Verder zagen we een van de bekendste symbolen van Kanazawa: de Kotoji-tōrō, de beroemde stenen Japanse lantaarn. De lantaarn staat in het water en heeft twee poten, waarvan de ene langer is dan de andere.
Hij staat aan de rand van de Kasumigaike-vijver, vlak bij een klein stenen bruggetje.
De naam verwijst naar de brug waarop de snaren van een traditionele Japanse koto (citer) rusten.
Het heerlijke weer maakte het extra leuk om hier rond te wandelen.
Vervolgens hebben we een taxi genomen naar Nishi Chaya. Ook weer een bijzondere ervaring. De taxichauffeur blijft gewoon zitten en de deuren gaan automatisch open en dicht. Engels spreken ze nauwelijks, maar met wat hulp van een vertaal-app, konden we prima in het Japans uitleggen waar we naartoe wilden.
Nishi Chaya is een karakteristieke wijk met traditionele houten theehuizen. Eerst hebben we in een klein koffiehuisje een heerlijke kop koffie gedronken. Vervolgens zijn we even door de wijk gewandeld. Het is maar klein, dus daar waren we zo doorheen. Dat was niet erg, want we kwamen vooral voor een traditionele Japanse theeceremonie, die we hadden gereserveerd. De theemeester Yuta had zich verdiept in de Enshū-ryū, een theetraditie uit de zeventiende eeuw die vooral populair was onder de samoerai. Het was bijzonder om te zien hoeveel aandacht er aan iedere handeling wordt besteed. Van het schoonmaken van de materialen tot het zorgvuldig bereiden en serveren van de thee. Alles gebeurt in een vaste volgorde en met zoveel rust dat je er zelf ook helemaal zen van wordt.
Hoewel je normaal gesproken op de grond zit bij zo’n ceremonie, hadden wij vanwege mijn knieën om stoelen gevraagd. Die waren ook heel laag, maar dat lukte gelukkig goed (zijn al die squats van het afgelopen jaar niet voor niks geweest).
Yuta maakte voor ons een kom matcha en we kregen er een traditioneel zoet rijstkoekje uit Kanazawa bij. Heerlijk! De matcha thee was ook best lekker, maar of ik nu begrijp waarom iedereen in Nederland zo enthousiast is over die matchahype? Nog niet helemaal.
Na de theeceremonie zijn we met de bus teruggegaan naar ons hotel.
Vervolgens was het weer zoeken naar een restaurant voor het diner. Uiteindelijk kozen we voor een restaurant waar ze onder meer okonomiyaki, een soort Japanse hartige pannenkoek maakten. De versie die wij hadden was met varkensvlees en inktvis. Bijzonder. Dat is denk ik de beste omschrijving. Gelukkig hadden we er ook noedels met onder andere grote garnalen bij besteld en die waren heerlijk. Daarna nog een ijsje gegeten en rustig terug naar het hotel.Read more
Shirakawa-go en Kanazawa
October 16 in Japan
⛅ 18 °C
Vanochtend ging de wekker al vroeg, want we gingen mee met een ochtendexcursie naar Shirakawa-go, dat sinds 1995 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst staat. We hadden eerst een busrit van ongeveer een uur en twintig minuten. Onderweg vertelde onze leuke gids Hatsune van alles over de geschiedenis van het gebied en de bijzondere huizen die hier staan.
We bezochten vervolgens het dorp Ogimachi, dat bekendstaat om zijn traditionele gasshō-zukuri-huizen. Deze huizen hebben enorme, steile rieten daken die lijken op twee handen die tegen elkaar worden gehouden tijdens het bidden. De daken zijn zo ontworpen dat ze bestand zijn tegen de enorme hoeveelheden sneeuw die hier in de winter vallen.
Bijzonder is ook hoe de bewoners hun dorp beschermen. Ze hebben met elkaar afgesproken dat de huizen niet verkocht, verhuurd of afgebroken mogen worden. De rieten daken gaan gemiddeld zo’n twintig jaar mee en worden traditioneel met hulp van de hele gemeenschap vervangen. Vroeger werd er binnenshuis veel vuur gestookt, waardoor de rook hielp om het riet te beschermen. Tegenwoordig gebeurt dat vanwege de gezondheid minder, waardoor de daken sneller vervangen moeten worden. We zagen een foto waarop tientallen mensen tegelijk op zo’n dak aan het werk waren. Indrukwekkend om te zien.
Eenmaal aangekomen bij Ogimachi moesten we eerst een lange betonnen hangbrug oversteken. Niet echt mijn favoriet.
Daarna namen we een busje naar het hoger gelegen uitkijkpunt, waar we een prachtig uitzicht hadden over het dorp en de bijzondere daken. Ook grappig: toen het busje vol leek, bleken er in het gangpad nog allemaal klapstoeltjes te zitten. Zo kon werkelijk iedere centimeter van het busje worden benut.
Even later zijn we weer naar beneden gegaan om rustig door het dorp te wandelen. Het prettige van de ochtend was dat het er nog niet heel erg druk was. Hatsune vertelde dat het dorp overdag heel veel bezoek van toeristen krijgt. Voor de lokale ondernemers natuurlijk fijn, maar de inwoners willen ook hun privacy beschermen. Daarom gaan alle parkeerplaatsen voor bussen om 17 uur dicht.
Naast de sfeer, de bijzondere huizen en de vele toeristenwinkeltjes Natuurlijk gingen we ook weer op zoek naar de speciale stempel voor ons boekje. Die hebben we gevonden.
Vervolgens zijn we weer naar beneden gegaan om rustig door het dorp te wandelen. Er zijn inmiddels behoorlijk wat toeristenwinkeltjes, Er waren ook twee lokale specialiteiten die we volgens onze gids echt moesten proberen. De eerste was Hida beef, bijzonder mals rundvlees, dat wij in een gestoomd broodje aten. Dat was heerlijk. Daarnaast probeerden we ‘gohei mochi’, geplette rijst op een stokje, gegrild met een zoet-hartige saus. Heel apart, maar best wel lekker. We hebben dus weer wat nieuwe Japanse smaken ontdekt.
De rivier die langs het dorp stroomt had een opvallende groenblauwe kleur. Volgens onze gids komt dat door het calcium en andere mineralen in het water. Samen met de bomen die al een beetje herfstachtig begonnen te kleuren, was dat een prachtig gezicht. Zeker met het mooie weer erbij.
Natuurlijk gingen we ook weer op zoek naar de speciale stempel voor ons boekje en ook die hebben we weer gevonden .
Op de terugreis naar Kanazawa werden we tot tweemaal opgeschrikt door een ‘earthquake” melding. Iedereen kreeg deze waarschuwing op de telefoon. Gelukkig kon Hatsune ons snel geruststellen. Maar schrikken was het wel.
We eindigden de excursie in Kanazawa bij het kasteel. Deze ligt vlakbij de Rokuen tuinen, maar deze hadden we gisteren niet gezien. Het kasteel was eeuwenlang de residentie van de machtige Maeda-familie, die hier veertien generaties lang regeerde. Tegenwoordig is het een groot park met historische gebouwen en gereconstrueerde kasteelmuren. We hebben er een klein stukje rondgelopen, maar na de tuinen van gisteren hadden we niet zoveel behoefte om opnieuw uitgebreid door een park te wandelen. Wel hebben we natuurlijk weer een mooie stempel voor ons boekje verzameld.
Daarna namen we een taxi naar Higashi Chaya, de historische wijk met smalle straatjes, keitjes en traditionele houten theehuizen. Deze wijk ontstond in 1820 en was vroeger een plek waar rijke kooplieden en andere welgestelde gasten werden ontvangen en vermaakt door geisha’s met muziek, dans en gesprekken. Opvallend zijn de houten gevels met hun fijne latwerk en de bovenverdiepingen waar de gasten werden ontvangen. Veel van die oude gebouwen zijn tegenwoordig winkeltjes, restaurants en cafés.
We wilden hier eerst lunchen, maar dat bleek nog best lastig. Sommige restaurants zaten vol en andere waren dicht. Uiteindelijk kwamen we terecht in een soort traditionele banketbakkerij. We moesten onze schoenen uitdoen en via een trap naar de bovenverdieping, waar we op lage stoeltjes plaatsnamen. Die zaten overigens verrassend comfortabel. Leuk om op zo’n ouderwetse bovenverdieping te kunnen zitten.
Het kiezen van iets lekkers was nog een uitdaging. Uiteindelijk kozen we voor een typisch Kanazawa-gebakje met walnotencrème: een Mont Blanc. Het is een Japans gebakje met een zachte crème van kastanjes, die in dunne sliertjes is opgespoten.
Verder zat er rodebonenpasta in, gemaakt van de bijzondere Noto Dainagon-azukibonen. Het gebakje werd geserveerd met een stukje kaki (Japanse persimmon). Deze combinatie van kastanje en zoete rode bonen is populair in Japanse desserts. Het smaakte romig en nootachtig en is behoorlijk zoet.
Later op de middag hebben we natuurlijk ook nog het beroemde bladgoudijsje geprobeerd. Kanazawa staat bekend om zijn productie van bladgoud en hier serveren ze zelfs vanille-ijs met een flinterdun velletje echt goud erop. Dat moesten we natuurlijk even proeven. Ijs eet je hier overigens niet lopend op. Alles wat je eet of drinkt doe je zittend.
Vervolgens hebben we nog wat door de straatjes gewandeld, souvenirwinkeltjes bezocht en uiteindelijk in een kleine koffiebranderij ook nog een lekkere kop koffie gedronken.
We gingen aan het einde van de middag weer met de bus terug naar het station, waar we opnieuw zochten naar een geschikt restaurantje voor ons avondeten. . Uiteindelijk vonden we een restaurantje met verschillende tempura gerechten. Ik koos voor tempura-garnalen en Alco voor een katsu-gerecht. Dat was weer heerlijk.
Morgen verlaten we Kanazawa alweer en reizen we verder naar Kyoto. De eerste week in Japan zit er alweer op.Read more
Met een kleine omweg naar Kyoto
October 17 in Japan
☀️ 23 °C
Vandaag verlaten we Kanazawa en reizen we verder naar Kyoto. We hadden alle tijd, want onze trein vertrok pas wat later. Dus hebben we eerst rustig in de buurt van het hotel ontbeten. Ik blijf me verbazen over het ontbijt in Japan. In dit restaurant kreeg je bij het bestellen van een drankje een gratis broodje (en dus niet andersom). Dat broodje was een klein wit bolletje of een soort half sneetje wit brood, maar dan wel twee keer zo dik als bij ons. Deze is dan geroosterd. Daarbij kon je kiezen uit een gekookt ei of eiersalade. Veel uitgebreider wordt het ontbijt hier vaak niet. Qua drinken hadden ze alleen zwarte koffie of zwarte thee. Niet echt mijn ochtenddrankjes.
Na het ontbijt hebben we onze koffer weer ingepakt, die inmiddels behoorlijk vol begint te raken. Dat wordt nog een uitdaging om ons de komende dagen een beetje in te houden met souvenirs kopen. Op het station nog een lekkere kop koffie gedronken en natuurlijk weer een eki en gekocht voor onderweg en daarna zijn we doorgelopen naar het perron.
We stonden keurig op tijd klaar voor onze Shinkansen. Maar ondanks dat we inmiddels weten hoe stipt de treinen hier rijden, ging het toch even mis. Er kwam een trein aan en wij stapten nietsvermoedend in. Nauwelijks stonden we in de trein of de trein begon alweer te rijden. En toen kwamen we erachter dat we in de verkeerde trein zaten. Oeps. Gelukkig reed de trein wel de goede kant op en was het niet druk. De conducteur gaf aan dat we konden blijven zitten tot het overstapstation Tsuruga. Gelukkig maar.
Onderweg genoten we van onze ekiben. Ik vind het een leuke manier om allerlei dingen te proeven. Ditmaal hadden we onder meer tofu met paddenstoel, gekruide rijst, katsu, vis in saus, salade en zalm sushi.
Een klein gelukje had het nemen van de verkeerde trein overigens wel, want daardoor hadden we extra overstaptijd. En dat kwam mooi uit, want zo kon ik natuurlijk weer op zoek naar een eki-stempel. Die bleek precies bij de poortjes van onze overstap te staan. Wat een geluk.
Bij de volgende trein hebben we toch maar even extra goed opgelet. Er stond al een trein op het perron toen we aankwamen, maar nu durfden we niet zomaar in te stappen. Dus eerst even bij de conducteur gecontroleerd of dit écht de goede trein was. Gelukkig wel. Deze trein reed richting Osaka, met een tussenstop in Kyoto.
Eenmaal aangekomen op Kyoto Station moesten we eerst een behoorlijk stuk lopen om het station uit te komen. Het is hier enorm groot. Je merkt gelijk dat het hier veel toeristischer is dan Kanazawa. Natuurlijk ging ik ook hier weer op zoek naar de eki-stempel en opnieuw hadden we geluk. Bij de eerste informatiedesk konden we hem al krijgen. Daar raakte ik ook nog even aan de praat met een paar Mexicanen die net als wij stempels aan het verzamelen waren.
Toen we het station uitkwamen voelden we de warmte. Het was vandaag zo’n 25 graden. Dus namen we eerst een ijskoffie op een terrasje in de schaduw. Heerlijk. Ondertussen even rustig uitzoeken waar ons hotel is. Die lag op ongeveer zeven minuten lopen van het station.
Het is een mooi, vrij nieuw hotel waar we via een automaat moesten inchecken. Vervolgens even de spullen uitgepakt en rustig bijgekomen.
Aan het einde van de middag zijn we nog teruggelopen naar Kyoto Station om de omgeving daar te verkennen. En zoals we inmiddels gewend zijn, is ook dit station veel meer dan alleen een plek waar treinen aankomen en vertrekken. Er zit een enorm warenhuis in van twaalf verdiepingen, met allemaal kleine winkels en restaurants.
Ook is er een mooi uitkijkpunt op de elfde verdieping. Daar zijn we eerst naar toe gelopen. Inmiddels begon het donker te worden en hadden we een mooi uitzicht over Kyoto en de verlichte Kyoto Tower. Ook bijzonder is de enorme trap in het station, waarop steeds wisselende lichtanimaties worden vertoond. Daar hebben we natuurlijk ook even staan kijken en foto’s gemaakt.
Vervolgens gingen we weer op zoek naar een restaurant om iets te eten. We zagen een gezellig Koreaans restaurantje, waar ze onder andere bibimbap serveerden. Dat kenden we niet, dus ik liet me graag verrassen.
Ik kreeg een gloeiend hete stenen kom met rijst en allerlei groenten, waar je zelf een rauw ei doorheen moest roeren. Door de hitte wordt het ei gaar en bakt de rijst onderin een beetje aan. Een soort gebakken rijst zeg maar. Daarbij kreeg ik nog allerlei kleine gerechtjes, waaronder een hartig groentepannenkoekje en een kwarteleitje. Weer eens iets heel anders en erg lekker.
Na het eten nog wat door de winkels gesnuffeld en daarna terug naar het hotel. Daar hebben ze twee keer per dag een moment waarop je gratis drankjes en kleine hapjes kunt krijgen. Vanavond konden we kiezen uit onder andere koffie, thee, bier of saké, met wat nootjes en andere snacks. Dus daar hebben we nog even rustig gezeten.
Meteen even uitgezocht wat we de komende dagen in Kyoto willen doen. Er is hier zoveel te zien dat we echt keuzes moeten maken. We willen tenslotte ook niet iedere dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op pad zijn.
Tot slot nog even langs de konbini, de Japanse buurtwinkel, om alvast ontbijt voor morgenochtend te halen. Dan kunnen we morgen op tijd vertrekken.Read more
Bijzondere tempels
October 18 in Japan
☀️ 19 °C
Vandaag zijn we vroeg opgestaan om op tijd Kiyomizu-dera te bezoeken, een van de bekendste tempels van Kyoto. Alco voelde zich helaas behoorlijk grieperig, dus het was even kijken wat vandaag zou lukken. We besloten een taxi te nemen die ons zo dicht mogelijk bij de tempel afzette. Dat scheelde een flinke klim door de steile straatjes en over de vele trappetjes.
De Kiyomizu-dera is meer dan 1.200 jaar oud en staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Vooral de ligging tegen de berghelling is bijzonder. Helemaal met de mooie zon erbij. Het enorme houten terras wordt gedragen door hoge houten pilaren, die zonder spijkers met elkaar zijn verbonden. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over Kyoto.
We waren gelukkig vroeg, waardoor het nog heerlijk rustig was. Een uurtje later zagen we hoe druk het hier kan worden.
Ik heb ook een mooie ‘goshuin’ laten maken, een traditionele tempelstempel met Japanse kalligrafie. Daar moest ik wel een halfuurtje voor in de rij staan, maar het was prachtig om te zien hoe deze goshuin met de hand werd geschreven en vervolgens van rode stempels werd voorzien.
Na het uitgebreide bezoek aan de tempel, zijn we via Sannenzaka en Ninenzaka naar beneden gewandeld. Dit zijn twee historische straatjes met traditionele houten huizen, winkeltjes en vooral heel veel trappetjes. We hadden inmiddels behoorlijk zin in koffie, maar dat bleek nog een uitdaging. De meeste koffieplekken gingen pas om tien uur open. Grappig genoeg kon je overal al wel complete rijstmaaltijden, sushi, gegrild vlees en allerlei zoetigheden kopen. Ook zagen we veel fruit, maar vaak met een flinke laag suikersiroop eroverheen. Dat hoeft voor ons dan weer niet.
Uiteindelijk vonden we een Starbucks die al open was, gevestigd in een prachtig oud Japans huis. Dus daar hebben we even rustig koffie gedronken. Daarna nog wat verder door de straatjes gewandeld, die inmiddels behoorlijk vol begonnen te lopen.
Onze volgende stop was Sanjūsangen-dō, de tempel met maar liefst 1.001 beelden van Kannon, de boeddhistische godheid van mededogen. In het midden staat een groot beeld, met aan weerszijden honderden kleinere beelden, allemaal in lange rijen opgesteld. Een bijzonder gezicht. Fotograferen was binnen niet toegestaan, maar eigenlijk was dat ook wel prettig. Zo neem je alles toch wat bewuster in je op. Als aandenken heb ik een paar mooie kaarten gekocht en ook hier weer een prachtige, met de hand gekalligrafeerde goshuin laten maken.Read more
Rust & Drukte
October 18 in Japan
☀️ 27 °C
Omdat Alco zich niet lekker voelde, ben ik zelf nog wat gaan rondwandelen in de buurt van Kyoto Station. Zo kwam ik terecht bij Shōsei-en, een traditionele Japanse tuin uit 1641 die bij de Higashi Honganji-tempel hoort.
Wat een verschil met de drukte buiten. Kyoto is behoorlijk lawaaierig, met veel verkeer en mensen en overal piepende verkeerslichten. Hier in de tuin was het juist heerlijk rustig. Zelfs het verkeer hoorde je niet.
De tuin heeft een grote vijver, mooie oude bomen en bijzondere houten bruggen. De vijver is zo aangelegd dat je bij het juiste licht de maan erin kunt zien weerspiegelen. Er zijn zoveel bijzondere plekken en uitzichten in de tuin te ontdekken. Ik raakte niet uitgekeken.
Na mijn wandeling besloot ik even ergens koffie te drinken. Ik kwam in een klein winkeltje met cafeetje terecht en daar hadden ze speciale ijskoffie: een Mont Blanc Iced Coffee. Koud gezette koffie met zelfgemaakte sinaasappelsiroop, een laagje romig sojaschuim en daaroverheen wat nootmuskaat en sinaasappelrasp. Een hele bijzondere combinatie, maar ontzettend lekker. Misschien wel de lekkerste ijskoffie die ik tot nu toe heb gedronken.
Vervolgens kwam ik terecht bij de Higashi Honganji-tempel, een enorm boeddhistisch tempelcomplex midden tussen de moderne gebouwen van Kyoto. Het hoofdgebouw dateert uit 1895 en behoort tot de grootste houten tempelgebouwen ter wereld. Vooral de enorme daken en de verfijnde houten constructies zijn indrukwekkend. Ik ben niet naar binnen gegaan, maar heb wel over het terrein gewandeld en in de souvenirwinkel rondgekeken. Later bleek overigens dat ik slechts een klein deel van deze tempel heb gezien.
Daarna ben ik rustig teruggelopen naar het hotel. Het was inmiddels het einde van de middag en we besloten samen nog even naar Nishiki Market te gaan. Dit wordt ook wel de keuken van Kyoto genoemd. Het was er behoorlijk druk. Daar hebben we een mochi gegeten, een typisch Japans lekkernijtje gemaakt van kleefrijst, met een zachte, wat elastische structuur. Je ziet ze hier vaak met zoete rodebonenpasta, maar daar zijn wij niet zo gek op. Maar nu zagen we er eentje met fruit, zoals aardbei en ananas. Die waren ontzettend lekker.
Vervolgens zijn we nog wat door de grote winkelstraten gelopen en richting Pontocho gewandeld. Dit zou een gezellig, levendig straatje zijn met veel restaurants en traditionele gebouwen. Eerlijk gezegd viel het ons een beetje tegen. Het uitzicht op de rivier en de verlichting waren mooi, maar verder was het juist vrij rustig en waren er ook niet veel restaurants. Wellicht waren we op het verkeerde stukje van de straat. We zijn teruggelopen naar de grote winkelstraat om iets te eten. Uiteindelijk kwamen we terecht in een klein restaurantje waar ze ramen serveerden. Dat hadden we nog niet eerder gegeten, dus dat wilden we graag proberen. Ramen kan je zien als een grote kom noedelsoep met allerlei ingrediënten. En dat was ontzettend lekker. Bovendien was het ook nog eens spotgoedkoop. Bijzonder hoeveel je hier soms voor zo weinig geld kunt eten.Read more
De gouden tempel
October 19 in Japan
☁️ 22 °C
Inmiddels zijn we allebei niet helemaal fit, dus kozen we voor een rustige opstart. We vandaag een paar dingen bezoeken, maar zouden onderweg wel kijken wat haalbaar was.
We begonnen bij Kinkaku-ji, de Gouden Tempel. Dit is een van de bekendste bezienswaardigheden van Kyoto. De geschiedenis gaat terug tot 1397, toen de machtige shogun Ashikaga Yoshimitsu hier een buitenverblijf liet bouwen. Het was destijds niet alleen een plek om te wonen, maar ook om belangrijke gasten te ontvangen. Na zijn dood werd het een boeddhistische zentempel. Inmiddels staat het complex op de UNESCO-Werelderfgoedlijst.
Het bijzondere is natuurlijk het gouden paviljoen, waarvan de bovenste twee verdiepingen met echt bladgoud zijn bedekt. Boven op het dak staat een gouden feniks en het gebouw ligt prachtig aan een vijver waarin het weerspiegelt.
We waren er gelukkig nog redelijk vroeg, waardoor het nog niet al te druk was en we mooie foto’s konden maken. Toch merkten we hier wel dat het een enorme toeristische trekpleister is. Je loopt verplicht één richting op en iedereen is vooral bezig met foto’s maken. Verder was er weinig informatie onderweg. Daardoor krijg je wat minder mee van de religieuze betekenis en de rituelen die we bij andere tempels juist zo bijzonder vonden. Maar de tempel zelf is natuurlijk wel indrukwekkend om te zien. En ook de tuin eromheen is prachtig.
Na onze wandeling gingen we op zoek naar een plek om te ontbijten, of eigenlijk inmiddels te brunchen. Op de hotelkamer hadden we alleen maar een bakje yoghurt gehad. We kwamen terecht bij Green Garden, een heel klein en gezellig restaurantje waar een Japanse vrouw in haar eentje alles vers klaarmaakte. We kregen een heerlijke omelet met salade, knoflookbrood en lekkere koffie. Een fijne plek om even rustig te zitten en te kijken wat we verder nog wilden doen. We voelden ons gelukkig goed genoeg om door te gaan naar de volgende twee tempels. Maar daarover meer in een volgende footprint.Read more
Nog twee tempels
October 19 in Japan
☁️ 25 °C
Na onze brunch gingen we verder naar Ginkaku-ji, de Zilveren Tempel. Grappig genoeg is deze tempel helemaal niet met zilver bedekt. Hij werd vanaf 1482 gebouwd als buitenverblijf voor shogun Ashikaga Yoshimasa, de kleinzoon van de man die de Gouden Tempel liet bouwen. Hij liet zich dan ook door het gouden paviljoen inspireren. Na zijn dood werd ook dit buitenverblijf een boeddhistische tempel.
Niet alleen de kleur en de locatie waren een groot verschil met de Gouden Tempel. Hier was het ook een stuk rustiger. Heerlijk! Hier was ook vooral de Japanse tuin bijzonder. Er waren zorgvuldig aangeharkte zandpatronen, mooie mosbegroeiing en allerlei doorkijkjes te zien. Ook was er een grote zandkegel die symbool staat voor de berg Fuji. Het is een plek waar je veel meer de rust en aandacht voor de natuur ervaart.
We hebben een deel van de route gelopen omdat her heel veel trappetjes waren en dat waren bijna beklimmingen op zich. Toch zijn we wel een stukje omhoog gegaan om van bovenaf foto’s te maken. Natuurlijk heb ik, net als bij de gouden tempel, ook hier weer een mooie goshuin verzameld. Je moest hier je boekje vooraf afgeven en dan kon je het later met de handgeschreven kalligrafie weer ophalen.
Na deze tempel kozen we ervoor om nog een tempel te bezichtigen: Nanzen-ji, maar eerst wilden we nog even een ijsje halen. Dat liep niet helemaal zoals gepland. De smaken die we hadden uitgekozen waren niet beschikbaar en toen Alco iets anders koos, kwam er een nogal rommelig ijsje uit de machine. De verkoopster vond dat kennelijk zelf ook niet zo geslaagd en vertelde in haar beste Japans-Engels dat het een gift was. Hij hoefde er niet voor te betalen. Toen mijn vanille-ijs vervolgens ook niet beschikbaar bleek, heb ik het maar opgegeven. Alco had in ieder geval een gratis ijsje.
Bij Nanzen-ji hebben we rustig rondgewandeld. Vooral de enorme Sanmon-poort en het oude bakstenen aquaduct waren bijzonder om te zien. Dat aquaduct werd eind negentiende eeuw gebouwd om water vanuit het Biwameer naar Kyoto te brengen. Een opvallend bouwwerk midden tussen de traditionele tempelgebouwen. Ook hier heerste er een rustige sfeer. Het is dan zoveel ontspannender rondlopen. Je raakt veel minder snel overprikkeld.
Natuurlijk heb ik ook hier nog een goshuin gehaald, al kon je die hier alleen op een los vel papier kopen. Niet bij alle tempels kalligraferen ze dat ter plekke.
Inmiddels was het bijna einde van de middag en we hadden nog één plek op ons lijstje staan en besloten daar toch ook nog naartoe te gaan. Vooral omdat er morgen veel kans is op regen.Read more
Duizenden rode poorten en toeristen
October 19 in Japan
☁️ 27 °C
Vooruit vandaag nog één locatie bezoeken: dus namen we een taxi naar Fushimi Inari-taisha, het beroemde shintoheiligdom met de duizenden rode torii-poorten. Die poorten zijn geschonken door bedrijven en particulieren, vaak als dank voor voorspoed of met een wens voor geluk. Dit was duidelijk een populaire plek (dat wisten we ook). Het was hier echt ontzettend druk. Wat een verschil met de Zilveren Tempel en Nanzen-ji. Overal mensen die foto’s en selfies maakten. Je moest echt opletten waar je liep.
Je kunt hier een hele route de berg op lopen, steeds door die rijen rode poorten. We hebben niet de hele route gedaan, maar zijn wel een stukje omhoog gelopen. Op de foto’s zie je vooral hoeveel mensen er waren. Het was echt geduld hebben als je een foto wilde maken met zo min mogelijk mensen erop.
Ook hier kan je tegenwoordig een handgeschreven goshuin laten maken. Alleen kwamen we precies om half vier aan bij het loket en dat was ook precies het moment waarop de rij daarvoor sloot. En Japanners zijn stipt, dus er kon echt niemand meer bij. Jammer! Gelukkig konden we nog wel een mooie versie op papier kopen.
Daarna was het tijd om richting Kyoto Station te gaan. Vlakbij de rode poorten ligt een JR-station (Inari). Daar zijn we natuurlijk ook weer op zoek gegaan naar de eki-stempel, omdat we hoopten dat dit er een met de rode poorten zou zijn. En dat was ook zo! Daarna namen we de lokale trein terug naar Kyoto Station.
Op het station begon nog een uitdaging: we wisten waar we wilden eten, maar vind die locatie maar eens in dat enorme station/warenhuis. Er zijn maar liefst elf verdiepingen, met zoveel in/uitgangen en allemaal verschillende liften en roltrappen die niet overal naartoe gingen. Wij stonden aan de verkeerde kant en moesten naar de andere kant van het gebouw. Dat bleek dus niet zo eenvoudig. De eerste lift bracht ons maar één verdieping omhoog, waarna we bijna weer op een perron stonden. Dus weer terug naar beneden en op zoek naar de juiste roltrappen. Uiteindelijk zijn we buitenom op de goede verdieping terechtgekomen. Je zou bijna geen zin meer in eten hebben.
We hadden gekozen voor een yakitori-restaurant, waar we een menu met verschillende kipspiesjes bestelden. Iedere keer kregen we weer een ander spiesje, van kipfilet en kipgehakt tot kippenlevertjes. Allemaal op verschillende manieren bereid. Lekker, al vonden we het soms behoorlijk zout. En de spiesjes moest je natuurlijk ook met stokjes eten. Een kipgerechtje kwam met een heel zacht gekookt ei, ook daar zijn ze in Japan dol op. Ons niet gezien.
Tussendoor zouden we ook wat groente krijgen. Nou, dat bleek uiteindelijk één spiesje met twee plakjes courgette te zijn. Niet helemaal wat we ons daarbij hadden voorgesteld. En als afsluiting kregen we nog iets wat we eigenlijk niet goed konden thuisbrengen. Een koud, geel gerechtje dat een beetje op aardappel leek, misschien met wat appel erdoorheen en een vruchtje erbovenop. Geen idee wat het precies was. Niet vies, maar om nou te zeggen dat we het ontzettend lekker vonden, ook weer niet.
Morgen is alweer onze laatste dag in Kyoto.Read more
Beetje gas terug
October 20 in Japan
⛅ 26 °C
Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. We zijn allebei niet helemaal fit en merken dat we inmiddels ook behoorlijk wat indrukken te verwerken hebben. Dus vandaag eerst rustig opgestaan en we hadden besloten om nog maar eens het ontbijt in het hotel te proberen.
Het buffet zag er een stuk uitgebreider uit dan in ons hotel in Kanazawa, maar ook hier was het vooral Aziatisch: rijst, sushi, dashibouillon, misosoep, stoofpotjes met groenten en allerlei gerechten met matcha. Er stond zelfs iemand ter plekke rundvlees in bouillon te bereiden. Niet direct de dingen waar wij ’s ochtends vroeg aan denken.
Gelukkig waren er ook wat croissantjes, bagels, kaas en roerei. Al was dat laatste weer behoorlijk glibberig. Dat blijft toch iets bijzonders hier, die zachte en soms wat slijmerige structuren van het eten. We hebben inmiddels besloten dat we het Japanse hotelontbijt wel voldoende hebben geprobeerd. Zeker voor de prijs die je ervoor betaalt, is het gewoon niet helemaal ons ding.
Daarna zijn we met de trein naar het centrum van Kyoto gegaan. We wandelden onder andere door Teramachi Street, een historische winkelstraat waarvan de naam letterlijk ‘tempelstraat’ betekent. Hier werden eind zestiende eeuw veel tempels bij elkaar geplaatst en ontstonden winkels met religieuze voorwerpen, boeken, kalligrafiebenodigdheden en andere traditionele Japanse producten. Een deel van die ambachtelijke traditie zie je nog steeds terug. Er stond nog een kleine tempel. Verder bezochten we vooral de minder toeristische winkels. We gingen onder andere naar Kikuichimonji, een traditionele messenwinkel waarvan de geschiedenis teruggaat tot de tijd van de Japanse zwaardsmeden. De geschiedenis van het merk wordt teruggevoerd tot de dertiende eeuw.
Tegenwoordig verkoopt de winkel onder andere Japanse keukenmessen, scharen en andere snijgereedschappen.
Maar vooral Kyoto Kyukyodo vond ik erg leuk, een winkel die al sinds 1663 bestaat en gespecialiseerd is in Japanse papierwaren en kalligrafie. Hier heb ik een mooie kalligrafeerset gekocht, met penselen, inkt en andere benodigdheden. Alleen al om neer te leggen is het prachtig, maar het lijkt me leuk om thuis zelf Japanse tekens te leren schrijven.
Rond half drie zijn we uitgebreid gaan lunchen in een gezellig restaurantje. Ik koos voor obanzai, een traditionele maaltijd uit Kyoto met allerlei kleine gerechtjes, vaak bereid met lokale en seizoensgebonden ingrediënten.
Ik kreeg een dienblad vol schaaltjes met onder andere Japanse omelet, gestoofde groenten, aubergine, pompoen, tofu, rauwe zalm en verschillende kleine hapjes waarvan ik niet altijd precies wist wat het was. Daarbij meergranenrijst en misosoep. Het smaakte heerlijk. Alco had inmiddels vooral zin in een hamburger met friet. Maar zelfs die was weer net even anders dan thuis, met een halfrauw ei, rijst en miso soep erbij.
Rond vier uur waren we terug in het hotel en hebben we eerst maar eens de was gedaan. Dat is ook wel handig, want met de schone kleding kunnen we het nu redden tot aan de terugreis. Wel handig dat je in elk hotel kunt wassen.
Vervolgens zijn we toch nog even op pad gegaan. Dit keer naar de andere kant van Kyoto Station, waar ook weer enorme winkelcentra zitten. Ik denk dat we de helft maar hebben gezien. We waren nu op zoek naar een extra rugzak, want onze enige koffer begint inmiddels aardig vol te raken.
We kwamen terecht bij Don Quijote, een bekende Japanse discountwinkel waar ze werkelijk van alles verkopen. Wat een winkel. Overal schappen vol spullen, felle kleuren, knipperende lichten, reclamebordjes en harde stemmen en muziek. Het lijkt wel alsof alles tegelijk om je aandacht vraagt. Dat schijnt ook precies de bedoeling te zijn. Wij waren in ieder geval vrij snel overprikkeld. Maar we hebben er wel een stevige, ruime rugzak gevonden. Daarna snel naar buiten en even bijkomen.
Tot slot gingen we op zoek naar iets te eten. We hadden niet ontzettend veel trek en konden het ook niet meteen eens worden over waar we wilden eten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Ginza Lion, een restaurant met een uitgebreide, wat meer westers georiënteerde kaart. Pas bij het afrekenen ontdekte ik dat het een restaurant in Belgische bierhalstijl was. Hier bestelde je alles via een tablet. Dat is wel handig. Grappig was het knoflookbrood dat we kregen. Dat was een heel groot stuk en werd geserveerd met een tang en een schaar, zodat je zelf stukjes van het brood kon knippen.
Morgen reizen we weer verder. We merken inmiddels wel dat we allebei wat moe beginnen te worden. Dat komt natuurlijk deels doordat we niet helemaal fit zijn, maar ook omdat er hier voortdurend zoveel op je afkomt. De drukte, alle geluiden en jezelf steeds proberen verstaanbaar te maken. Zelfs de eenvoudigste dingen, zoals iets bestellen, de weg vinden of boodschappen doen, vragen meer aandacht. Je bent eigenlijk de hele dag aan het schakelen. Dat maakt het reizen hier ontzettend interessant, maar ook vermoeiend.Read more
Bijzondere dag
October 21 in Japan
⛅ 20 °C
Vannacht werden we opgeschrikt door een telefoontje vanuit Nederland. De beller was vergeten dat we op vakantie zijn en dat er nogal wat tijdsverschil is. Daarna slaap je natuurlijk niet zomaar weer verder. En omdat de griep bij ons allebei nog steeds rondwaart, zijn de nachten toch al niet zo best.
We zijn vanochtend dus ook maar rustig opgestaan en gingen ergens in de buurt van het hotel ontbijten. Maar ook dit ontbijt was weer een beetje bijzonder. Ik had twee witte sandwiches zonder korstjes met eiersalade verpakt in plastic. Echt duurzaam zijn ze nog niet, want vrijwel alles zit in plastic verpakt. Het is allemaal wel super vers. Alco had een broodje met ei en bacon en dacht er nog een lekkere kaascroissant bij te hebben besteld. Maar daar bleek worst in te zitten. We blijven ons verbazen over de Japanse ontbijtcombinaties. Gelukkig waren de koffie en jus d’orange wel lekker.
Daarna op ons gemak naar Kyoto Station gelopen, want vandaag reizen we verder naar Hiroshima. We waren mooi op tijd en dat was maar goed ook. Op het station bleek namelijk dat onze trein niet reed vanwege een incident met een passagier. Dat werd gelukkig ook in het Engels omgeroepen, maar hoelang het zou duren was niet duidelijk. Na even wachten leek de vertraging minstens een halfuur te worden en misschien nog wel langer. Dan zouden we onze overstap missen. Dus gingen we op zoek naar een medewerker van JR (zeg maar de Japanse NS) om te vragen wat we het beste konden doen. En dat werd nog een heel avontuur. De medewerker sprak nauwelijks Engels en gebruikte een iPad waarop hij Japans kon inspreken, waarna ik de Engelse vertaling kreeg. Andersom kon ik mijn vragen in het Engels inspreken en kreeg hij de Japanse vertaling te zien. Alleen bleek mijn Engelse uitspraak niet altijd helemaal goed door de computer te worden begrepen. Toen ik vroeg vanaf welk perron de andere trein vertrok en hoe laat, maakte de vertaalapp er iets van met ‘nightmare’ en nog wat onbegrijpelijke woorden. Dat was best lachwekkend, maar tegelijkertijd werd het allemaal niet echt duidelijker.
We besloten de makkelijkste oplossing te kiezen: een extra Shinkansen-ticket kopen voor het korte stukje naar Shin-Osaka, waar we moesten overstappen. Dat viel helaas niet onder ons bestaande ticket, dus moesten we bijbetalen.
Bij de kaartautomaten en loketten stonden inmiddels enorme rijen, want heel veel mensen hadden natuurlijk last van de verstoring. Gelukkig waren we nog op tijd aan de beurt en konden we een Shinkansen boeken die ongeveer tien minuten later vertrok. Die treinen rijden hier ongeveer ieder kwartier. We hadden in Shin-Osaka zelfs nog een halfuur om even rustig bij te komen.
We hadden eigenlijk zin in een lekkere kop koffie, maar daar was het veel te druk. Dus kozen we voor een heerlijke frisse smoothie. Ook hebben we nog even gekeken of we weer een traditionele ekiben, zo’n Japanse lunchbox voor in de trein, zouden kopen. Maar zoveel trek hadden we nog niet, dus hielden we het bij een paar stukjes sushi.
De reis naar Hiroshima verliep verder zonder problemen. Eenmaal aangekomen hebben we eerst op het station koffie gedronken. Ook dit is weer een enorm station met allerlei winkels en restaurants, al leek het wat rustiger dan in Kyoto.
Het hotel heeft voor het eerst een wat traditionelere Japanse hotelkamer, met tatamimatten en lage bedden. Gelukkig staan ze op een verhoging. Daardoor voelt het gelukkig toch alsof je op een wat hoger bed ligt, afhankelijk van waar je uitstapt. De plafonds zijn op sommige plekken behoorlijk laag, dus vooral Alco moet goed opletten dat hij zijn hoofd niet stoot.
Rond vier uur namen we een taxi naar het Hiroshima Peace Memorial Museum. Dat was ontzettend indrukwekkend. Het museum laat niet alleen zien wat er op 6 augustus 1945 gebeurde toen de atoombom op Hiroshima viel, maar vooral ook wat dat voor de mensen betekende.
De verhalen van kinderen die nooit meer thuiskwamen, ouders die hun kinderen verloren en mensen van wie nooit meer iets werd teruggevonden. Maar ook de verhalen van degenen die de bom overleefden en jaren later alsnog ernstig ziek werden of overleden door de gevolgen van de straling. Je ziet persoonlijke bezittingen, foto’s en verhalen die het allemaal heel dichtbij brengen. Ik werd er echt stil van.
Helaas was het in het museum echt ontzettend druk. Op sommige plekken liepen we drie of vier rijen dik langs de vitrines en verhalen. Dat vond ik eigenlijk te druk voor een museum als dit. Je wilt juist rustig kunnen kijken en lezen, even erbij stilstaan. Maar dat lukte lang niet overal. Tegelijkertijd besefte ik ook dat het misschien wel heel veel is om al die schrijnende verhalen in één keer tot je te nemen.
Toen we het museum uitkwamen, hadden we vanuit de grote hal een prachtig uitzicht over het Peace Memorial Park. Met het monument voor de slachtoffers, de eeuwig brandende vredesvlam en in de verte de bekende Atoombomkoepel, een van de weinige gebouwen die vlak bij het explosiepunt gedeeltelijk overeind is blijven staan.
Het werd inmiddels al langzamerhand donker, maar we zijn toch nog even door het park gewandeld en hebben ook het kindermonument bezocht. Een monument ter nagedachtenis aan de kinderen die door de atoombom zijn omgekomen, met duizenden kleurrijke papieren kraanvogels als symbool van hoop en vrede.
Daarna besloten we nog wat door de winkelstraten in het centrum te wandelen. We kwamen terecht bij een gezellig restaurant waar ze Hiroshima-style okonomiyaki maakten, een lokale specialiteit. Het grappige was dat er vijf verschillende restaurantjes naast elkaar zaten, maar je gewoon van één menukaart kon bestellen. We kozen allebei voor een andere okonomiyaki. Anders dan de okonomiyaki die we eerder aten, worden hier de ingrediënten in laagjes bereid. Met onder andere kool, varkensvlees, ei en noedels. Ik koos voor de dunne soba-noedels en Alco voor de dikkere udon-noedels. Ik vond het heerlijk, maar Alco was wat minder enthousiast. Vooral het vlees vond hij behoorlijk taai.
Na het eten hebben we nog wat door een winkelstraat gewandeld en zijn we naar Maruzen gegaan, een enorme boekhandel van twee verdiepingen. Ontzettend veel boeken, maar natuurlijk vooral in het Japans. We zijn dus niet uitgebreid gaan rondkijken, maar meteen naar een medewerker gestapt. Ik was namelijk op zoek naar beginnersboeken om Japanse tekens te leren schrijven. En die hadden ze gelukkig.
Daarna wilden we terug naar het hotel. We stonden vlak bij een bushalte, maar konden niet helemaal ontdekken welke bus we moesten hebben. Toen zagen we een vrije taxi staan en liepen daarheen. Alleen begreep de chauffeur ons kennelijk niet helemaal, of misschien vond hij het ritje te kort. Ons hotel was met de taxi maar een minuut of vier rijden. Hij wees ergens heen, maar we begrepen niet precies wat hij bedoelde. Uiteindelijk vonden we met hulp van internet een tram die ons bijna voor het hotel afzette. Vanaf de halte was het nog maar twee minuten lopen.Read more
Miyajima
October 22 in Japan
☀️ 22 °C
Vandaag gaan we naar Miyajima, het eiland dat bekendstaat om de grote rode torii-poort die bij vloed midden in het water lijkt te staan. Maar eerst zijn we rustig in de buurt van ons hotel gaan ontbijten. We kwamen terecht bij een heel klein ontbijttentje, gerund door een Japans echtpaar. Het was een heerlijk ontbijt met scrambled eggs, twee kleine warme croissantjes met room en jam, wat salade, yoghurt met blauwe bessen, verse jus d’orange en een goede koffie/cappuccino. Het leukste was vooral de Japanse vrouw die ons bediende. Ze sprak nauwelijks Engels, maar probeerde steeds opnieuw een gesprekje aan te knopen. Zolang zij de vragen stelde en wij eenvoudig antwoordden ging dat prima. Maar zodra wij iets terugvroegen, vertelde ze lachend dat haar Engels niet zo goed was. Toen we vertelden dat we naar Miyajima gingen, kwam ze meteen met een boekje vol foto’s. Ze vertelde dat het er erg toeristisch kon zijn en dat we vooral de oesters en paling moesten proberen. Ook vroeg ze of we de beroemde Hiroshima-okonomiyaki al hadden gegeten.
Even later kwam ze terug met een paar gevouwen papieren kraanvogels. Een symbool voor vrede, gezondheid en geluk. We mochten er eentje uitzoeken als cadeautje. Ze liet zien hoe je die kon uitvouwen en kwam vervolgens met een soort origamibootje voor Alco. Hij moest het bij de bovenkant vasthouden en zijn ogen sluiten. Toen hij ze weer opendeed, had hij het bootje ineens anders vast. Vervolgens liet ze zien hoe dat trucje werkte. Zo schattig.
Bij het afscheid heb ik in mijn beste Japans gezegd dat we heerlijk hadden gegeten. Ze vonden het helemaal geweldig en ik natuurlijk ook. Een bijzondere start van de dag.
Vervolgens namen we een behoorlijk volle trein naar Miyajimaguchi, waar de veerboot naar Miyajima vertrekt. Vanaf de boot zagen we de beroemde rode torii-poort al staan. Het eiland en het Itsukushima-heiligdom staan sinds 1996 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. De poort is maar liefst 16,6 meter hoog en weegt zo’n 60 ton. Bijzonder is dat hij niet in de zeebodem verankerd is, maar door zijn eigen gewicht blijft staan. Het was eb, dus bij ons stond hij op het drooggevallen strand in plaats van midden in het water.
Eenmaal op het eiland zijn we eerst rustig langs het water gaan wandelen. Wat meteen opviel, waren de vele herten die hier vrij rondlopen. Er werd gewaarschuwd dat ze in deze tijd van het jaar wat agressiever kunnen zijn, maar daar merkten wij weinig van. Ze waren vooral nieuwsgierig, zeker wanneer mensen iets te eten bij zich hadden.
Na een heerlijke kop koffie met mooi uitzicht over het water, zijn we door de toeristische winkelstraat gelopen. Er waren vooral veel winkeltjes met souvenirs, lokale specialiteiten en allerlei Japanse lekkernijen. De gefrituurde oesters en zeepaling zijn hier beroemd. We hadden ons voorgenomen om misschien wat paling te proberen, maar de lucht van gefrituurde vis, oesters en vooral inktvis was behoorlijk overheersend. Daar kregen we eerlijk gezegd juist minder trek van. Dus hebben we dat toch maar overgeslagen.
We hebben natuurlijk wel nog een paar souveniertjes gekocht.
Een bekende specialiteit van Miyajima is momiji manjū, een klein cakeje in de vorm van een esdoornblad, vaak gevuld met zoete rodebonenpasta. Bij verschillende winkeltjes kon je precies zien hoe ze werden gemaakt. Leuk om te bekijken, maar ook hier hadden we op dat moment geen trek in.
We zijn tot aan het begin van het Itsukushima-heiligdom gelopen, We hebben nog even overwogen of we verder zouden wandelen naar de tempel. Maar dat betekende dan veel trappen en behoorlijk wat klimmen. Dat hebben dus maar niet gedaan. Vanaf de boot hebben we uiteindelijk nog een stukje kunnen zien van de pagode. Heel jammer, maar we kunnen gewoon niet alles zien in zo’n korte tijd. En na bijna twee weken reizen en wandelen merken we inmiddels wel dat we moe zijn. Bovendien zijn we allebei nog steeds niet fit. Dus besloten we het hierbij te laten.
Voordat we de boot terugnamen hebben bij het water nog even lekker een ijsje gegeten. Rond half vier namen we de veerboot terug naar het vasteland en vervolgens de trein richting ons hotel. Onderweg besloten we nog even ergens een broodje te eten en kwamen terecht bij een klein Frans bakkerijtje, gerund door een oudere Japanse vrouw. Ook dat was weer een bijzondere ervaring. Engels sprak ze niet, dus ik moest vooral aanwijzen wat we wilden hebben. Met wat Japanse woorden (koohii to mizu) en gebaren kwamen we gelukkig een heel eind.
Bij het afrekenen haalde ze de broodjes, die al op een dienblad bij de kassa lagen, weer weg. Wij dachten dat we ze meteen mee konden nemen, maar dat was duidelijk niet de bedoeling. Het duurde vervolgens behoorlijk lang, waarschijnlijk omdat de koffie nog vers gezet moest worden. Uiteindelijk kwam ze met een karretje aanrijden, met daarop keurig onze broodjes, koffie en een glas water. De broodjes waren wat hard, maar smaakten verder heerlijk.
Daarna zijn we teruggegaan naar het hotel om even bij te komen. We hadden eigenlijk niet zoveel zin meer om ’s avonds nog op pad te gaan, maar besloten toch nog even het centrum in te gaan. We gingen naar Nagarekawa, het uitgaansgebied van Hiroshima. Omdat we pas laat een broodje hadden gegeten, hadden we geen zin in een uitgebreide maaltijd. We wilden graag een izakaya proberen, een typisch Japans eetcafé waar je kleine gerechtjes bestelt om samen te delen. Een beetje zoals tapas. Dat bleek nog best even zoeken. Veel van die restaurantjes herken je aan de Japanse lantaarns en de tekens op de gevel, maar onze kennis van het Japanse schrift is natuurlijk nogal beperkt. Dus met hulp van internet vonden we uiteindelijk een restaurantje waar ze zowel okonomiyaki als kleine gerechtjes serveerden.
Toen we binnenkwamen was het nog behoorlijk rustig. We namen plaats aan een grote grillplaat waar de kok alles voor je neus klaarmaakte. Maar al snel zat de hele plaat vol met gasten en werd er volop gebakken.
We bestelden verschillende kleine gerechtjes om samen te delen: garnalen, karaage (Japanse gefrituurde kip), wat varkensvlees en aardappeltjes. Heerlijk om op deze manier van alles te proeven. En ook leuk om te zien hoe de kok alles ter plekke bereidde. We konden meteen meekijken hoe hij een Hiroshima-okonomiyaki maakte, met al die verschillende laagjes van kool, noedels, vlees en ei.
Na het eten zijn we nog even door de straatjes van Nagarekawa gewandeld en daarna teruggegaan naar het hotel.Read more
Van Hiroshima naar Osaka
October 23 in Japan
☁️ 22 °C
Nog één tussenstop voordat we weer naar huis vliegen. Ik stond op met bijna geen stem, dus dat wordt vandaag een uitdaging. Onze reis gaat verder naar Osaka, ook wel de culinaire hoofdstad van Japan genoemd.
We hebben voor het eerst onze zitplaatsen voor de Shinkansen gereserveerd via de ticketautomaat. Dit ging gelukkig heel soepel. Vervolgens een ontbijtje bij Starbucks genomen . We hadden zin in een simpel broodje ham-kaas met een goede kop koffie.
Daarna stapten we in de Shinkansen richting Osaka. Onderweg hebben we nog een lokale specialiteit uit Hiroshima geprobeerd: momiji. Dit zijn kleine cakejes in de vorm van esdoornbladeren. Meestal zijn ze gevuld met rodebonenpasta, maar wij kozen voor een vulling met puddingachtige crème. Erg lekker.
Na ongeveer anderhalf uur kwamen we aan in Osaka. Natuurlijk gingen we eerst weer op zoek naar de eki-stempels. Daar moesten we wel een stukje voor omlopen, maar dat hadden we er graag voor over. We moeten tenslotte ook onze stappen maken op een dag.
Vervolgens namen we de metro naar de wijk Namba, waar we eerst onze koffer en rugzakken in een kluisje op het station hebben opgeborgen, zodat we zonder bagage de stad konden verkennen.
We wandelden door Ebisubashi-suji, een lange overdekte winkelstraat met ontzettend veel winkels, reclame en mensen. Het is hier duidelijk veel toeristischer en drukker en lijkt in die zin wel redelijk op Tokio.
We zijn ook nog naar de kleine Hōzen-ji-tempel gelopen. Bijzonder hoe je midden in zo’n drukke winkelbuurt ineens bij een klein, rustig tempelcomplex terechtkomt. Hier staat een beeld van Fudō Myōō dat helemaal met mos is begroeid. Bezoekers gieten er water overheen tijdens een gebedsritueel. Door al dat water is het beeld in de loop der jaren volledig groen geworden. Natuurlijk hebben we ook hier weer een mooie goshuin verzameld of eigenlijk zelfs vier. Echt prachtige tekeningen met een uitleg erbij.
Inmiddels was het al halverwege de middag en we hadden nog geen lunch gehad. We wilden graag nog een keer sushi eten en kwamen terecht bij een kaiten-zushi-restaurant, waar de sushi via een lopende band naar je toe komt.
Ook een bijzondere ervaring. Je bestelt ieder afzonderlijk alles via een tablet. Zodra je iets hebt besteld, komt het even later via de lopende band precies naar jouw plek. Een grappig systeem en leuk om mee te maken. Het enige probleem: er was echt zo ontzettend veel keuze.
De sushi wordt ter plekke vers bereid en was echt heerlijk. De rijst was nog een beetje lauwwarm, zoals het hoort, met daarop verse vis, kip of andere ingrediënten. We hebben uitgebreid allerlei verschillende soorten geprobeerd. Ik wilde eigenlijk nog wel veel meer proeven, maar op een gegeven moment zit je gewoon vol. En het moet natuurlijk ook lekker blijven.
Na de lunch zijn we verder gewandeld naar Dōtonbori, de bekende uitgaansbuurt van Osaka. Hier vind je enorme lichtreclames, grote videoschermen en allerlei bijzondere gevels. Natuurlijk hebben we de beroemde Glico Running Man gezien, de enorme bewegende krab en vooral het grappige hondje dat dat over verschillende schermen heen en weer springt.
We waren er al toen het nog licht was, maar de zon ging al bijna onder. We besloten nog even koffie te drinken, zodat we de lichtreclames ook in het donker zouden zien. Dat leverde nog een kleine verrassing op. Omdat ik nauwelijks stem had, ging Alco twee ijskoffies halen. Ik wilde graag een mokka-ijskoffie, maar kennelijk had hij matcha besteld in plaats van mokka. Dus in plaats van een bruine ijskoffie kreeg ik een groene. En zoals inmiddels wel duidelijk is, ben ik niet zo’n enorme fan van matcha. Maar eerlijk is eerlijk, deze was verrassend lekker en fris. Dus uiteindelijk toch nog een geslaagde bestelling.
Toen het wat donkerder werd, zijn we weer naar buiten gegaan. En dan verandert Dōtonbori echt. De lichtreclames en enorme schermen komen nog meer op je af en het is er dan ook gelijk een heel stuk drukker. Op sommige plekken stonden zelfs beveiligers om alles in goede banen te leiden. We hebben nog wat foto’s en filmpjes gemaakt en daarna vonden we het mooi geweest.
We liepen terug naar station Namba, haalden onze bagage uit de kluisjes en namen de trein richting Kansai Airport, waar ons hotel ligt. Die trein was echt prop- en propvol. Op een gegeven moment konden er gewoon geen mensen meer bij. Het was wel een grappig gezicht hoe iedereen die stond bij iedere beweging van de trein tegelijk van links naar rechts meebewoog. Alsof het één grote groep was die precies dezelfde beweging maakte.
Gelukkig werd het onderweg wat rustiger en konden we uiteindelijk zitten. Dat was fijn, want de rit duurde ongeveer drie kwartier. Tijdens het laatste stukje werd ik aangesproken door een Japans meisje van veertien jaar. Ze liep nog in haar schooluniform en vroeg heel netjes of ze met mij in het Engels mocht praten, omdat ze Engels aan het leren was. Natuurlijk mocht dat.
Het was heel schattig. Ze stelde allerlei vragen. Waar we vandaan kwamen, hoelang we in Japan bleven, wat mijn hobby’s waren, of we kinderen hadden en hoelang we al getrouwd waren. Soms moest ze echt zoeken naar de juiste Engelse woorden, maar ze deed het hartstikke goed. Ik vond het vooral leuk dat ze het gewoon aandurfde om een gesprek aan te knopen.
Eenmaal aangekomen op Kansai Airport konden we zo doorlopen naar ons hotel, dat direct met de luchthaven verbonden is. Wel zo prettig, zeker omdat zondag onze vlucht al vroeg vertrekt.
Na het inchecken en even bijkomen zijn we naar beneden gegaan om iets te eten. We kwamen terecht in de brasserie van het hotel. Daar maakten we opnieuw iets mee wat ons in Japan vaker is opgevallen: ze serveren de gerechten zodra ze klaar zijn, in plaats van te wachten tot iedereen aan tafel tegelijk kan eten.
Maar dit keer was het wel heel extreem. Alco kreeg zijn eten en had het bijna helemaal op voordat mijn gerecht eindelijk kwam.
Na het eten hebben we nog even rondgekeken in het luchthavencomplex. Vrijwel alles was inmiddels gesloten, behalve natuurlijk de konbini. Daar hebben we nog wat water gehaald en daarna zijn we teruggegaan naar onze hotelkamer. Morgen alweer onze laatste dag in Japan.Read more
Laatste dag in Japan
October 24 in Japan
☁️ 23 °C
Vandaag alweer onze laatste dag in Japan. Er was behoorlijk wat regen voorspeld, dus we hadden bedacht om dan vooral naar Umeda te gaan, de moderne wijk rond Osaka Station, met veel hoge wolkenkrabbers en enorme winkelcentra. Dan konden we in ieder geval een beetje droog rondlopen.
Maar eerst wilden we ontbijten. We durfden geen hotel ontbijt meer aan, dus zochten in de buurt van ons hotel op Kansai Airport naar een leuke plek om te ontbijten. Dat bleek nog knap lastig. Uiteindelijk vonden we een klein tentje waar ze gelukkig goede koffie hadden. Het ontbijt bestond uit twee geroosterde boterhammen met een klontje boter erop (of met ham en kaas gesmolten) en een koud gekookt ei. Meer keuze was er niet.
Daarna namen we de trein naar Osaka Station, een rit van maar liefst 75 minuten. Eenmaal aangekomen bleek het met de voorspelde regen behoorlijk mee te vallen. Het was vooral wat motregen en met zo’n 23 graden konden onze jassen al snel weer in de rugzak.
Osaka Station is echt mega groot en druk. We hebben regelmatig vertwijfeld naar de plattegronden en de aanwijzingsborden gekeken. Soms hadden we geen idee welke kant we op moesten. Gelukkig wel nog een eki stamp kunnen bemachtigen.
Inmiddels was het bijna lunchtijd en we wilden heel graag nog een keer de beroemde Japanse fluffy pancakes proberen. Althans: ik vooral. Dus gingen we op zoek naar een restaurantje dat daarin gespecialiseerd was. Dat bleek behoorlijk populair, want buiten stond al een flinke rij. Eerst een rij stoeltjes en daarachter nog meer wachtenden. Na ongeveer een halfuur waren we aan de beurt en toen moesten we nog twintig minuten wachten voordat de pancakes klaar waren.
Maar het wachten was de moeite waard. We kregen enorme, luchtige pancakes met vers fruit, room en ijs. Ze smaakten eigenlijk meer naar een soort eiersoufflé dan naar de pannenkoeken die wij kennen. Heel zacht en luchtig en ontzettend lekker.
Vervolgens gingen we op zoek naar een groot winkelcentrum waar onder andere het Pokémon Center en Nintendo Center zitten. Dat zat op de 13e verdieping. Dat leek ons leuk om te bekijken. Maar we waren absoluut niet de enige. Je moest een ticket halen om in de rij te mogen en de rijen waren langer dan wat je kon bekijken/kopen in de winkel. Waarschijnlijk hadden we zeker twee uur moeten wachten voordat we überhaupt naar binnen konden. Om je te vermaken was er harde muziek en waren er speelmachines met allerlei geluiden. Genoeg om overprikkeld te raken. We besloten het maar over te slaan en zo snel mogelijk de rust op te zoeken.
In ditzelfde winkelcentrum waren verschillende verdiepingen gesloten vanwege onderhoud, dus dit was geen succes.
Maar er waren nog veel meer supergrote warenhuizen. We begonnen op de speelgoedafdeling, want we wilden nog wat leuke souvenirtjes voor de kleinkinderen kopen. Ook daar was het een enorme drukte. Overal muziek en reclame die om je aandacht vragen. Maar we hebben gelukkig wel wat leuke cadeautjes gevonden. Daarna was het echt even tijd voor een ijskoffie en een rustig plekje om bij te komen.
We hebben vervolgens nog een ander groot winkelcentrum bezocht, want buiten was er verder niet veel meer te zien dan hoge gebouwen. Het blijft bijzonder hoe enorm die warenhuizen hier zijn. Vaak elf tot dertien verdiepingen hoog, met complete verdiepingen vol restaurants en op de andere verdiepingen een soort van winkels in winkels. En verder vooral ontzettend veel mensen.
De tijd vliegt voorbij op zo’n middag en uiteindelijk was het alweer kwart over zes. We hadden geen zin meer om nog ergens anders heen te gaan en besloten de lange treinrit terug naar Kansai Airport te nemen.
Op het station moesten we nog even uitzoeken waar we precies moesten gaan staan. Overal op de grond stonden gekleurde vlakken met voetstappen erop, die aangeven waar je moet wachten en in welke rij je moet aansluiten. Alleen waren er zoveel verschillende kleuren en markeringen dat het nog best even zoeken was welke voor ons bedoeld waren. Alles is erop gericht om het instappen zo ordelijk mogelijk te laten verlopen. Het voordeel is wel dat je niet snel de verkeerde trein in stapt.
Terug op Kansai Airport zijn we eerst naar de terminal gelopen om iets te eten. We besloten om nog één keer echt Japans te eten. We kozen voor tempura met garnalen, vis en groenten, en daarbij de beroemde Japanse paling. Paling op zijn Japanse heet unagi (zoetwaterpaling). De bekendste Japanse bereidingswijze is kabayaki, waarbij de paling wordt gegrild, ingesmeerd met een zoete sojasaus (tare of unagisaus) en vaak geserveerd over warme rijst (unadon of unaju). Dit wilden we eigenlijk al eerder tijdens onze reis proberen, maar telkens hadden we er toch niet zo’n trek in. Nu hebben we het alsnog gedaan en eerlijk gezegd smaakte het verrassend goed. Ook de tempura was heerlijk. Al denk ik dat we voorlopig wel even genoeg rijst hebben gegeten.
Daarna gingen we terug naar onze hotelkamer voor de laatste uitdaging: past alles nog in onze koffer? We hadden in Kyoto al een extra rugzak gekocht, omdat onze enige koffer steeds voller raakte met alle aankopen. Maar gelukkig, na wat passen en meten paste alles. Dus we zijn klaar voor de terugreis.
En eerlijk gezegd zijn we daar inmiddels ook wel aan toe. We hebben ontzettend veel gezien en meegemaakt, maar merken dat we behoorlijk moe zijn. Niet alleen van het vele lopen, maar ook van alle indrukken, de geluiden en de taal. Je bent hier voortdurend aan het schakelen, zelfs bij de meest eenvoudige dingen. Daar komt bij dat de griep ons allebei goed te pakken heeft gehad. Ik ben nog steeds niet fit en ben nog ontzettend hees. Dat is in al die drukte behoorlijk lastig, zeker als je elkaar probeert te verstaan.Read more
