Rust & Drukte

Omdat Alco zich niet lekker voelde, ben ik zelf nog wat gaan rondwandelen in de buurt van Kyoto Station. Zo kwam ik terecht bij Shōsei-en, een traditionele Japanse tuin uit 1641 die bij de Higashi Honganji-tempel hoort.
Wat een verschil met de drukte buiten. Kyoto is behoorlijk lawaaierig, met veel verkeer en mensen en overal piepende verkeerslichten. Hier in de tuin was het juist heerlijk rustig. Zelfs het verkeer hoorde je niet.
De tuin heeft een grote vijver, mooie oude bomen en bijzondere houten bruggen. De vijver is zo aangelegd dat je bij het juiste licht de maan erin kunt zien weerspiegelen. Er zijn zoveel bijzondere plekken en uitzichten in de tuin te ontdekken. Ik raakte niet uitgekeken.
Na mijn wandeling besloot ik even ergens koffie te drinken. Ik kwam in een klein winkeltje met cafeetje terecht en daar hadden ze speciale ijskoffie: een Mont Blanc Iced Coffee. Koud gezette koffie met zelfgemaakte sinaasappelsiroop, een laagje romig sojaschuim en daaroverheen wat nootmuskaat en sinaasappelrasp. Een hele bijzondere combinatie, maar ontzettend lekker. Misschien wel de lekkerste ijskoffie die ik tot nu toe heb gedronken.
Vervolgens kwam ik terecht bij de Higashi Honganji-tempel, een enorm boeddhistisch tempelcomplex midden tussen de moderne gebouwen van Kyoto. Het hoofdgebouw dateert uit 1895 en behoort tot de grootste houten tempelgebouwen ter wereld. Vooral de enorme daken en de verfijnde houten constructies zijn indrukwekkend. Ik ben niet naar binnen gegaan, maar heb wel over het terrein gewandeld en in de souvenirwinkel rondgekeken. Later bleek overigens dat ik slechts een klein deel van deze tempel heb gezien.
Daarna ben ik rustig teruggelopen naar het hotel. Het was inmiddels het einde van de middag en we besloten samen nog even naar Nishiki Market te gaan. Dit wordt ook wel de keuken van Kyoto genoemd. Het was er behoorlijk druk. Daar hebben we een mochi gegeten, een typisch Japans lekkernijtje gemaakt van kleefrijst, met een zachte, wat elastische structuur. Je ziet ze hier vaak met zoete rodebonenpasta, maar daar zijn wij niet zo gek op. Maar nu zagen we er eentje met fruit, zoals aardbei en ananas. Die waren ontzettend lekker.
Vervolgens zijn we nog wat door de grote winkelstraten gelopen en richting Pontocho gewandeld. Dit zou een gezellig, levendig straatje zijn met veel restaurants en traditionele gebouwen. Eerlijk gezegd viel het ons een beetje tegen. Het uitzicht op de rivier en de verlichting waren mooi, maar verder was het juist vrij rustig en waren er ook niet veel restaurants. Wellicht waren we op het verkeerde stukje van de straat. We zijn teruggelopen naar de grote winkelstraat om iets te eten. Uiteindelijk kwamen we terecht in een klein restaurantje waar ze ramen serveerden. Dat hadden we nog niet eerder gegeten, dus dat wilden we graag proberen. Ramen kan je zien als een grote kom noedelsoep met allerlei ingrediënten. En dat was ontzettend lekker. Bovendien was het ook nog eens spotgoedkoop. Bijzonder hoeveel je hier soms voor zo weinig geld kunt eten.Read more