Duizenden rode poorten en toeristen

Vooruit vandaag nog één locatie bezoeken: dus namen we een taxi naar Fushimi Inari-taisha, het beroemde shintoheiligdom met de duizenden rode torii-poorten. Die poorten zijn geschonken door bedrijven en particulieren, vaak als dank voor voorspoed of met een wens voor geluk. Dit was duidelijk een populaire plek (dat wisten we ook). Het was hier echt ontzettend druk. Wat een verschil met de Zilveren Tempel en Nanzen-ji. Overal mensen die foto’s en selfies maakten. Je moest echt opletten waar je liep.
Je kunt hier een hele route de berg op lopen, steeds door die rijen rode poorten. We hebben niet de hele route gedaan, maar zijn wel een stukje omhoog gelopen. Op de foto’s zie je vooral hoeveel mensen er waren. Het was echt geduld hebben als je een foto wilde maken met zo min mogelijk mensen erop.

Ook hier kan je tegenwoordig een handgeschreven goshuin laten maken. Alleen kwamen we precies om half vier aan bij het loket en dat was ook precies het moment waarop de rij daarvoor sloot. En Japanners zijn stipt, dus er kon echt niemand meer bij. Jammer! Gelukkig konden we nog wel een mooie versie op papier kopen.
Daarna was het tijd om richting Kyoto Station te gaan. Vlakbij de rode poorten ligt een JR-station (Inari). Daar zijn we natuurlijk ook weer op zoek gegaan naar de eki-stempel, omdat we hoopten dat dit er een met de rode poorten zou zijn. En dat was ook zo! Daarna namen we de lokale trein terug naar Kyoto Station.
Op het station begon nog een uitdaging: we wisten waar we wilden eten, maar vind die locatie maar eens in dat enorme station/warenhuis. Er zijn maar liefst elf verdiepingen, met zoveel in/uitgangen en allemaal verschillende liften en roltrappen die niet overal naartoe gingen. Wij stonden aan de verkeerde kant en moesten naar de andere kant van het gebouw. Dat bleek dus niet zo eenvoudig. De eerste lift bracht ons maar één verdieping omhoog, waarna we bijna weer op een perron stonden. Dus weer terug naar beneden en op zoek naar de juiste roltrappen. Uiteindelijk zijn we buitenom op de goede verdieping terechtgekomen. Je zou bijna geen zin meer in eten hebben.
We hadden gekozen voor een yakitori-restaurant, waar we een menu met verschillende kipspiesjes bestelden. Iedere keer kregen we weer een ander spiesje, van kipfilet en kipgehakt tot kippenlevertjes. Allemaal op verschillende manieren bereid. Lekker, al vonden we het soms behoorlijk zout. En de spiesjes moest je natuurlijk ook met stokjes eten. Een kipgerechtje kwam met een heel zacht gekookt ei, ook daar zijn ze in Japan dol op. Ons niet gezien.
Tussendoor zouden we ook wat groente krijgen. Nou, dat bleek uiteindelijk één spiesje met twee plakjes courgette te zijn. Niet helemaal wat we ons daarbij hadden voorgesteld. En als afsluiting kregen we nog iets wat we eigenlijk niet goed konden thuisbrengen. Een koud, geel gerechtje dat een beetje op aardappel leek, misschien met wat appel erdoorheen en een vruchtje erbovenop. Geen idee wat het precies was. Niet vies, maar om nou te zeggen dat we het ontzettend lekker vonden, ook weer niet.
Morgen is alweer onze laatste dag in Kyoto.Read more