Beetje gas terug

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. We zijn allebei niet helemaal fit en merken dat we inmiddels ook behoorlijk wat indrukken te verwerken hebben. Dus vandaag eerst rustig opgestaan en we hadden besloten om nog maar eens het ontbijt in het hotel te proberen.

Het buffet zag er een stuk uitgebreider uit dan in ons hotel in Kanazawa, maar ook hier was het vooral Aziatisch: rijst, sushi, dashibouillon, misosoep, stoofpotjes met groenten en allerlei gerechten met matcha. Er stond zelfs iemand ter plekke rundvlees in bouillon te bereiden. Niet direct de dingen waar wij ’s ochtends vroeg aan denken.
Gelukkig waren er ook wat croissantjes, bagels, kaas en roerei. Al was dat laatste weer behoorlijk glibberig. Dat blijft toch iets bijzonders hier, die zachte en soms wat slijmerige structuren van het eten. We hebben inmiddels besloten dat we het Japanse hotelontbijt wel voldoende hebben geprobeerd. Zeker voor de prijs die je ervoor betaalt, is het gewoon niet helemaal ons ding.
Daarna zijn we met de trein naar het centrum van Kyoto gegaan. We wandelden onder andere door Teramachi Street, een historische winkelstraat waarvan de naam letterlijk ‘tempelstraat’ betekent. Hier werden eind zestiende eeuw veel tempels bij elkaar geplaatst en ontstonden winkels met religieuze voorwerpen, boeken, kalligrafiebenodigdheden en andere traditionele Japanse producten. Een deel van die ambachtelijke traditie zie je nog steeds terug. Er stond nog een kleine tempel. Verder bezochten we vooral de minder toeristische winkels. We gingen onder andere naar Kikuichimonji, een traditionele messenwinkel waarvan de geschiedenis teruggaat tot de tijd van de Japanse zwaardsmeden. De geschiedenis van het merk wordt teruggevoerd tot de dertiende eeuw.
Tegenwoordig verkoopt de winkel onder andere Japanse keukenmessen, scharen en andere snijgereedschappen.
Maar vooral Kyoto Kyukyodo vond ik erg leuk, een winkel die al sinds 1663 bestaat en gespecialiseerd is in Japanse papierwaren en kalligrafie. Hier heb ik een mooie kalligrafeerset gekocht, met penselen, inkt en andere benodigdheden. Alleen al om neer te leggen is het prachtig, maar het lijkt me leuk om thuis zelf Japanse tekens te leren schrijven.

Rond half drie zijn we uitgebreid gaan lunchen in een gezellig restaurantje. Ik koos voor obanzai, een traditionele maaltijd uit Kyoto met allerlei kleine gerechtjes, vaak bereid met lokale en seizoensgebonden ingrediënten.
Ik kreeg een dienblad vol schaaltjes met onder andere Japanse omelet, gestoofde groenten, aubergine, pompoen, tofu, rauwe zalm en verschillende kleine hapjes waarvan ik niet altijd precies wist wat het was. Daarbij meergranenrijst en misosoep. Het smaakte heerlijk. Alco had inmiddels vooral zin in een hamburger met friet. Maar zelfs die was weer net even anders dan thuis, met een halfrauw ei, rijst en miso soep erbij.

Rond vier uur waren we terug in het hotel en hebben we eerst maar eens de was gedaan. Dat is ook wel handig, want met de schone kleding kunnen we het nu redden tot aan de terugreis. Wel handig dat je in elk hotel kunt wassen.

Vervolgens zijn we toch nog even op pad gegaan. Dit keer naar de andere kant van Kyoto Station, waar ook weer enorme winkelcentra zitten. Ik denk dat we de helft maar hebben gezien. We waren nu op zoek naar een extra rugzak, want onze enige koffer begint inmiddels aardig vol te raken.
We kwamen terecht bij Don Quijote, een bekende Japanse discountwinkel waar ze werkelijk van alles verkopen. Wat een winkel. Overal schappen vol spullen, felle kleuren, knipperende lichten, reclamebordjes en harde stemmen en muziek. Het lijkt wel alsof alles tegelijk om je aandacht vraagt. Dat schijnt ook precies de bedoeling te zijn. Wij waren in ieder geval vrij snel overprikkeld. Maar we hebben er wel een stevige, ruime rugzak gevonden. Daarna snel naar buiten en even bijkomen.

Tot slot gingen we op zoek naar iets te eten. We hadden niet ontzettend veel trek en konden het ook niet meteen eens worden over waar we wilden eten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Ginza Lion, een restaurant met een uitgebreide, wat meer westers georiënteerde kaart. Pas bij het afrekenen ontdekte ik dat het een restaurant in Belgische bierhalstijl was. Hier bestelde je alles via een tablet. Dat is wel handig. Grappig was het knoflookbrood dat we kregen. Dat was een heel groot stuk en werd geserveerd met een tang en een schaar, zodat je zelf stukjes van het brood kon knippen.
Morgen reizen we weer verder. We merken inmiddels wel dat we allebei wat moe beginnen te worden. Dat komt natuurlijk deels doordat we niet helemaal fit zijn, maar ook omdat er hier voortdurend zoveel op je afkomt. De drukte, alle geluiden en jezelf steeds proberen verstaanbaar te maken. Zelfs de eenvoudigste dingen, zoals iets bestellen, de weg vinden of boodschappen doen, vragen meer aandacht. Je bent eigenlijk de hele dag aan het schakelen. Dat maakt het reizen hier ontzettend interessant, maar ook vermoeiend.Read more