Laatste dag in Japan

Vandaag alweer onze laatste dag in Japan. Er was behoorlijk wat regen voorspeld, dus we hadden bedacht om dan vooral naar Umeda te gaan, de moderne wijk rond Osaka Station, met veel hoge wolkenkrabbers en enorme winkelcentra. Dan konden we in ieder geval een beetje droog rondlopen.

Maar eerst wilden we ontbijten. We durfden geen hotel ontbijt meer aan, dus zochten in de buurt van ons hotel op Kansai Airport naar een leuke plek om te ontbijten. Dat bleek nog knap lastig. Uiteindelijk vonden we een klein tentje waar ze gelukkig goede koffie hadden. Het ontbijt bestond uit twee geroosterde boterhammen met een klontje boter erop (of met ham en kaas gesmolten) en een koud gekookt ei. Meer keuze was er niet.
Daarna namen we de trein naar Osaka Station, een rit van maar liefst 75 minuten. Eenmaal aangekomen bleek het met de voorspelde regen behoorlijk mee te vallen. Het was vooral wat motregen en met zo’n 23 graden konden onze jassen al snel weer in de rugzak.
Osaka Station is echt mega groot en druk. We hebben regelmatig vertwijfeld naar de plattegronden en de aanwijzingsborden gekeken. Soms hadden we geen idee welke kant we op moesten. Gelukkig wel nog een eki stamp kunnen bemachtigen.

Inmiddels was het bijna lunchtijd en we wilden heel graag nog een keer de beroemde Japanse fluffy pancakes proberen. Althans: ik vooral. Dus gingen we op zoek naar een restaurantje dat daarin gespecialiseerd was. Dat bleek behoorlijk populair, want buiten stond al een flinke rij. Eerst een rij stoeltjes en daarachter nog meer wachtenden. Na ongeveer een halfuur waren we aan de beurt en toen moesten we nog twintig minuten wachten voordat de pancakes klaar waren.
Maar het wachten was de moeite waard. We kregen enorme, luchtige pancakes met vers fruit, room en ijs. Ze smaakten eigenlijk meer naar een soort eiersoufflé dan naar de pannenkoeken die wij kennen. Heel zacht en luchtig en ontzettend lekker.

Vervolgens gingen we op zoek naar een groot winkelcentrum waar onder andere het Pokémon Center en Nintendo Center zitten. Dat zat op de 13e verdieping. Dat leek ons leuk om te bekijken. Maar we waren absoluut niet de enige. Je moest een ticket halen om in de rij te mogen en de rijen waren langer dan wat je kon bekijken/kopen in de winkel. Waarschijnlijk hadden we zeker twee uur moeten wachten voordat we überhaupt naar binnen konden. Om je te vermaken was er harde muziek en waren er speelmachines met allerlei geluiden. Genoeg om overprikkeld te raken. We besloten het maar over te slaan en zo snel mogelijk de rust op te zoeken.
In ditzelfde winkelcentrum waren verschillende verdiepingen gesloten vanwege onderhoud, dus dit was geen succes.
Maar er waren nog veel meer supergrote warenhuizen. We begonnen op de speelgoedafdeling, want we wilden nog wat leuke souvenirtjes voor de kleinkinderen kopen. Ook daar was het een enorme drukte. Overal muziek en reclame die om je aandacht vragen. Maar we hebben gelukkig wel wat leuke cadeautjes gevonden. Daarna was het echt even tijd voor een ijskoffie en een rustig plekje om bij te komen.

We hebben vervolgens nog een ander groot winkelcentrum bezocht, want buiten was er verder niet veel meer te zien dan hoge gebouwen. Het blijft bijzonder hoe enorm die warenhuizen hier zijn. Vaak elf tot dertien verdiepingen hoog, met complete verdiepingen vol restaurants en op de andere verdiepingen een soort van winkels in winkels. En verder vooral ontzettend veel mensen.
De tijd vliegt voorbij op zo’n middag en uiteindelijk was het alweer kwart over zes. We hadden geen zin meer om nog ergens anders heen te gaan en besloten de lange treinrit terug naar Kansai Airport te nemen.

Op het station moesten we nog even uitzoeken waar we precies moesten gaan staan. Overal op de grond stonden gekleurde vlakken met voetstappen erop, die aangeven waar je moet wachten en in welke rij je moet aansluiten. Alleen waren er zoveel verschillende kleuren en markeringen dat het nog best even zoeken was welke voor ons bedoeld waren. Alles is erop gericht om het instappen zo ordelijk mogelijk te laten verlopen. Het voordeel is wel dat je niet snel de verkeerde trein in stapt.

Terug op Kansai Airport zijn we eerst naar de terminal gelopen om iets te eten. We besloten om nog één keer echt Japans te eten. We kozen voor tempura met garnalen, vis en groenten, en daarbij de beroemde Japanse paling. Paling op zijn Japanse heet unagi (zoetwaterpaling). De bekendste Japanse bereidingswijze is kabayaki, waarbij de paling wordt gegrild, ingesmeerd met een zoete sojasaus (tare of unagisaus) en vaak geserveerd over warme rijst (unadon of unaju). Dit wilden we eigenlijk al eerder tijdens onze reis proberen, maar telkens hadden we er toch niet zo’n trek in. Nu hebben we het alsnog gedaan en eerlijk gezegd smaakte het verrassend goed. Ook de tempura was heerlijk. Al denk ik dat we voorlopig wel even genoeg rijst hebben gegeten.

Daarna gingen we terug naar onze hotelkamer voor de laatste uitdaging: past alles nog in onze koffer? We hadden in Kyoto al een extra rugzak gekocht, omdat onze enige koffer steeds voller raakte met alle aankopen. Maar gelukkig, na wat passen en meten paste alles. Dus we zijn klaar voor de terugreis.

En eerlijk gezegd zijn we daar inmiddels ook wel aan toe. We hebben ontzettend veel gezien en meegemaakt, maar merken dat we behoorlijk moe zijn. Niet alleen van het vele lopen, maar ook van alle indrukken, de geluiden en de taal. Je bent hier voortdurend aan het schakelen, zelfs bij de meest eenvoudige dingen. Daar komt bij dat de griep ons allebei goed te pakken heeft gehad. Ik ben nog steeds niet fit en ben nog ontzettend hees. Dat is in al die drukte behoorlijk lastig, zeker als je elkaar probeert te verstaan.Read more