Van Hiroshima naar Osaka

Nog één tussenstop voordat we weer naar huis vliegen. Ik stond op met bijna geen stem, dus dat wordt vandaag een uitdaging. Onze reis gaat verder naar Osaka, ook wel de culinaire hoofdstad van Japan genoemd.
We hebben voor het eerst onze zitplaatsen voor de Shinkansen gereserveerd via de ticketautomaat. Dit ging gelukkig heel soepel. Vervolgens een ontbijtje bij Starbucks genomen . We hadden zin in een simpel broodje ham-kaas met een goede kop koffie.

Daarna stapten we in de Shinkansen richting Osaka. Onderweg hebben we nog een lokale specialiteit uit Hiroshima geprobeerd: momiji. Dit zijn kleine cakejes in de vorm van esdoornbladeren. Meestal zijn ze gevuld met rodebonenpasta, maar wij kozen voor een vulling met puddingachtige crème. Erg lekker.
Na ongeveer anderhalf uur kwamen we aan in Osaka. Natuurlijk gingen we eerst weer op zoek naar de eki-stempels. Daar moesten we wel een stukje voor omlopen, maar dat hadden we er graag voor over. We moeten tenslotte ook onze stappen maken op een dag.
Vervolgens namen we de metro naar de wijk Namba, waar we eerst onze koffer en rugzakken in een kluisje op het station hebben opgeborgen, zodat we zonder bagage de stad konden verkennen.

We wandelden door Ebisubashi-suji, een lange overdekte winkelstraat met ontzettend veel winkels, reclame en mensen. Het is hier duidelijk veel toeristischer en drukker en lijkt in die zin wel redelijk op Tokio.
We zijn ook nog naar de kleine Hōzen-ji-tempel gelopen. Bijzonder hoe je midden in zo’n drukke winkelbuurt ineens bij een klein, rustig tempelcomplex terechtkomt. Hier staat een beeld van Fudō Myōō dat helemaal met mos is begroeid. Bezoekers gieten er water overheen tijdens een gebedsritueel. Door al dat water is het beeld in de loop der jaren volledig groen geworden. Natuurlijk hebben we ook hier weer een mooie goshuin verzameld of eigenlijk zelfs vier. Echt prachtige tekeningen met een uitleg erbij.

Inmiddels was het al halverwege de middag en we hadden nog geen lunch gehad. We wilden graag nog een keer sushi eten en kwamen terecht bij een kaiten-zushi-restaurant, waar de sushi via een lopende band naar je toe komt.
Ook een bijzondere ervaring. Je bestelt ieder afzonderlijk alles via een tablet. Zodra je iets hebt besteld, komt het even later via de lopende band precies naar jouw plek. Een grappig systeem en leuk om mee te maken. Het enige probleem: er was echt zo ontzettend veel keuze.
De sushi wordt ter plekke vers bereid en was echt heerlijk. De rijst was nog een beetje lauwwarm, zoals het hoort, met daarop verse vis, kip of andere ingrediënten. We hebben uitgebreid allerlei verschillende soorten geprobeerd. Ik wilde eigenlijk nog wel veel meer proeven, maar op een gegeven moment zit je gewoon vol. En het moet natuurlijk ook lekker blijven.

Na de lunch zijn we verder gewandeld naar Dōtonbori, de bekende uitgaansbuurt van Osaka. Hier vind je enorme lichtreclames, grote videoschermen en allerlei bijzondere gevels. Natuurlijk hebben we de beroemde Glico Running Man gezien, de enorme bewegende krab en vooral het grappige hondje dat dat over verschillende schermen heen en weer springt.
We waren er al toen het nog licht was, maar de zon ging al bijna onder. We besloten nog even koffie te drinken, zodat we de lichtreclames ook in het donker zouden zien. Dat leverde nog een kleine verrassing op. Omdat ik nauwelijks stem had, ging Alco twee ijskoffies halen. Ik wilde graag een mokka-ijskoffie, maar kennelijk had hij matcha besteld in plaats van mokka. Dus in plaats van een bruine ijskoffie kreeg ik een groene. En zoals inmiddels wel duidelijk is, ben ik niet zo’n enorme fan van matcha. Maar eerlijk is eerlijk, deze was verrassend lekker en fris. Dus uiteindelijk toch nog een geslaagde bestelling.

Toen het wat donkerder werd, zijn we weer naar buiten gegaan. En dan verandert Dōtonbori echt. De lichtreclames en enorme schermen komen nog meer op je af en het is er dan ook gelijk een heel stuk drukker. Op sommige plekken stonden zelfs beveiligers om alles in goede banen te leiden. We hebben nog wat foto’s en filmpjes gemaakt en daarna vonden we het mooi geweest.

We liepen terug naar station Namba, haalden onze bagage uit de kluisjes en namen de trein richting Kansai Airport, waar ons hotel ligt. Die trein was echt prop- en propvol. Op een gegeven moment konden er gewoon geen mensen meer bij. Het was wel een grappig gezicht hoe iedereen die stond bij iedere beweging van de trein tegelijk van links naar rechts meebewoog. Alsof het één grote groep was die precies dezelfde beweging maakte.
Gelukkig werd het onderweg wat rustiger en konden we uiteindelijk zitten. Dat was fijn, want de rit duurde ongeveer drie kwartier. Tijdens het laatste stukje werd ik aangesproken door een Japans meisje van veertien jaar. Ze liep nog in haar schooluniform en vroeg heel netjes of ze met mij in het Engels mocht praten, omdat ze Engels aan het leren was. Natuurlijk mocht dat.
Het was heel schattig. Ze stelde allerlei vragen. Waar we vandaan kwamen, hoelang we in Japan bleven, wat mijn hobby’s waren, of we kinderen hadden en hoelang we al getrouwd waren. Soms moest ze echt zoeken naar de juiste Engelse woorden, maar ze deed het hartstikke goed. Ik vond het vooral leuk dat ze het gewoon aandurfde om een gesprek aan te knopen.

Eenmaal aangekomen op Kansai Airport konden we zo doorlopen naar ons hotel, dat direct met de luchthaven verbonden is. Wel zo prettig, zeker omdat zondag onze vlucht al vroeg vertrekt.
Na het inchecken en even bijkomen zijn we naar beneden gegaan om iets te eten. We kwamen terecht in de brasserie van het hotel. Daar maakten we opnieuw iets mee wat ons in Japan vaker is opgevallen: ze serveren de gerechten zodra ze klaar zijn, in plaats van te wachten tot iedereen aan tafel tegelijk kan eten.
Maar dit keer was het wel heel extreem. Alco kreeg zijn eten en had het bijna helemaal op voordat mijn gerecht eindelijk kwam.
Na het eten hebben we nog even rondgekeken in het luchthavencomplex. Vrijwel alles was inmiddels gesloten, behalve natuurlijk de konbini. Daar hebben we nog wat water gehaald en daarna zijn we teruggegaan naar onze hotelkamer. Morgen alweer onze laatste dag in Japan.Read more