Koyasan (dag 2)

Vandaag ging de wekker om 05.00 zodat ik rond 05.15 richting Okunoin kon gaan lopen voor de ceremonie van 06.00. Hierbij brengen monikken eten naar Kobo Daishi, die zich in een eeuwige meditatieve staat bevind. Ik kwam net op tijd aan.

Bij de offeringshal werd de kist (met eten erin neem ik aan) aan een stok gehangen zodat twee monikken vervolgens de kist konden tillen door de stok op hun schouders te dragen. Vervolgens droegen ze deze over de brug richting het mausoleum van Kobo Daishi. Bij de offeringshal en voorbij de brug mogen geen opnames gemaakt worden, maar het lukte om weg van de hal vóór de brug even een korte video te maken. Ik dacht dat dit de hele ceremonie was, maar we mochten mee een hal in die normaal niet open is voor bezoekers (staat een bordje bij geen toegang iig, maar wij mochten wel door). Er was een bak met een bruin poeder. Je moest een beetje pakken en dat in je handen wrijven. Het rook naar kaneel maar dat was het niet hoorde ik later van een vrouw.

Na even ruziën met mijn veters kreeg ik eindelijk mijn schoenen uit. Je mag alleen met sokken de hal in. Ik ga op mijn knieën zitten op de grond en voel mijn spieren al meteen verkrampen. Die zijn nog hard bezig met herstellen, en deze houding helpt niet.

Overal hangen lantaarns. Het plafond hangt vol, maar aan de zijkanten van de hal staan ook rekken met allemaal lantaarns. Foto's maken mocht helaas niet. Ik begrijp het goed, maar vond het wel heel jammer omdat het zo mooi was.

Er zitten al meerdere monikken klaar aan de rechterkant van de hal. Tussen ons en de monikken is een klein hekje. De hoofdmonnik gaat midden in de hal op een verhoogd kussen zitten en een andere monik zet een sutra in, en de andere monikken volgen. De hoofdmonnik (een priester?) maakt wat bewegingen maar het is moeilijk om te zien wat hij doet omdat hij met de rug naar ons toe zit. Soms luidt hij een belletje en hij steekt wierook aan. Dat zag ik iig wel.

De monikken gaan wel zeker een half uur door met chanten. Sommigen hebben een boekje met alle sutras, maar een monnik heeft die niet nodig en doet alles uit zijn hoofd. Echt bizar knap.

De zithouding op mijn knieën had ik al na een minuut of 10 opgegeven, en al snel zaten alle westerners op hun kont. Ik heb toch wel bewondering voor hoe Japanners zo lang in dezelfde houding kunnen zitten zonder dat het pijn doet, of ze laten te pijn niet zien.

Na afloop vertrekken alle monikken en eentje blijft achter om ons nog iets te vertellen. Uit zijn verhaal begreep ik dat vandaag de dag van Kobo Daishi is. Dat is op de 21e van maart, april en mei. Ook was er nog iets anders vandaag en hij zegt iets over kinderen zonder ouders die honger hebben maar niet kunnen eten. Vaag verhaal, dus buiten vroeg ik aan een aantal Japanse vrouwen wat er gaande was.

Blijkbaar is er nog een ceremonie om 09.00: Boshosokuyo Okunoin Daisegaki-e. Het is een herdenkingsdienst voor alle geesten vannde overledenen. Nu komt er even een uitleg van chatgpt: De term "Daisegaki-e" verwijst naar een ritueel gericht op het verlichten van het lijden van "gaki" (餓鬼), of hongerige geesten – wezens waarvan in de boeddhistische traditie wordt aangenomen dat ze gekweld worden door onverzadigbare honger als gevolg van karmische daden uit het verleden. Tijdens de ceremonie zingen priesters gezangen en bieden ze gebeden aan om deze rusteloze geesten naar vrede en bevrijding te leiden. De rituelen omvatten voedseloffers en symbolische daden van mededogen, wat de toewijding van de gemeenschap weerspiegelt om alle zielen te helpen op hun spirituele reis.

Ik had "gaki" verkeerd begrepen en dacht dat de monnik kinderen bedoelden, maar vond het al gek dat hij deze term gebruikte want het is niet een heel positief woord (beetje te vergelijken met een snotaap). Oepsie haha

Uitchecken bij mijn accommodatie was om 10.00, en nu was het 7.30. Even snel uitchecken en daarna terug naar Okunoin voor ceremonie #2!

Ik was weer net op tijd, maar stond al voorbij de brug dus kon niks filmpen deze keer. Ditkeer waren er meer monikken bij betrokken. Om 06.00 waren er drie monikken die over de brug richting het mausoleum liepen, nu waren het er wel 10-15, allemaal met mooie gewaden aan gedecoreerd met goud naaiwerk. Ik heb even een foto van internet geplukt om te laten zien hoe het eruitzag (foto 5).

Ze gingen de hal van de tempel in en deze keer waren we niet welkom. Ik wachtte een uur op het terrein maar ze kwamen de tempel maar niet uit. Ik wist niet hoe lang dit nog ging duren, dus besloot maar te gaan. Onderweg kwam er nog een horde aan monikken voorbij, gekleed in zwart en wit (weet dit niet zeker, maar denk dat deze monikken wat lager in de hiërarchie staan, onder de monikken in een geel gewaad en de gedecoreerde gewaden). Ze droegen allemaal geta, een soort houten slipper, dus dat maakte een heel mooi geluid. Ik twijfelde eraan terug te gaan, maar besloot toch door te lopen.

Ik was moe en ging treuzelen, onderweg veel pauzeren en lang doen over mijn lunch kiezen. Ik vond eindelijk een leuk plekje en ging op pad. Ineens zie ik een meid lopen die me een beetje bekend voorkwam, maar zeker wist ik het niet. Totdat ik haar ook bedenkelijk naar mij zag kijken. Het was Jaja! Zij sliep ook bij Yasoba vlak voor Takamatsu.

We besloten samen te lunchen en bestelden een kom met rijst met bief een ei. Ze droeg het henro speldje van het henromuseum en ik vroeg ernaar. Blijkbaar heeft zij het certificaat gekregen ook nadat ze aangaf niet alles gelopen te hebben. Ze had de meerderheid wel gelopen, en dat was goed genoeg. Het resterende schuldgevoel dat ik bij me droeg smolt van me af. De vrouw die ik sprak was waarschijnlijk gewoon ultra streng, en was het dus niet echt een vereiste daadwerkelijk ALLES gelopen te moeten hebben om het certificaat te ontvangen.

Van Jaja krijg ik nog een osettai. Ze betaalde voor ons beiden en accepteerde mijn geld niet. Bij de konbini halen we een ijsje en ze slaat mijn aanbod haar ijsje te betalen af.

Hierna door naar Shojoshinin, een temple waar elke dag om 13.00 een vuurritueel plaatsvindt. Je kan je wens op een houten plaat schrijven, en deze wordt uiteindelijk verbrand. Ze zijn al begonnen als we aankomen maar we mogen nog gewoon naar binnen. De hoofdmonnik zit weer met de rug naar ons toe, voor hem een groot kampvuur met aan beiden kanten een rij monikken (voornamelijk vrouwen! Leuk om te zien) die luid aan het chanten waren. Heel indrukwekkend, en we blijven tot het einde. Na afloop zijn de monikken rood van de hitte en nat van het zweet. Wij voelde de hitte van het vuur al van een afstandje, en zij zaten er recht voor. De hoofdmonnik voert nog een aantal speciale blessings uit voor mensen dke daarvoor betaald hebben voordat hij een algemene blessing voor ons allemaal uitvoert. Hierna spreekt hij ons nog toe. De essentie van zijn verhaal: wie goed doet, goed ontmoet. Doe dit met je lichaam en je woorden. Doe je slecht, dan zul je dit ook merken in je lichaam.

Het ritueel duurde langer dan verwacht en ik had nog 90 minuten voordat mijn bus richting Kyoto vetrok. Ik nam afscheid van Jaja die naar Okunoin ging. Ik ging nog snel naar Kongobuji, een van de meestbezochte tempels in Koyasan. Bij de entree twijfelde ik. Entree was 6 euro en veel tijd had ik niet. Is dit het wel waard? Toen kwam er ineens een vrouw die mij een ticket gaf! Ze was met een grote groep en voor iedereen was er een ticket, maar 2 personen waren niet komen opdagen. Ik nam de ticket (wat eigenlijk gewoon de folder van de tempel was) aan en ging naar binnen. Bij de controle was ik wel beetje nerveus maar ik mocht door zodra ze de folder zagen!

Er waren tientallen schuifdeuren met allerlei afbeeldingen: bloemen, dieren, natuur maar ook compleet gouden deuren. Heel mooi, maar foto's maken mocht wederom niet🥺. Er was ook een tuin, daar mocht je wel foto's maken!

Eventjes later stond ik weer buiten. Ik had alleen tijd voor om een snelle blik te werpen, meer niet. Voor de tempel maakte ik nog stiekem een foto van de deuren van een grote afstand. Toch wel fijn zo'n goede zoom. En vanaf hier kan het ook geen kwaad.

Ik wilde ook nog naar Danjo Garan. Hier was ik gisteravond ook, maar de pagoda was toen gesloten. Hier staat blijkbaar een heel groot beeld. Ik baalde toen ik zag dat entree 3 euro was. Ik keek een beetje het gebouw in en zag mooi beschilderde zuilen en goud dat reflecteerde. Goed genoeg, en ik besloot wat snacks te halen bij de konbini voordat ik bij de accommodatie mijn tas ophaalde. Ik haalde de bus naar Kyoto, mijn volgende bestemming. De reis naar Koyasan toe was mooi, maar ik had geen zin om weer 10x over te stappen, dus besloot een directe bus te boeken.

Eenmaal in Kyoto checkte in snel in en ging op pad voor wat eten. Ik ging naar een tent waar ik vorig jaar ook met Lissa was, tantanmen ebisu! De noedels waren nkg steeds 10/10. Nu al zin om weer met Lissa samen terug te gaan naar dit restaurantje.

Hierna maar op bed gaan liggen om wat uit te rusten. Ik heb niet heel veel plannen in deze stad dus kan nu echt even bijslapen.Read more