Japan - Shikoku Henro

Vandaag zou het de hele dag regenen, maar gelukkig veranderde het weerbericht in mijn voordeel. In de ochtend regende het, in de middag was het semi-droog.

Ik had bij de daiso eergisteren (eurowinkel) een regenbroek gekocht en die kon ik nu uit gaan testen. Ook gebruikte ik de donkerroze paraplu die ik van de host van Yamamomo heb gekregen. Het was toch wel fijn want mij regenjas is niet heel goed. Ook kon de achterkant van min rugzak nu droog blijven en kon ik ook de route checken zonder dat mijn telefoon nat zou worden.

Mijn hoed was uit elkaar aan het vallen waar het hoofdstuk vastzat aan de binnenkant van de hoed. De ijzerdraadjes braken, maar het zat nog goed genoeg vast voor nu.

Ik was nog geen tien minuten onderweg toen de paraplu ineens dichtklapte. Blijkbaar werkt ie niet meer zo goed, dus om de 15 minuten moest ik de paraplu opnieuw openklappen.

De 1e 20km was voornamelijk langs de weg. Op geveven moment kon ik een shortcut nemen door een stukje bos te pakken. Een hond blafde hard en wilde graag naar mij toe. Gelukkig had de man de hond goed vast. Ik keek op de henro app en zag dat ik de afslag naar de grote weg gemist had. Op dit moment besloot de paraplu weer dicht te klappen, en het ijzertje was nu nat dus openklappen lukte niet. Het bleef maar dichtklappen :((

Ik wilde terug maar de man met de hond stond stil op het smalle pad. Ik wachtte even maar hij kwam naar niet. Toch maar besloten terug te lopen, maar de man gaf al snel dat ik wel die kant op moest. Gefrustreerd liep ik weer terug in de richting waarvan ik wist dat die verkeerd was. Een andere man zwaaide naar mij dat ik zijn kant op moest komen. Zat ik toch wel goed?

Ik ging naar hem toe en vroeg of dit de henro michi (pelgrimsweg) was. Dat was het niet, maar hij gaf me twee pakjes met sap en toen ik aangaf dat de paraplu stuk was wisselde zijn vrouw de donkerroze paraplu in voor een lichtroze. Echt bizar lief. Ook liet hij mij een alternatief pad zien. Achter het huis om naar boven. Na een steile maar korte klim stond ik weer op de weg.

De regen was gelukkig al een stuk minder dus wanneer ik Kumakogen in ging kon ik me omkleden bij een wc. Vanwege de warmte werkte de regenkleding ook als broeikas, dus mijn kleren waren nat van het zweet. Weer helemaal fris en droog ging ik richting tempel 44. Deze was omringd door reusachtige bomen en had daarom een soort mysterieuze aura. De regen hielp hier ook een beetje aan mee.

Ik raakte in gesprek met een Canadese man die het maar een veel te ambitieus plan vond om nu nog naar tempel 45 te gaan en terug. Omdat t45 in een uithoek ligt loop je dezelfde weg heen en terug. Zijn woorden maakten me een beetje bang maar aan de andere kant vind ik het altijd leuk om het tegendeel te bewijzen. De tocht naar de tempel zou volgens de henro website 3.5 uur duren, eens kijken hoeveel sneller ik het kan doen.

Ik besloot naar t45 te gaan over het bospad. Dit pad was erg mooi, maar het constante klimmen en dalen was erg vermoeiend. Na wat een eeuwigheid leek kwam ik eindelijk bij de tempel aan, maar nog eerst helemaal naar beneden klimmen natuurlijk. Ik hoorde de bel van de tempel steeds dichterbij komen. Ondertussen was mijn hoed al helemaal uit elkaar gevallen. Het stuk wat op je hoofd moest zat niet meer vast aan de hoed zelf. Irritant want dit maakte de hoed moeilijker om te dragen, maar dat moest ik maar even accepteren. Uiteindelijk had ik er 2.5 uur over gedaan, best netjes!

Nadat ik bij de tempel klaar was besloot ik over de provinciale weg terug te lopen. Om hier te komen moest ik misschien wel honderden trappen af.

Tot mijn verbazing was de provinciale weg gewoon een hartstikke vlakke weg, dus dit schoot wat meer op. Het laatste stukje naar mijn accommodatie moest ik weer klimmen. Ik had er nu al 40km op zitten (met flinke hoogteverschillen) dus mijn motivatie was ver te zoeken.

Gelukkig kwam ik die vrouw weer tegen, die ik bij Nishiyugyo en Dear U ook al gezien had. Het laatste stukje liepen we samen en het praten was een fijne afleiding om niet te voelen hoe zwaar ik het had. Claudia heet ze, uit Slovenië. Zij slaapt in een kamer op de berg. Het begon ineens weer met regenen dus we gooide het laatste stukje het tempo omhoog.

Ik had weer een heel huis voor mijzelf vanavond, mijn "luxe" accommodatie voor deze tocht. Ik wilde eigenlijk een kamer in een naastliggend gebouw (zoals Claudia), maar daar was alles vol. Het was relatief prijzig, maar het uitzicht moest hier heel mooi zijn en s' nachts moest je prachtige sterren kunnen zien.

Jaa, beetje balen dat er nu niks te zien is door de wolken en de regen🥲 de eigenaar legde uit dat hij timmerman is, en het huis zelf gemaakt heeft! Hij kon ook wel mijn hoed maken!! Ik merk dat wanneer je een probleem hebt tijdens de tocht, je altijd toevallig bij de juiste mensen uitkomt die je kunnen helpen. Eerst de paraplu en nu de hoed, eigenlijk best bizar😳🥹

(Laatste foto is van het uitzicht vanaf de heuvel de volgende ochtend wanneer het was opgeklaard)Okumaya devam et