Eclipsreis Spanje 2026

En toen was het moment aangebroken om naar de eclipslocatie te gaan. Die was op een klein vliegveldje bij Herrera de Pisuergo. Op de startbaan was daar een grote plek speciaal voor onze groep gereserveerd.

Het ging nog even bijna helemaal fout, want onderweg van het hotel naar mijn auto werd ik niet goed van de warmte. Twee aardige mede-eclipsers hebben me met de auto naar de parkeerplaats gebracht. Heel erg lief.

Op het vliegveld aangekomen was de eerste die ik tegen het lijf liep José, een vriendin uit de wandelsport. Zij was niet met deze groep meegegaan, maar sloot nu wel aan. Van de auto naar het uiterste einde van de startbaan was een andere opgave. Gelukkig kreeg ik ook hier hulp en José heeft later mijn tas uit de auto gehaald. Eenmaal ter plekke werd ik in een stoeltje gepoot, in de schaduw en met een flesje water. Lieve mensen allemaal!

Wat later vond ik een beter plekje, in de schaduw van de tent waar later het tapasdiner zou zijn. Er stond gelukkig ook een vleugje wind. En toen was het wachten op het eerste contact!

Dat was iets na 19.30, de maan beet een klein hoekje uit de zon en dat werd steeds groter. Ik heb maar een eenvoudig cameraatje, waar geen filters op kunnen, maar door het eclipsbrilletje is het me toch gelukt om de gedeeltelijke eclips op de foto te zetten.

De hap werd steeds groter, en het leek ook steeds sneller te gaan. Het licht veranderde duidelijk, de omgeving baadde in een vreemde schemering en toen opeens was daar de Diamond Ring en direct daarna glipte de zon helemaal achter de maan weg.

Wat een bijzonder gezicht! Ik heb er eerst gewoon een tijdje van staan genieten en toen een paar fotootjes gemaakt. Het duurde ruim anderhalve minuut, en toen was daar de Diamond Ring weer en werd de terugkeer van de zon met applaus gevierd.

Natuurlijk volgde er ook nu weer een fase van gedeeltelijke verduistering, en na een uur ongeveer ging de zon onder, met nog steeds een heel klein hapje eruit. De meest bijzondere zonsondergang die ik ooit heb gezien.

Inmiddels was het tapasdiner klaargezet en na een toast met champagne en een groepsfoto konden we aanvallen. Het smaakte allemaal heerlijk.

We konden nog blijven voor de Perseïden, maar ik was nu toch echt wel aan het eind van mijn Latijn. Plus dat er ook een eclipsfestival gaande was, en de muziek daarvan leek wel steeds harder te worden. Ik heb twee vallende sterren gezien, en de Melkweg en toen ben ik op weg naar "huis" gegaan. Dat viel niet mee, in het stikkedonker over die startbaan (dat was geen beton, maar gewoon aarde met begroeisels). Ik was blij met de zaklamp van mijn phone.

Eenmaal terug bij de auto viel het ook niet mee om in het donker de uitgang te vinden, en ook de donkere wegen waren een uitdaging. Maar na een half uurtje was ik terug bij het hotel, waar ik nu wel een plekje iets dichterbij heb.

Hieronder de foto's. De foto's van mijn camera heb ik overgezet naar mijn phone, daarbij verliezen ze wel veel kwaliteit. Later zal ik de oorspronkelijke foto's nog wel eens laten zien.

Maar ik ben dik tevreden, na wolken in Laon (1999) en op de Faeröer Eilanden (2015) is het dan nu gelukt! Driemaal bleek dus inderdaad scheepsrecht te zijn.Leia mais