Scientist, climber and traveler.
Message
  • Day8

    Vallon de la Selle

    July 10, 2020 in France ⋅ ⛅ 12 °C

    Vandaag slapen we uit. Als allerlaatste komen we de eetzaal in waar we op ons gemak een portie muesli en enkele boterhammen naar binnen spelen. Op de planning staat de afdaling naar Saint-Christophe-en-Oisans doorheen de vallei van de Selle.

    We pakken voor een laatste keer al ons materiaal bijeen en iets voor negen zijn we klaar om te vertrekken. Via een goed pad moeten we over een tweetal uur terug in de bewoonde wereld zijn. Onderweg zien we hoe de sneeuw overgaat in een wilde rivier en hoe tal van kleurrijke bloemetjes tevoorschijn komen in het gras. Het is een mooi zicht! De tocht verloopt vlot en voor we het weten staan we in het piepkleine dorpje Saint-Christophe-en-Oisans. Terwijl Dimitri en Loïc zich installeren op het terras van een gezellig cafeetje besluit ik te liften om zo onze auto terug op te halen in la Bérarde. Bij de eerste passerende auto heb ik al geluk! Een stille, norse, oude man neemt me mee naar het enige dorp dat hogerop gelegen is. Ik ben hem dankbaar, want zelfs met de auto is het al rap een halfuurtje rijden via een kronkelende weg. Als ik aan de auto aankom doet het deugt om eindelijk nog eens een verse t-shirt en een vers onderbroek aan te doen. Na een aantal dagen zweten werden die beiden nogal “crusty”.

    Ik haal Loïc en Dimitri op die net hun tweede aperitiefje binnen hebben en we besluiten om naar ons geliefkoosde restaurantje te rijden in Bourg-d’Oisans. Ditmaal kiezen we elk voor een heerlijke pizza. Dat smaakt! Tot slot past Dimitri nog tevergeefs enkele klimschoenen in een leuk bergwinkeltje en daarna zetten we koers richting België. Iets voor middernacht komen we ongewassen en stinkend thuis. Heerlijk en voldaan. Vlug onder de douche en daarna dromen over volgend jaar!
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day7

    Le Râteau par l’arête NE

    July 9, 2020 in France ⋅ 🌙 5 °C

    Iets voor drie loopt de wekker af. Ik ben nog maar een paar seconden wakker wanneer Loïc me vraagt of ik kan helpen om een vastgelopen oordop uit zijn gehoorgang te verwijderen. Hij zit diep en met m’n vingers raak ik er niet bij. Gelukkig zit er een pincet op m’n zakmes en met wat wrikken krijg ik hem eruit. Eerste euvel van de dag overwonnen, snel aankleden en door naar het ontbijt.

    Na wat getreuzel hebben we rond kwart voor vier onze stijgijzers aan en vertrekken we in de sneeuw. Ook op de rotsroutes naast ons zien we reeds de eerste lichtjes flikkeren. Met de pikkel in de hand doorkruisen we een eerste sneeuwveld en stijgen vervolgens naar de brèche de la Meije (3357m). Ik vind het lastig en vervloek mezelf dat ik me opofferde om het touw te dragen. Eenmaal op de brèche komen we terug op adem en binden we ons in om opnieuw af te dalen naar de glacier de la Meije. Het is nog even opletten, maar door de ochtendkou is de sneeuw nog keihard en bijten onze stijgijzers en pikkel zich stevig vast in de sneeuw. Tot slot moeten we over de rimaye springen (i.e. gletsjerspleet tussen de bergflank en de gletsjer) en daarna staan we stevig op de gletsjer. Het zicht op de vallei van La Grave is schitterend! De zon gaat over enkele minuten opkomen en het schouwspel van kleuren is indrukwekkend. We zijn blij om, als drie uitstekende vrienden, op deze indrukwekkende plek te staan en getuige te zijn van dit prachtige fenomeen.

    In het oranje ochtendlicht stijgen we tot 3600m. We moeten even zoeken, maar na enkele minuten vinden we een gepaste plaats om de gletsjer te verlaten en een korte maar steile rotswand te beklimmen (3b). Hoewel dit eenvoudig hoort te zijn, zijn we blij met het aanwezige statisch touw. Sowieso is het met stijgijzers een stuk moeilijker klimmen en daarnaast zijn onze vingers koud van de strakke wind die plots is komen opzetten. Na wat geploeter door met sneeuw gevulde grepen bereiken we de graat. We lopen over het lemmet verder omhoog richting de top. Links en rechts zien we de vallei diep onder ons. Het zicht is geweldig! Omdat het niveau niet zo heel hoog is, kunnen we genieten van de vergezichten. Na een tweetal uur bereiken we een valse top en snel nadien, via een klein sneeuwveldje en opnieuw een stukje graat, uiteindelijk de echte (3809m)! We genieten van het uitzicht en besluiten dat dit de perfecte plek is om van ons middagmaal te smullen.

    Ons plan is om vanaf hier af te dalen naar de volledig afgelegen Vallon de la Selle. We hebben die nog niet gezien en je kan ze enkel te voet bereiken, het lijkt ons dus leuk om via deze weg onze tocht verder te zetten. Het eerste deel van de afdaling verloopt vrij eenvoudig over sneeuwvelden, juist even opletten dat we op de steilere stukken niet uitglijden in de papperig sneeuw. Het grootste ‘gevaar’ komt echter van Dimitri’s darmen… niemand weet wat de hoogte daar heeft aangericht, maar Dimitri durft vandaag weleens verdomd stinkende scheten laten! In cordee is er geen ontkomen aan en de laatste uren lijkt het niet te verbeteren. Niet veel later houden we een noodgedwongen sanitaire stop en kan er wat druk van de ketel.

    Naast dit niet-best-geparfumeerde voorval verloopt de afdaling bijzonder vlot. Nog een korte graat afklimmen en twee rappels later staan we op de glacier de la Selle. Vanaf hier is het min of meer een rechte lijn naar de refuge de la Selle (2672m) waar we de nacht gaan doorbrengen. Rond een uur of drie ploffen we in de strandstoelen die voor ons op het terras lijken gezet te zijn. Met een welverdiend stukje cake en een aangename verfrissing genieten we van de namiddagzon en blikken we terug op onze prachtige tocht. Tot slot spelen we nog een spelletje Jeuneffe, drinken een lekker wijntje en aanschouwen we een helikopterredding aan de hut waar een vrouw met een verstuikte(?) enkel wordt opgepikt. ’s Avonds liggen we er vroeg in en vallen we met een voldaan gevoel in slaap.
    Read more

  • Day6

    Refuge Promontoire

    July 8, 2020 in France ⋅ ☀️ 13 °C

    Vandaag staat de aanloop naar de refuge du Promontoire (letterlijk de hangende hut) op het programma. Over 10 km moeten we ongeveer 1300m stijgen. Onze topo spreekt over een 5-tal uur en dat lijkt ons zeker haalbaar. Wat meteen ook wil zeggen dat we in de voormiddag tijd hebben om onze rugzak te maken en ons tentzeil te laten drogen in de ochtendzon.

    Aangezien we de komende nachten in de hut gaan slapen kunnen we redelijk veel gewicht besparen. Onze rugzak moet zo licht mogelijk zijn, we willen immers geen onnodige kilo’s door het hooggebergte zeulen. Toch gaat dat niet allemaal zo efficiënt… want hoeveel friends nemen we ook alweer mee? En welke maten? Of hoeveel setjes per persoon, etc… het is een beetje afstemmen op elkaar en wikken en wegen. Uiteindelijk zijn de rugzakken gepakt en kunnen we vertrekken. Juist nog insmeren… helaas komen we er snel achter dat onze vers gekochte zonnecrème één of ander dik wit spul is dat niet meer van je lijf te krijgen is. Loïc en ik zijn helemaal wit. Als we ons de komende dagen niet kunnen wassen gaat dat echt een vuile bedoening worden! Uiteindelijk kiezen we ervoor om in een klein kruidenierswinkeltje een ander flesje factor 50 te kopen. Er is maar één soort, dus het is te nemen of te laten. Voor een veel te dure prijs krijgen we een spray waar een oranje, olieachtige, vloeistof uitkomt. Het is in ieder geval iets properder en hopelijk doet het wat het moet doen.

    De weg naar boven is mooi, eerst door de bloemetjes en langs de rivier om geleidelijk de sneeuwgrens te bereiken. Rond ons heen storten de watervallen van de kliffen naar beneden. We dragen elk een beperkte hoeveelheid water en plannen om hogerop uit de rivier te drinken. Iets voor halfweg komen we ook de refuge du Châtelleret tegen (2225m), waar we iets eten en onze water reserves kunnen bijvullen.

    Vanaf de refuge du Châtelleret is het iets steviger stijgen tot aan de Promontoire (3092m). Nu loopt het pad volledig door de smeltende sneeuw, waardoor we voor iedere twee stappen er ook eentje terugglijden. Met onze wandelstokken banen we er ons een weg doorheen en met het nodige zweet raken we uiteindelijk boven. Het zicht is prachtig! Het terras van de hut zweeft letterlijk boven rotsen en we kijken uit op de vallei waar we omhoog stapten.

    Alvorens we aan ons avondmaal beginnen snuisteren we nog door enkele topo’s en studeren we onze route. Het is belangrijk om morgen geen fouten te maken. ’s Avonds zien we de zon verdwijnen achter de bergen en aanschouwen we de mooie rode kleuren. Voor het slapengaan is het nog even aanschuiven om naar het enige toilet te gaan, best fris om buiten in de kou te wachten. Rond 9u kruipen we in bed en hopelijk vallen we snel in slaap, morgen zal het vroeg dag zijn!
    Read more

  • Day5

    Afdalen en nieuwe plannen maken

    July 7, 2020 in France ⋅ ☀️ 13 °C

    Het is opnieuw een prachtige dag vandaag en we ontbijten in de zon. Rond 9u30 is onze tent afgebroken en zijn we klaar om aan de afdaling te beginnen. Terwijl wij onze bottines aandoen en de zware rugzak tillen komt een kudde schaapjes ons nog uitwuiven. Tijdens de afdaling kijken we regelmatig achterom en glimlachen we spontaan als we de imposante top zien waar we gisteren op stonden. Eentje om in te kaderen! Het dalen verloopt vlot, maar het is opnieuw zweten door de brandende zon. Aan een toevallige passant vragen we nog een groepsfoto en daarna stappen we in één trok naar beneden. Loïc ruikt zijn stal en is met zijn grote passen niet meer bij te houden. Voor de middag komen we aan bij de auto. Tot onze grootste verbazing weet Dimitri, na 3 warme dagen, nog koude(!) pintjes uit zijn nieuwe, naadloze, koelbox te halen. Straf spel! We zijn allemaal onder de indruk en genieten van een welverdiende dorstlesser.

    We beslissen om naar het dichtstbijzijnde dorp te rijden om er iets lekkers te eten en wat inkopen te doen voor de volgende dagen. Helaas is het al snel 40 minuten rijden tot in Bourg-d’Oisans waar we een supermarkt en een fijn terrasje langs de rivier vinden. We bestellen de plat du jour en eten ons driegangenmenu tot de laatste kruimel op. Alvorens uit het vrolijke dorpje te vertrekken, schuifelen we nog eens door de bergwinkels en tot slot kopen we een nieuwe tube zonnecrème.

    Onderweg naar la Bérarde zien we er tegenop om ons opnieuw in te checken op de camping. Deze keer hebben we geluk en al bij onze eerst poging krijgen we een (vrij) plekje toegewezen. Na alles uit te pakken installeren we ons rond een klein tafeltje en bespreken we onze opties voor de komende dagen. We beslissen om deze keer voor een alpiene beklimming te gaan. De Barre des Écrins laten we nog even links liggen, maar nu kijken we uit naar de oost-top van Le Râteau (3809m). Eén dag aanloop, één dag klimmen en één dag om via een voor ons compleet nieuwe vallei af te dalen naar het dal.

    Na onze tochtvoorbereiding beslissen we om nog even een korte, goed behaakte sportklimroute te doen in de buurt van de camping. Met onze meest lichte outfit vertrekken we tegen een uur of vijf om nog wat in de avondzon te klimmen. Helaas missen we in ons enthousiasme ergens van afslag en vinden we niet het juiste pad dat naar de rotsen leidt. Omdat het dan al snel heel laat gaat worden besluiten we om dan maar terug naar de camping te marcheren waar we noodgedwongen vervroegd moeten aperitieven. We hebben nog een wijntje, wat chips, zoute nootjes, worst, enzovoort. Echt wel luxe! Tot slot vullen we onze buikjes met heerlijk brood, guacamole, tomaatjes kaas, meer worst en een heerlijk slaatje! We genieten nog van onze rustdag en gaan slapen. Rugzakken maken doen we morgen wel.
    Read more

  • Day4

    Aiguille Dibona – voie Madier

    July 6, 2020 in France ⋅ ☀️ 10 °C

    Om 6u loopt de wekker af. Het is nog fris buiten en de flank die we gaan beklimmen ligt nog in de schaduw, gelukkig zal daar snel verandering in komen. Na een stevig ontbijt met havermout en een lekker kopje thee zijn we klaar om te vertrekken. Vandaag kiezen we voor de Voie Madier (6b), die met z’n 14 touwlengtes de voet van de Aiguille Dibona met de top verbindt. Het is een oude, klassieke route. Wat wil zeggen dat er, naast pracht en een historisch karakter, ook gezekerd moet worden met nuts en friends. Hier en daar zijn er een paar haken, maar die zijn eerder beperkt tot de standplaatsen.

    De inklim verloopt al klauterend over enkele rotsblokken. Helaas gaan we hier al meteen de mist in en verliezen we veel tijd met zoeken naar het begin van de route. Geen al te beste start dus! Om het allemaal nog wat complexer te maken hebben we ook onze klimschoenen nog niet aan… en na wat onhandig gescharrel op een hellende plaat, besluiten we om een eerste relais dan maar te bricoleren op nuts en friends. Ik steek iets in elkaar en daarna zekeren we elkaar tot op onze geïmproviseerde standplaats. Een goeie oefening die ook wel vertrouwen geeft. Na enkele minuten zien we ook dat we eigenlijk al iets te hoog waren en een metertje of 5 lager hoorden te starten… oeps. We doen onze klimschoenen aan, bottines in de rugzak en daarna zijn we vertrokken!

    De eerste lengte is makkelijk (3c), daarna moeten we even zoeken hoe we een enorme pijler moeten ontwijken (erlangs, erover of errond), maar al bij al raken we in geen tijd tot bij ‘de tunnel’. Een bizar stuk rots waar we, letterlijk, doorheen moeten klimmen. Dimitri neemt de leiding en gaat er vlot door (5a). Loïc en ik volgen als naklimmer. In tegenstelling tot Dimitri ondervinden wij iets meer problemen door onze dikke rugzak. Het is er best krapjes en ook behoorlijk donker. Met wat sleur en wringwerk raken we er doorheen.

    Daarna volgt mooi klimwerk langs verschillende barsten op sublieme graniet. We houden een goed tempo, roteren de voorklimmer en vorderen gestaag op de enorme wand. Na ons middagmaal bereiken we de crux van de route, de ‘fissure Madier’ (6b). Dimitri en Loïc geven me vertrouwen en vanop een plateautje doe ik nog een laatste inspectie van de komende 40m. Voor me zie ik een enorm afgeronde brede barst waarlangs we naar boven moeten. Het klimwerk is heel technisch en de juiste grepen zitten perfect binnen handbereik. Tussendoor zijn er ook steeds voldoende rustplaatsen om de armen even uit te schudden. Ik voel me goed en blijf verder gaan. Onderweg plaats ik friends of klem ik m’n handen in de barst. De route waait nog even uit naar links om dan via een klein overhangetje (dat ik met een hielhoekje overbrug) terug naar rechts te draaien. Helemaal voldaan en verbluft door de pracht en diversiteit van deze passage kom ik aan de relais. Nu is het de beurt aan Dimitri en Loïc. Via de walkietalkie geef ik ze een ‘Go’. Beide heren gaan er gezwind doorheen. Niet te onderschatten met zo’n zware rugzak! Aan de relais zijn we allemaal blij met onze prestatie! We vormen een goed team! Met een goed gevoel gaan we verder richting de top.

    Opnieuw wisselen we elkaar vlotjes af en vorderen gestaag. In het laatste kwart van de route verloopt het allemaal wat trager, ik twijfel even of ik de westflank van de spits moet beklimmen of toch maar over die ietwat glad lijkende plaat aan de zuidkant moet gaan… uiteindelijk valt die laatste best mee. Ook vlak onder de top is er wat twijfel over het juiste routeverloop. We beslissen om de meest logische weg te volgen en enkele minuten later staan we op de top (3131m)! Het is adembenemend!

    Na een kort fotomoment en een snelle hap maken we ons klaar voor de afdaling. Via twee rappels aan op de noordwand en een klein paadje bereiken we een sneeuwveld. Vandaar lopen en glijden we terug tot aan de hut. Loïc zijn schoenen zijn doorweekt, maar in de prachtige avondzon is dat snel vergeten. Ongeveer 12u na onze start ploffen we met een voldaan gevoel aan tafel in de Soreiller hut. Er staat een uitstekende portie couscous op de menu! Die extra gevriesdroogde maaltijd die we gisteren naar boven sleurden laten we dus maar even in de rugzak zitten ;-).
    Read more

  • Day3

    Stijgen naar de Dibona

    July 5, 2020 in France ⋅ ☀️ 16 °C

    Vandaag maken we ons klaar voor het zwaardere werk. Ons doel is om vandaag de aanloop te doen naar de voet van de befaamde Aiguille Dibona. Deze iconische bergtop hopen we morgen te beklimmen. Dat gaat nog een fameuze uitdaging worden!

    In de ochtendzon maken we onze rugzakken en checken we uit op de camping. We hebben veel mee: trekkersrugzak, klimrugzak, slaapzakken, tenten, eten, touwen en natuurlijk onze basis klimuitrusting, inclusief friends & nuts. Zwaar bepakt en met onze D-bottines aan vertrekken we in de brandende zon op het wandelpad vanuit Les Étages. Dit gaat zweten worden. We moeten ongeveer 1100m stijgen tot aan de refuge du Soreiller die gelegen is aan de voet van de Dibona. Daar hopen we in de buurt ons tentje op te zetten voor de komende dagen.

    De tocht is stevig, maar we houden een goed tempo en proberen elk uur eens te stoppen om te bekomen en wat extra te smeren. Ik ben een petje of Buff vergeten, gelukkig springt Dimitri me te hulp en kan hij me er eentje lenen. Een echte life saver! Door de enorme hitte en brandende zon is een zonneslag nu echt wel te vermijden, zeker op deze hoogte. Onderweg genieten we van de prachtige vallei. Na een uurtje draaien we de hoek om en zien we de Dibona in de verte blinken. Naast ons stort een grote waterval de diepte in, echt indrukwekkend!

    Na 3u bereiken we de hut waar we heel vriendelijk worden ontvangen door de toch wel knappe gardienne. We eten onze picknick op het terras en drinken iets verfrissend. Dat doet deugd! Daarna zoeken we een plekje voor onze tent. Uiteindelijk hebben we geluk en vertrekken er net een paar Fransen van ongeveer de beste bivouac plek uit de omgeving. Na het opzetten van onze tenten besluiten we om toch niet meer een korte route te klimmen zoals we oorspronkelijk gehoopt hadden, maar om de namiddag wijselijk te spenderen aan tochtvoorbereiding voor de komende dag. De Aiguille Dibone is immers een gigantische wand waarin we niet zomaar willen verdwalen. We snuisteren dus alle topo’s door en proberen het routeverloop zo goed mogelijk te memoriseren. Ook kleine schetsjes op papier komen hierbij aan te pas.

    Die avond zien we de zon achter de besneeuwde bergen ondergaan en eten onze eerste gevriesdroogde maaltijd. We leren Dimitri nog ‘Jeuneffen’ (een Israëlisch kaartspel) en drinken een warm theetje voor het slapengaan. We zijn klaar voor een grote dag!
    Read more

  • Day2

    Tête de la Maye

    July 4, 2020 in France ⋅ ☀️ 16 °C

    Het wordt een prachtige dag vandaag! De zon schijnt al van vroeg in de ochtend en nergens is er ook maar een wolkje te bespeuren. Na een ontbijt met muesli en havermout maken we ons klaar voor ons eerste avontuur. We hebben onze zinnen gezet op de route: “Du Cinq à Tire-Larigot”, die naar de top van Tête de la Maye leidt. Vanuit onze stoel op de camping hebben we zicht op de bergflank en kunnen we het routeverloop al bestuderen. Het is een schitterende en diverse route die volgens onze topo als “un chef-d’oeuvre” wordt beschreven (★★★). Met 15 goed behaakte touwlengtes die voornamelijk in de vijfde graad liggen (max 5c) vormt ze onze perfecte opwarmer om te wennen aan het graniet uit de Alpen.

    Na een korte aanloop (±40 min) met 400 hoogte meters kunnen we beginnen. Als een goed geoliede machine wisselen we elkaar om de beurten af. Loïc zekert Dimitri, Dimitri zekert mij en ik zeker Loïc. De route is heel divers met steile muren, barsten, dalletjes en soms ook een kleine overhang. In Dimitri’s eerste 5c hebben we wat problemen met touwwrijving doordat de route eerst naar links loopt, daarna omhoog door een korte overhang en dan opnieuw naar rechts. Gelukkig gaat alles vlot en komen we er met wat extra sleurwerk doorheen. Verder in de route worden de uitzichten prachtig. De vallei met centraal de wilde rivier is op zich al spectaculair en rechts zien we de Barre des Écrin opduiken. Een fantastische 4000-er waar we van dromen om er later deze week op te staan.

    Op de wand is het echt bakken en tijdens ons middagmaal gaan we allemaal smeren. Daarna maken we goed tempo en een goeie 6u na onze start bereiken we de top. Het uitzicht is adembenemend! Je kan er in 360° om je heen kijken. We zien opnieuw de Barre des Écrin, maar nu ook de Meije. Ook een ambitieus project dat tot de opties voor later in de week behoort.

    We genieten nog even van het uitzicht, nemen tal van foto’s en dalen daarna in snel tempo af via het wandelpad. De avondzon, de bloemetjes, de sneeuw op de bergtoppen en de rivier in de vallei maken het een prachtig avond. Op de camping kunnen we zelfs nog even genieten van de laatste zonnestralen in ons bloot vel. ’s Avonds eten we terug als echte Bourgondiërs in hetzelfde restaurant en bespreken we onze plannen voor de volgende dagen.
    Read more

  • Day1

    La Bérarde

    July 3, 2020 in France ⋅ ⛅ 12 °C

    Rond 6u in de ochtend ga ik Loïc ophalen, we zijn al goed wakker en beginnen met het eerste deel van ons materiaal in te laden. Al vrij snel beslissen we om toch maar de kofferbak op het dak van de auto te monteren, zodat we toch iets meer comfort zouden hebben. Nog geen halfuurtje later komen we bij Dimitri aan en blijkt dat we die extra ruimte broodnodig hebben. We sjouwen de auto propvol met klim- en kampeermateriaal, stoeltjes en vele curverbakken met van van alles en nog wat in. Met een afgeladen auto vertrekken we op pad. Dit jaar hebben we onze zinnen gezet op het Parc National des Écrins, een enorm natuurpark dat gekend is onder klimmers en wandelaars.

    Na een relatief vlotte rit komen we iets na 18u aan in la Bérarde, een piepklein dorpje dat onze uitvalsbasis vormt voor de komende dagen. Van hieruit kunnen we meteen vertrekken voor tal van sport- en alpiene klimroutes. Via een brugje steken we de wilde rivier over en bereiken we onze camping. Loïc loodst ons in vlot Frans voorbij de check-in, maar het lijkt nogal moeilijk voor de mevrouw aan de receptie om ons een plaats toe te wijzen. Na veel geduld krijgen we uiteindelijk een plaatsje. Helaas is dat al bezet… Na een tweede bezoek aan de receptie, met opnieuw veel gezoek in de computer, krijgen we een nieuw plekje… helaas ook bezet. Vreemd want eigenlijk is de camping maar voor de helft bezet. Bij onze derde poging doet MS-DOS het wel en kunnen we ergens onze tent opzetten.

    ’s Avonds gaan we nog snel iets eten in het (enige?) restaurant van het dorpje. Met een glaasje wijn en een heerlijke plat du jour genieten we van onze eerste avond en maken we wat plannen voor de volgende dag. We bekijken ook nog eens het weerbericht en ze voorspellen ‘le grand beau’ voor de rest van de week. Fantastisch! Tot slot moeten we onze maaltijd via overschrijving betalen. Via een héél zwak 3G signaal kunnen we buiten op straat internetbankieren. Blijkbaar is dat hier de gang van zaken.

    Met onze, door het driegangenmenu, gevulde maag kruipen we in onze tent. We hebben allemaal zin in de komende dagen. Slaapwel!
    Read more

  • Day8

    L’Été Indien – Mont Oreb

    July 6, 2019 in France ⋅ ⛅ 17 °C

    Het is onze laatste dag vandaag en we willen er nog iets moois van maken. Gisterenavond hebben we nog plannen gesmeed en vandaag trekken we een verlaten vallei in om een dagje te gaan sportklimmen. We rijden met de auto naar Vallorcine waar we de Vallon de Bérard inwandelen. We volgen de rivier stroomopwaarts en dragen enkel het hoogste noodzakelijke met ons mee. Dat voelt goed! Met onze wandelstokken maken we snel tempo en steken we veel wandelaars voorbij. Het is er prachtig, de rivier kronkelt zich een weg door de natuur en we lopen langs een indrukwekkende waterval. Na een uurtje stappen houden we even halt en vullen we onze waterreserves bij uit de rivier. De waterfilter doet opnieuw uitstekend dienst! Nu moeten we nog juist een korte steile helling omhoog tot aan de rand van de rotswand. Niet veel later voltooien we onze laatste meters en kijken we terug op een mooie aanloop met toch weer 500m hoogteverschil. Een mooie opwarming! Nu kan het echte werk beginnen. Dimitri start in een eenvoudige 5b, waarna ik de eerste 6a voor mijn rekening neem. Dimitri volgt opnieuw met een spectaculaire 6a op een steile wand met grote gaten en uitstekende structuren. Leuke boel! Daarna volgt een eenvoudige 5b voor mij en een heel lange technische lengte 6a voor Dimitri! Knap werk daar! Vervolgens start ik aan een extreem goed behaakte 6a+ waar ik bijna iedere anderhalve meter een haak heb. Het is leuk klimmen, maar Dimitri is duidelijk de man in form! Zonder problemen vliegt hij ook door de laatste lengte 6a!

    Ondertussen is het eigenlijk gigantisch beginnen waaien en hebben we het beiden wat koud gekregen. Helaas ben ik onze jassen op de grond vergeten…. Slechte punten! Hopelijk begint het niet te regenen. We dalen snel af, maar worden ook hier even opgehouden door een andere groep klimmers. Uiteindelijk hebben ze even onze hulp nodig omdat één van hen zijn afdaalapparaat liet vallen. We helpen hen uit de nood en iedereen raakt vlot beneden. Het was een prachtige route! Echt een aanrader!

    Gelukkig trekt het slechte weer stilaan voorbij en komt de zon weer door de wolken. We maken ons klaar voor onze terugtocht. Aangezien het nu steeds naar beneden gaat, staan we in no-time aan de auto.

    Op de camping nemen we een welverdiende douche en daarna gaan we eten in Chamonix. Bij het binnenrijden zien we de competitie klimmuur staan waarop ze volgende week de World Cup Lead houden. Best spectaculair! Eenmaal aan tafel genieten we van ons steak met friet en een lekker wijntje. We kunnen blij terugblikken op een fantastische week!
    Read more

  • Day7

    Éperon des Cosmiques et l'arête

    July 5, 2019 in France ⋅ ☀️ 13 °C

    We slapen goed en komen relatief uitgerust aan het ontbijt. Nu voel ik wel de hoogte en ben ik wat sneller buiten adem. We ontbijten opnieuw met de tweede shift omdat we vandaag toch tijd hebben. Daarna dalen we af tot op de gletsjer en lopen we richting de Aiguille du Midi. Na enkele minuten bereiken we al onze route: de voie ‘Pierre Rebuffat’ op de Éperon des Cosmiques. Het is een grote rots pijler die ons naar het midden van de Arête des Cosmiques brengt, vanwaar we relatief eenvoudig het terras van de Aiguille du Midi moeten zien te bereiken. We doen onze klimschoenen aan en bergen onze stijgijzers en ijsbijl weer op in de rugzak, die meteen een stukje zwaarder wordt. Helaas kunnen we vandaag niks achterlaten en moet alles mee omhoog. De route is 120m lang met één moeilijke passage van 6a+ doorheen een overhang. De rest zou eenvoudig moeten zijn. We beginnen met een 5b gevolgd door een 4’tje en opnieuw 5b. Het gaat vlot! Maar in de 6a+ passage wordt het wel erg pittig, gelukkig vinden we daar wel een paar goeie haken. De passage lukt me niet onmiddellijk en ik moet even ‘blocken’, maar daarna raak ik er wel voorbij. Eigenlijk was het niets meer dan wat sleuren en trekken, maar met die extra kilo’s op de rug is dat niet zo evident. De laatste 3 touwlengtes (5b, 5c, 5b) vallen mee, opnieuw enkele diepe, ruwe, barsten waar we soms onze handen moeten inklemmen, maar zonder veel problemen raken we boven. We genieten van het uitzicht en eten ons laatste stuk brood in de zon!

    Na de lunch gaan de stijgijzers weer aan en vervoegen we ons tussen tal van andere alpinisten op de befaamde Arête des Cosmiques. Helaas zien we tientallen mensen aanschuiven om een kleine rappel te doen om één van de ‘gendarmes’ (grote uitstekende rotsblokken) te ontwijken. We sluiten aan, maar het gaat echt niet vooruit. De Britten, Ieren, Italianen en Kroaten(?) voor ons bakken er echt niks van en doen elk een halfuur over nog geen 10m. We jagen ze wat op en een Duitse gids achter ons besluit hetzelfde te doen. Uiteindelijk is het aan ons en op één, maximum twee minuten staan we beneden. Geen idee waarom dat bij hen zo lang duurt. Ze lijken weinig ervaring te hebben.

    Daarna volgen we tussen de uitstekende rotspijlers de sneeuwgraat. Het terrein is eenvoudig, maar het tempo wordt opnieuw naar beneden gehaald door de groepen voor ons. De Duitse gids besluit wat meer risico te nemen en steekt enkele cordées voorbij langs een steil en geëxposeerd sneeuwveld. Hij loopt erdoorheen terwijl hij met zijn ijsbijlen in de sneeuw hakt. Wat een zicht! Hij lijkt wel uit de films te komen! Hoewel we ook tempo willen maken, we moeten immers zeker de laatste lift naar beneden halen, besluiten we wijselijk om hem niet te volgen op dit terrein.

    Om de laatste meters te overbruggen moet er nog even geklommen worden. Een 4c’tje met stijgijzers aan de voeten…. Helaas staat hier opnieuw een gigantische rij aan te schuiven en het gaat maar niet vooruit. We gaan hier zeker een uur verliezen en onze tijd raakt stilaan op. Voor ons zien we dat de Duitse gids een alternatieve route kiest. Hij roept ons na dat we hem kunnen volgen als we niet te veel tijd willen verliezen. We weten echter niet hoe moeilijk die route is en waar we dan exact uitkomen. Na wat overleg en het inschatten van de situatie beslis ik uiteindelijk om dat stuk voor te klimmen. Het valt reuze mee! We vliegen erdoorheen en steken zo drie cordées voorbij! Joepie! Helaas gaat het daarna minder goed… Samen met ons komt de Engelse cordée boven en die laten ons voorgaan voor de laatste meters. Nog even door een eenvoudige schoorsteen klauteren en dan zijn we er ongeveer. De Engelsen zeggen dat we door de rechtse schoorsteen moeten en zonder veel vragen te stellen gaat Dimitri daar omhoog. Al snel blijkt dat het hogerop aartsmoeilijk wordt en Dimitri maakt een voorklimmersval. Gelukkig heeft hij in de buurt nog een goeie haak en is er niks ergs aan de hand. De Engelsen trekken hun conclusies en gaan vervolgens links, de juiste schoorsteen, in. Wij treuzelen nog wat, schuiven weer drie cordées naar achteren op en gaan vervolgens ook door de heel eenvoudige linkse schoorsteen omhoog. Daarna is het stapvoets aanschuiven voor de laatste meters. Voor mij loopt een vrouw die amper op de rotsen heeft geklommen. Totaal onverantwoord!

    Uiteindelijk bereiken we via een ladder het balkon van de lift. Door alle voorvallen zijn we maar liefst 5u(!) later en zijn we véél te laat voor de lift. Gelukkig is het er door het mooie weer zo druk dat we zelfs nog moeten aanschuiven om naar beneden te gaan. We ruimen ons materiaal wat op en komen even op adem terwijl ik word overvallen door een toeriste die foto’s van ons heeft getrokken terwijl we aan het klimmen waren. Het zijn mooie foto’s, maar helaas staan wij er niet op….
    Read more

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android