Project Kiel I: Almira Werf⛵🛠️🔨

Op 9 februari komen we aan bij de werf, hier gaan we nog een nachtje aan de mooring liggen. De volgende ochtend rond 08:30 wordt er naar ons gefloten, tijd om er uit te gaan. Dat blijft toch altijd een beetje spannend. Er is nog even discussie voor de Nimrod naar haar plekje voor de komende weken wordt gereden. Wat willen we nou precies doen? Kiel er wel of niet af? Mast er ook af? Jullie doen alles zelf? Ja, nouja in hoeverre dat kan. Om de mast en kiel eraf te halen hebben we toch echt een kraan nodig. Het is de baas nog steeds niet helemaal duidelijk dus we worden naar het kantoortje van traffic control gestuurd. Daar komen we er met z'n vieren uiteindelijk uit: we blijven hier 4 weken, de mast gaat er zo snel mogelijk af zodat daarna de kiel er af kan, dan gaan wij aan de slag met ons ding en vervolgens kan in omgekeerde volgorde eerst de kiel er weer op en dan de mast.

We gaan meteen aan de slag, nouja ik dan. Bart heeft alweer Nederlanders gespot en is gezellig aan het kletsen. Het blijken Laetitia en Remco (Body, Mind en Sail aka BMS), vrienden van Michiel, die we kennen uit Poros en ook hier op de kant staat te zijn. We krijgen meteen een kopje thee en raken aan de praat. Dan besluiten dat we allemaal toch echt weer aan de slag moeten.

Voor ons betekent dat beginnen aan de klus waarvan we al jaren weten dat we die eigenlijk moeten doen, maar steeds hebben uitgesteld. Niet omdat we het niet wilden doen, maar eerlijk gezegd vooral geen idee hadden hoe we het moesten doen en al helemaal niet hoe wij , eigenlijk nog twee groentjes in het onderhouden van boot dat in hemelsnaam zouden moeten doen. Maarja, dat was 3 en 4 jaar geleden. We hebben toen al 1 achteraf zielige poging en één iets degelijkere poging gedaan om het probleem waar we al jaren mee zitten op te lossen: er komt zout water via de kielbout naar binnen in de bilge.

Boot vrienden van onze leeftijd van ons hadden een vergelijkbaar probleem en hebben in de Carieb hun kiel eraf gehaald. Hier hebben ze een artikel in het blad Zeilen over geschreven. Toen we dit lazen en contact met hun hadden opgenomen dachten we: dit kunnen wij ook. We zijn ondertussen een stuk verder dan 3 en 4 jaar geleden, we've got this.

Fase 1 van dit giga project is de kiel van de boot af zien te krijgen. Onze kiel zit met 12 kielbouten en moeren vast aan de boot. Daartussen zit een laag kit of iets vergelijkbaars. Nadat we alle moeren met een grote momentsleutel hadden losgedraaid was het tijd om die kitnaad zo veel mogelijk open te krijgen. Hier zijn we en vooral ik een paar dagen mee bezig geweest😅 Met een multitool hebben we groot deel kunnen doen totdat die het begaf. Vervolgens waren we overgeleverd aan zaagjes, schroevendraaiers, beitels, plamuurmessen en wigjes, heel veel wigjes, zelf gemaakt door Bart.

Terwijl ik bleef zagen, wiggen, snijden heeft Bart de oude laag antifouling ondertussen verwijderd. Op een paar plekken is er iets te enthousiast geschraapt met een mesje waardoor we een soort tijgerprintje hebben gecreëerd, achja dat lossen we ook wel weer een keer op. Na 2 dagen stond de rigger ook opeens voor onze neus met een kraan machinist. Het was tijd om de mast eraf te halen. Dat ging redelijk soepel. Wij hadden al een hoop voorbereidend werk gedaan door de giek met grootzeil te verwijderen, radar te ontkoppelen (die zit op de twee achterstanden bij ons), verstaging te markeren en geprobeerd de fok te strijken, dat bleek onmogelijk. Ook de rigger lukte dat niet, dus de mast is er met fok en al af gehaald. Wat bleek, de trommel van de furlex was omhoog gekomen waardoor de fok niet meer door de opening er uit. Dat probleem heeft de rigger daarna keurig opgelost!

Na een dag of 5 konden we bijna rondom de kiel licht zien, we hadden er best veel vertrouwen in dat de kiel van de boot af zou komen. Dat komt goed uit want de mannen van de kraan stonden alweer klaar om de Nimrod omhoog te tillen om zo kiel en boot van elkaar te verwijderen. Dit gaat inderdaad zo soepel dat ik dacht ik kan nog wel even plassen, maar toen ik het wc gebouwtje uitstapte zag ik opeens de Nimrod al in de slingers hangen, oeps!

Tijd voor fase 2: de kiel en boot klaarmaken om straks weer aan elkaar bevestigd te worden. Schuren, schuren, schuren en nog een schuren. Ik weet niet wat voor kit er tussen zat, maar het was stug en plakkerig spul. We zijn lang uren bezig geweest met haakse slijper, schuurmachine en schuurpapier om de gietijzeren weer mooi glimmend te krijgen. Daarna hebben we er een aantal lagen Griekse primer (onze ZF primer mocht in Eindhoven niet mee in de ruimbagage van de douane) opgesmeerd. Ook de kielbouten hebben we schoongemaakt met borsteltjes en een oude opengezaagde moer. Net als de plaatjes en de bilge in de boot, weer keurig schoon zeker nadat we de bilge ook van een nieuw laagje bilge verf voorzien.

Ook de onderkant van de boot hebben we flink wat uren aan geschuurd. De gaten hebben we gevuld met epoxy en daarna alles glad gemaakt met 2 lagen glasvezel. Tijdens dit proces ontdekten we wel een gangetje in het gat van de achterste kielbout. Na overleg met vrienden hebben we die gang zo goed mogelijk gedicht met epoxy. Met de gedachte, als we zorgen dat er überhaupt geen water meer kan komen hier, door goed te kitten, dan maakt dat gangetje straks niet meer uit. Remco had nog het idee om het hele gat van de kielbout te vullen en daarna groter uit te boren. Wie weet was dit een goed idee geweest, maar we hadden noch de materialen noch de skills denken wij om zo'n perfect recht gat te boren, aangezien de achterste kielbout erg lang is.

Een grote uitdaging bleek om goede nieuwe A4-70 moeren te scoren. Dit zijn de beste materiaal moeren qua sterkte en zout water. Lajla, Mirjam en Ilse kwamen heel lief nog langs met een zakje moeren uit Poros, maar die waren te klein. Ik ben samen met Michiel op pad geweest naar Corinthe, maar die hadden alleen A2 kwaliteit, maarja beter dan niets. Daarna is Bart samen met Remco nog naar Piraeus geweest en daar hebben we de juiste moeren kunnen scoren!
Kiel en boot waren er ondertussen weer klaar voor. Nu wij nog. Ondertussen zijn we vrienden geworden met de mannen van de kraan. Ze vinden het mooi hoe hard we zelf aan de slag zijn en hebben ons het woord "Malaka", klootzak geleerd. Ze gebruiken het een soort van liefkozen naar elkaar, sinds we het woord kennen horen we het overal. Als ik naar de mannen loop om te vragen hoe laat we de boot weer op de kiel gaan zetten zeggen ze, nu! Ik kan het nog een uurtje rekken. We moeten namelijk de Sikaflex primers en activators nog aanbrengen om het hecht proces te verbeteren. Dat gaat net op tijd, de kraan staat al klaar. En met de kraan ongeveer alle mannetjes die werken op de werf en BMS die komen ons super lief helpen.

Zo soepel als de boot van de kiel af ging, zo lastig is het om ze weer op elkaar te zetten. De lange achterste kielbout wordt gebruikt om de kiel en de boot goed op te lijnen. Als die goed zit, is het daarna "makkelijker" om de rest ook goed op te lijnen. We willen dat ze de boot eerst een keer op de kiel laten zakken en daarna een stukje weer omhoog halen. Zo weten we zeker dat de kit die we er op spuiten niet al te ver uithardt in de tijd die het kost om boot en kiel goed op te lijnen. We zijn blij dat we dit hebben geëist want het duurt een hele tijd. Het feit dat de ene man de kraanmachinist vertelt dat hij naar links moet en de andere schreeuwt naar rechts, helpt niet. Met zeer gestresste koppen kijken Bart en ik machteloos toe. Eén keer lijken ze m goed te hebben, maar de boot hangt tocht te schuin waardoor de kielbout een soort van blijft hangen in het gat van de boot, met pijn in ons hart kijken we toe. We kunnen niks doen.

Dan is het zover, het is gelukt. De boot hangt op de goede plek boven de kiel en we kunnen aan de slag. We hebben rondom de kiel en boot al afgetaped en Bart heeft een week geleden met een bus kit en een tuinslang al spacers gemaakt (slang volspuiten met kit, laten drogen en daarna in plakjes snijden). Die spacers zorgen ervoor dat de boot straks eerst op de spacers rust en niet meteen alle kit eruit perst. Laetitia is chef kitbus. Zij zorgt ervoor dat er steeds een nieuwe kitbus voor ons klaar ligt terwijl Remco, Bart en ik de ene na de andere kitbus leeg spuiten. Uiteindelijk zijn we tevreden en zijn we 13 bussen kit verder. De hulp was ontzettend fijn, want anders waren we nooit op tijd geweest. De boot wordt weer op de kiel gezet en Bart en ik gaan omhoog de boot in om de eerste kielbouten een beetje vast te draaien. Laetitia en Remco werken vervolgens de kit die er weer uit puilt heel netjes weg. Het resultaat ziet er super uit. Pfff, wat was dit een stress dag.

Na deze pittig dag staan we nog een paar dagen op de werf. Eén van de dagen zijn we de hele dag druk om Remco en Laetitia te helpen met het aanbrengen van coppercoat van hun catamaran. 3 lagen per romp, daar zijn we tot s avonds laat zoet mee. Maar we doen het graag, want ze hebben ons ontzettend geholpen. De andere dagen doen we nog een osmose behandeling van de plekjes die we hebben, markeren we de anker ketting opnieuw, poetsen het RVS, zetten de mast, de giek en de radar er weer op. Remco helpt ons nog om de achterkant van de kiel met glasvezel weer mooi recht te krijgen in plaats van onze treurige epoxy pogingen van vroeger. De dag voor BMS het water weer in gaat gaan we gezellig samen eten in Korinthe. De volgende dag zwaaien we ze uit. Wij hebben nog vier dingen op ons prikbord vol met taken staan: antifouling, zachte plek in het dek opnieuw vullen, dek verven.

De antifouling gaat soepel. Om het de zachte plek in het dek opnieuw te vullen zagen we eerst een klein gat, dan een groter gat en vervolgens een nog groter gat. Die vullen we vervolgens met PU schuim en dat laten we drogen. We maken het dek egaal met wat epoxy en verstevigen het gat met glasvezel. Na een tip van Remco schuren we nog wat glasvezel en dek verder weg om zo een bredere overgang van gat naar dek te hebben om te zorgen dat het stevig is. Omdat we toch met glasvezel bezig zijn besluiten we ook de achterkant van de kiel in te pakken om die nog wat te verstevigen aangezien de kiel daar zo smal is. We brengen een paar glasmatten aan op het laatste stukje, laten het drogen en werken dan de laatste plekken antifouling af. De dag voor we het water in gaan draaien we alle kielbouten aan tot 220 Newton. Nimrod is er weer klaar voor. Als derde boot worden we weer het water in getild. We checken meteen de bilge, droog!!

Wij zijn klaar voor het nieuwe vaarseizoen, met voor het eerst in jaren een waterdichte kiel! Tenminste, daar gaan we vanuit.Read more