Project Kiel II: Aegina ⛵🔨🛠️

Als we weer in Poros aankomen, voor het eerst met de ferry dit keer, gaan we meteen dingen regelen voor project kiel part 2. We gaan bij een werf in de buurt van Poros langs, maar daarvoor zijn we te groot. We willen het liefst niet te ver weg om het zo gemakkelijk mogelijk te maken voor Remco en Laetitia om ons te helpen. Uiteindelijk vinden we een plekje bij Asprakis op Aegina. Samen met Remco maken we nog een laatste plan van aanmaak en schaffen we nog extra epoxy, glasmatten, handschoenen, roerstokjes en bakken aan. Een dikke week later varen we op 20 april naar een pier vlak voor de werf. Hier zit een oud Grieks mannetje lekker te vissen en hij pakt vriendelijk van een lijntje van ons aan. Voordat hij wegrijdt lacht hij ons nog even uit als we met een aasje voor inktvis ons klaar maken om te gaan vissen: "die zitten hier allang niet meer joh!" Dan rijdt hij vrolijk weg.

De volgende dag varen we eind van de ochtend de laatste mijl richting de werf. We moeten nog een tijdje rond dobberen want er gaat eerst nog een boot uit. Na een tijdje mogen we dan toch de slip in. We hebben dit keer bedacht om wat koelwater in de bilge te doen vlak voordat we het water uitgaan. Als we dan in de slingers hangen en de boot dus minder op de kiel drukt, kan het koelwater misschien zijn weg naar buiten vinden zodat wij weten waar de boot lekt. We zijn allebei nog aan boord en voor we het weten hangen we al in de slingers en vervolgens in de kraan. Dan horen we een harde "gedunk" en de boot schommelt een beetje. We vragen een Française beneden of ze wat heeft gezien. Ze deelt mee dat ze vanuit de tractor met de bok tegen de kiel zijn aangekomen, maar dat het meevalt. Alle vier de mannetjes die er omheen stonden waren "even" vergeten dat we een vleugelkiel hebben.... Er zit toch best een flinke deuk in de vleugel, maar ze zeggen meteen dat ze dat gaan repareren en dat doen ze uiteindelijk ook keurig. Gelukkig was het een zijwaartse botsing en niet van onder.

Als we eenmaal op onze plek staan, op houten palen dit keer, maar met prachtig uitzicht op zee, we kunnen zo van de boot via de rotsen het water in, gaan we meteen aan de slag. Bart gaat beneden met de haakse slijper polyester wegslijpen en ik ga binnen aan de slag met "de hoop". De hoop is de berg epoxy oid rondom de achterste kielbout die ooit door iemand daar is gefabriceerd. Er zitten scheuren in deze hoop en het plan is om deze zo goed als weg te bikken, zagen, slijpen, hakken, boren en schuren. Beetje bij beetje haal ik steeds een laagje weg en er komt steeds meer zwart en rot epoxy en of polyester tevoorschijn. Na twee dagen ploeteren is de hoop weggewerkt.

Ook Bart is beneden/buiten goed bezig. De stukken glasmat die wij bij project kiel part 1 hebben toegevoegd aan het einde van de kiel hebben meer slecht dan goed gedaan. Doordat het glasvezel is losgekomen heeft ook een deel van de kit losgetrokken waardoor er weer water naar binnen is gekomen. Maar dat blijkt niet het enige probleem. Naarmate Bart meer en meer glasvezel weg slijpt wordt het rotter en rotter, totdat Bart inderdaad vocht ziet. Eerst koelwater en later alsof hij een steenpuist uitknijpt stroomt het zoute water eruit. Het probleem is gevonden, dat is zeker.

Voor ons gevoel hebben we al een heleboel glasvezel weggeslepen. We sturen elke dag een foto naar Remco en eigenlijk krijgen we steeds dezelfde reactie "wees niet bang om te veel weg te halen". Zo komt Bart een paar slechte plekken tegen, totdat we uiteindelijk na videobellen met onze hulptroepen en nog een laatste keer slijpen tevreden zijn. We hebben een gat in de boot ter grootte van ons hoofd, onder de waterlijn!! Mega eng. We laten het een paar dagen drogen voordat we verder gaan. Ondertussen installeren we rustig de watermaker en doen we wat andere kleine klusjes. De kiel wordt weer voorzien van een nieuwe laag antiroest en ZF primer en we preparen al het blote glasvezel zo goed mogelijk glad te schuren. We prepareren alvast een een pvc buisje door er een laag glasmat en epoxy omheen aan te brengen. Die gaat straks om de kielbout heen om te zorgen dat als het ooit nog moet de kielbout langs kan komen zonder dat als het glasvezel dat we opnieuw gaan aanbrengen kapot gaat. Het buisje gaat dienen als een tussenlaag. Ook knippen we alvast een heleboel repen, plakken en vezels glasvezel zodat we die komende dagen meteen kunnen gebruiken.

Op dag 5 arriveren onze geweldige hulptroepen. We beginnen met een heerlijke bbq op het hoekje van het werf terrein waar we een bankje fabriceren en genieten van een prachtige zonsondergang. De volgende ochtend gaan we meteen van start. De laatste viezigheid wordt weggeschuurd, kielbout ingetapet en vervolgens kit Remco alvast rond de onderkant van de kielbout voordat we het buisje erboven op schuiven. Dan is het tijd voor de eerste laag glasvezel. Remco is buiten aan het werk en lamineert prachtig de eerste lagen glasvezel tegen het buisje/de kielbout aan, terwijl Bart van binnenuit glasvezel aanbrengt. Laetitia en ik helpen waar we kunnen, waaronder door iedereen te voorzien van een heerlijke lunch. Na de lunch gaan we binnen verder om "de hoop" daar opnieuw op te bouwen maar dit keer stevig. Remco maakt ondertussen beneden het gat dicht. Na dag 1 is het gat in ieder geval alweer gedicht, fantastisch!! We gaan ons even opfrissen en daarna zorgen wij weer voor een lekkere maaltijd.

De volgende ochtend gaat Remco meteen weer verder. Met een dremmel en andere tools zorgt hij voor een strak glasvezel plateau rondom de kielbout waar later het plaatje en de moeren bovenop kunnen. Ook beneden worden weer extra lagen epoxy glasvezel toegevoegd, na eerst flink geschuurd te hebben. Remco lamineert over de naad tussen de kiel en de boot heen om alles strak te krijgen en ook weer een mooie achterkant van de kiel te creëren (die is als jaren heel hobbelig). Na weer een goede lunch gaan we binnen verder. Remco heeft het geniale idee om met epoxy en zand een soort epoxy cement te maken. Hiermee kunnen we een stevige egale massa in de bilge creëeren rondom te kielbout. We werken alles binnen af met de laatste matjes glasvezel. Om te vieren wat we tot nu toe bereikt hebben lopen we samen naar de lokale gyros en souvlaki tent 😋

Er moet een nieuwe naad gecreëerd worden die we daarna weer kunnen vullen met kit. Remco vraagt of we dit zelf kunnen doen, we besluiten om toch Remco nog eens zijn magische kunsten te laten vertonen. Eerst wordt alles mooi vlak geschuurd. Samen maken Bart en Remco met twee planken een soort mal waartussen er gezaagd gaat worden, dit doen ze aan de hand van eerdere markeringen van waar de kielbouten zitten. Het wordt weer super strak. Daarna is het slechts een kwestie van de kielbouten losdraaien om wat extra ruimte te creëren, kitten, kielbouten weer een beetje aandraaien en netjes afwerken. Het gat in onze boot is weer dicht en hoe! Dit is steviger en robuuster dan het in jaren is geweest. Dit hadden we nooit zelf gekund, we zijn Remco en Laetitia zo dankbaar dat we het niet eens goed genoeg onder woorden kunnen brengen.

Na een laatste bbq lunch, en het nog even plakken van onze dinghy met serieus speurwerk van Laetitia, zeggen we elkaar gedag. Wij gaan de volgende dagen verder met het aanbrengen van meerdere lagen barrier coat (anti osmose) op het nieuwe kale glasvezel en we besluiten onze waterlijn nog "even' ter verhogen omdat de gelcoat het door onze zware cruisers belading nogal zwaar heeft. Het nadeel is dat we twee maanden geleden nieuwe donkerblauwe antifouling hebben aangebracht en die nu dus niet weer er helemaal af gaan halen, want we hebben alleen soort turquoise antifouling (of rood of zwart) kunnen vinden. We hebben nu dus een soort lapjes boot met een dubbele geheel niet strakke waterlijn. Achja, het ziet er misschien niet zo esthetisch uit, maar het is wel functioneel. Na twee uurtjes balen van deze lelijkheid ben ik er wel overheen.

We moeten nog een dagje extra wachten voor we het water weer in kunnen omdat de agenda van de kraan al voor zit. Genoeg tijd om de watermaker installatie te voltooien en de kielbouten weer strak aan te draaien. Toch staan ze eind van de dag opeens klaar met de kraan met de mededeling dat we erin "moeten". Maar wij zijn nog de laatste antifouling aan het aanbrengen en gaan nog maar Aegina. We sluiten de compromis dat we wel alvast op de bok gaan, maar morgenochtend er pas in. We zijn namelijk ook al een paar dagen aan het proberen om reserve onderdelen voor de dinghy te scoren. Ik loop 10km heen om onze schroef en impeller te brengen, zodat hij nieuwe kan bestellen. S middags weet hij meer over de schroef en heeft hij de impeller. Ik loop weer 10km terug. Eind van de middag gaan we weer richting Aegina, maar dit keer regelt Bart een lift bij een zeer vriendelijk Griek. De man van de watersportwinkel is er niet en zijn zoon zegt dat hij van niets weet. Na een gyros lopen we nog een keertje terug, hij is er ondertussen wel, maar heeft nog steeds niets. Morgen zal hij appen. Wij weten genoeg, laat maar, we regelen wel iets anders.

De volgende dag is het dan zover. Na 2 weken gaan we weer het water in! Langzaam zakken we omlaag en terwijl ik binnen zit en de bilge nauwkeurig in de gaten houd, regelt Bart het buiten. Het waait eigenlijk te hard de slip in om te kranen. Normaal kranen ze niet met Noordenwind, maar vandaag opeens wel. We liggen flink te stuiteren in de slip en het uitvaren in de smalle slip is nog even spannend. Maar, Bart doet het voortreffelijk en de bilge is nog droog! Op 5 mei, is het voor ons een echte bevrijdingsdag. We zijn eindelijk, na jaren toch eigenlijk wel constante stress en bezorgdheid, bevrijd van een lekkende kiel🙏🏽Read more