Lavrio, Kea & Siros ⛵⚓

Als we weer in het water liggen varen we op 5 mei de slip uit richting Lavrio. Voor we Lavrio bereiken moeten we eerst Kaap Sounio met daarop de tempel van Poseidon ronden. Dat kan natuurlijk niet zonder de God van de Zee te bedanken met ook een glaasje Niks overboord voor hem.

In Lavrio hebben we bij twee hele vriendelijke dames twee nieuwe impellers en een schroef voor ons buitenboord motortje besteld. De omgeving hier is vooral vergane mijn glorie. Er staan nog veel oude gebouwen van verschillende mijn organisaties, waaronder zelfs een Franse. Eentje zou een openbaar park moeten zijn, maar als we voor de poort staan worden geweigerd. Nouja, dan niet.

Na een werkdagje varen we door naar Kea. In de baai van Oztias wacht de Surf Song op ons voor een leuke avond samen. De volgende dag heb ik bedacht om naar het bergdorp Loulida te lopen dat we bij het naderen van nu het eiland prachtig in de bergen hebben zie je liggen. Het enige nadeel is, het is 2 uur lopen. 2 uur heen en 2 uur terug. Over de prachtige smalle grassen en bloemen paadjes en heel veel traptreden. Je zou zeggen, als je het rustig aan doet is dat best te doen. Dat is het ook, alleen zijn we weer eens middag op de dag vertrokken zodat we daar "leuk kunnen lunchen" én nog erger, Bart's hooikoorts speelt op. Het is een schattig, maar toch helaas alweer erg toeristisch dorpje en we hebben een heerlijke lunch met een paar smakelijke lokale specialiteiten. Op de terugweg beginnen onze lichamen toch wel te klagen over deze expeditie. Ik mag van Bart komende tijd geen wandelingen meer uitzoeken...

De volgende dag dobberen we een paar mijl het hoekje om naar de baai Spathy. Daar liggen we vandaag beter. Als we aan land onze weg proberen te vinden in de buurt van een huisje stopt er beneden opeens een auto. Het voelt nu toch een beetje alsof we aan het trespassen zijn. Het leek een nog niet af onbewoond huisje, maar er stapt een mevrouw beneden uit. In plaats van te mopperen wat in hemelsnaam aan het doen zijn nodigt deze Israëlische dame ons uit om het huisje te komen bekijken. Het blijkt een eeuw oud huisje te zijn helemaal in de stijl van deze regio van de Cycladen: uit de rots gehakt met een dak van gigantische stenen. Deze stenen heeft ze in tact gehouden, maar van binnen is het prachtig opgeknapt. Hoewel het hier ingewikkeld bouwen is omdat het zo afgelegen is, en ze afhankelijk is van kraan die naar het eiland wordt verscheept of ezeltjes die spullen omhoog sjouwen, is het een langdurig proces. Maar wat een prachtige plek en wat een prachtig huisje.

Wij varen de volgende dag door naar Siros. Het is weer tijd om boodschappen te doen dus we zoeken een baai waar de supermarkt enigszins dichtbij is, 25-30 minuten lopen maar dan wel met flink wat hoogtemeters 😅 Zo is boodschappen doen altijd weer een hele exercitie. Wel hebben we goed nieuws, de watermaker doet het (nadat blijkt dat de handleiding vergeet te vermelden dat er nog 1 kabeltje extra moet worden aangesloten om de grote pomp te laten werken)!!Read more