Elafonisos, Githion & Mystras ⚓🏛️

's Ochtends vertrekken we vanuit de grote baai van Adamantas op Milos richting de zuidelijke puntjes van de landvingers van de Peloponnesos. Terwijl we uitvaren zwaaien we nog even naar een Nederlandse boot, Luna, die blijkbaar naast ons is komen liggen ergens de afgelopen dagen. We hebben zo'n 80 mijl voor de boeg naar een ankerplek die we hebben uitgezocht. De toch verloopt ontzettend soepel en met een heerlijk ruim windje racen we richting de kaap . Hier verwachtten we dat de wind, die aflandig is en dus vanaf het land over de kaap naar ons toe komt, zal toenemen dus van te voren zetten we een extra rif in het zeil. Dat de windkracht zou verdubbelen van 15-16 knopen naar 32 knopen hadden we alleen niet helemaal verwacht 😅 Gelukkig konden we op tijd genoeg toch nog een rifje extra in het zeil zetten. We scheuren langs de kust en zien dat de ankerplek die we bedacht hadden er totaal niet comfortabel uit ziet, dus we besluiten nog zo'n 15 mijl door te varen naar Elafonisos. Net voor de laatste zonnestralen in zee en achter de bergen verdwijnen droppen we anker en drinken we een ankerbiertje.

Ik heb al bijna een jaar deze plek in mijn Google Maps opgeslagen, alleen wist ik niet meer waarom. De volgende ochtend komen we erachter dat het waarschijnlijk komt door het extreem witte zand en helderblauwe water. Het is prachtig, maar toch besluiten we een stukje verder te varen later op de dag. Een klein stukje verderop zouden we namelijk snorkelend een eeuwenoude onder water gelopen stad moeten kunnen bezichtigen, dat willen we wel zien. Ook op deze ankerplek is het water prachtig, alleen besluiten we in de avond toch iets meer richting de kant te verplaatsen omdat de golfslag iets te oncomfortabel is.

De onderwater stad de volgende ochtend bleek af en toe een rotsblok te zijn. We zijn weer eens misleid door AI beelden die het er online veel mooier deden uitzien. We scheuren weer terug met de dinghy en halen ons anker op, we gaan van de wind gebruik maken om naar Githion te varen. Op de plotter zien we dat de Luna de Nederlandse boot die we alleen gedag hadden gezwaaid op Milos ook onderweg lijkt te zien naar Githion. Dat komt goed uit, want 7 mijl voor de kust vangen we een reus van een mahi mahi. Beter is zeker 25 minuten bezig om m naar binnen te halen. We kunnen absoluut hulp gebruiken om deze heerlijke vis zoals het hoort helemaal op te smikkelen. Wij komen net iets voor de Luna aan en als ze langs ons varen voor ze hun anker uitgooien vraagt Bart of ze van vis houden en bij ons komen eten. Wat volgt is een eerste hele gezellig avond van vele die nog zullen volgen met Thomas en Erica. Meestal met vis, maar ook zonder vangst zoeken we elkaar de komende tijd op 😉

Na de Cycladen vinden we het heerlijk om in Githion te zijn. Het is een stad die een beetje Italiaans aanvoelt en waar naast het toerisme ook duidelijk wordt gewoond. We liggen hier ongeveer een week. Deze week eten we heeeel veel mahi mahi (gebakken, gegrild, sushi, sashimi, op de bbq, ceviche, vistaco's) met z'n tweetjes of met de Luna, werken we en huren we een scooter. Met de scooter rijden we naar Mystras. Mystras is in de 13e eeuw gesticht door een kruistocht ganger, niet in spijkerbroek neem ik aan, en werd al snel daarna overgenomen door de Byzantijnen. De broers van de heerser in Constantinopel hadden het hier voor het zeggen en lieten Mystras uitgroeien tot een zeer welvarende stad. Het is een hele grote archeologische site en in het oude paleis laten ze met lichten en beelden op een hele leuke manier het leven van toen tot de verbeelding spreken. Ondanks de hitte vermaken we ons hier uren en lopen zelfs helemaal naar boven richting het fort (de meeste toeristen worden met de bus naar boven gebracht en lopen dan naar beneden, wij niet 💪🏽). De ruïnes zijn prachtig, maar de fresco's van eeuwen geleden zijn net zo mooi. Die "hangen" hier "gewoon" nog op de muren en plafonds, heel bijzonder.

Op de terugweg rijden we via Sparta, je weet wel van die film met "This is Sparta" met Leonidas als aanvoerder. Maar dat stelt niet zoveel meer voor. Ook proberen we nog met een leuke omweg in de bergen, zelfs met besneeuwde bergtoppen, en schattige dorpjes te komen maar de wegen zijn allemaal te onverhard en zanderig om veilig met de scooter aan te komen. Wel vinden we nog een plekje waar we heerlijke biologische Griekse olijfolie scoren! We sluiten de avond af met een etentje in een restaurantje samen met Erica en Thomas.Read more