⛵Port el Kantaoui

Vanuit Malta hebben we een erg pittige tocht naar Tunesië! De eerste uren waren heerlijk: bakstag windje, zonnetje, rustige zee en een massive big eye tuna! Wat een gevecht was dat weer. Maar wat een feest. Als we de tonijn vangen zijn we net aan eten en beginnen we al een beetje zeeziek te worden. We kunnen de vis nog schoonmaken, maar al snel daarna beginnen de golven heel vervelend te worden. De zee gaat hier van duizenden meter opeens naar een plateau van soms nog geen 100m, dus de golven doen allerlei gekke dingen. We kunnen allebei niet echt lekker slapen.

De volgende 24 uur verlopen vergelijkbaar: een onrustige zee een niet heel veel wind. Daarbovenop wordt er net voor onze wachtwissel met lichtbundels naar ons geschenen vanaf een paar vissen boten en beginnen ze te schreeuwen. We denken op gepaste afstand te zijn, maar gaan toch maar overstag om mogelijke problemen te voorkomen. Een paar uur later moet ik ook in mijn wacht, als we voor de Tunesische kust zitten, met vissers dealen die met zaklampen naar ons seinen en schreeuwen. Iets in hun manier van vissen zal anders zijn dan we gewend zijn, maar wat, dat zullen we nooit weten. 25 mijl buiten de Tunesische kust worden opgeroepen door de Tunesische kustwacht. Ze vragen naar onze intenties, we antwoorden maar ze kunnen ons niet horen. Zo'n 10 mijl verder proberen ze het nog eens en dan horen ze ons wel! Dat betekent dat onze marifoon het vele malen beter doet met de nieuwe kabel en antenne. Er is wel verwarring als we zeggen dat we zowel een Nederlands schip als een Nederlandse bemanning van slechts 2 personen hebben. Maar uiteindelijk is het goed.

We komen 's ochtends heel vroeg aan in Port el Kantaoui. Een marinero en de meneer van de douane staan ons al op te wachten. Als ze door hebben dat ik een klein beetje Frans spreekt, smelten ze al vrij snel. Zelfs de meneer van de douane. Hij komt bij ons aan boord en we moeten alles van waarde en wat elektrisch is noteren. Starlink kennen deze meneer en zijn collega's nog niet, dus moet er flink gebeld worden en hoeven we uiteindelijk alleen onze Garmin Mini tijdelijk in te leveren. Vanwege het grote aantal vluchtelingen en de dubieuze regering in Tunesië zijn ze heel bang voor satelliet apparaten die het land in komen. We krijgen een papiertje van de douane en we worden door de marinero in een golfkarretje naar de politie gereden. Daar staat één zeer vermoeide politie agent ons te woord en één hele vrolijke. Na paspoorten, stempels, vingerafdrukken en foto's word ik doorgereden naar de volgende stop. De coast guard. Daar hoef ik alleen een papiertje in te vullen om vervolgens bij de douane een papiertje te krijgen als bewijs dat onze Garmin daar ligt. Dan is het hele proces geregeld en zijn we officieel en legaal in Tunesië!

We gaan eerst even bijkomen van deze pittige tocht en wennen aan de temperatuur. Het is hier rond de 40 graden. In de middag gaan we even afkoelen op het strand en merken we opnieuw hoe vriendelijk de mensen zijn. We worden aangesproken terwijl we in het water dobberen door een meneer, Tunesisch Braziliaans, maar werkte in Zwitserland, en een andere jongen sluit aan bij het gesprek als hij ons over het WK hoort praten. Het is een hele leuke mix van Frans, Engels, Duits en Arabisch afhankelijk van wie met wie praat. Als we wat later ook bij de haven willen inchecken, kan dat niet, probeer het morgen. Oke dan proberen we het morgen.

We zitten nog met één probleem: de tonijn! Eén marinero hebben we al een aantal kilo tonijn gegeven, maar we hebben nog steeds veel te veel voor met z'n tweeën. We gaan langs alle boten en na 2 nee's (onvoorstelbaar) komen we een Mexicaans-Canadees stel tegen die wel wat tonijn willen als ze eenmaal door hebben dat we m zelf gevangen hebben. Ze lopen met ons mee, blijven even hangen en vertrekken ook weer met een paar kilo tonijn. We maken zelf ook weer een feestmaal met tonijn voordat we zelf lekker gaan slapen na twee pittige nachten.Read more