Sousse & Monastir

Na een rustige dag waar we aan de hitte proberen te wennen, gaan we nog een keer langs het havenkantoortje. De grote chef is er weer niet, maar wel een andere vriendelijke meneer. We vragen aan deze meneer of hij weet hoe we met een louage, een busje waar 8 mensen in passen en gaat rijden naar de vaste bestemming als ie vol zit, in Sousse kunnen komen. Hij zegt dat hij ons wel kan brengen met de auto aangezien hij toch ook zo die kant op gaat. We bieden ook meteen een berg tonijn aan, die hij graag aanneemt.
Zo zijn we meteen een paar kilo "kwijt".

Een half uurtje later staat onze vriendelijke chauffeur ons al op te wachten. Ik ga voorin zitten omdat ik nog een beetje Frans spreek en hij kletst honderduit. We krijgen een rondleiding en een vloedgolf aan informatie die we niet allemaal begrijpen over ons heen. Wat we wel begrijpen is dat we in ieder geval als we hier zijn een keer couscous moeten eten. Die staat genoteerd. De meneer dropt ons vlak voor de medina, het oude stadscentrum binnen de oude stadsmuur, en rijdt dan weer verder. De cultuurshock kickt meteen in.

Overal zien we kleuren, palmbomen, in verschillende gradaties gesluierde vrouwen en het ruikt heerlijk. We scoren meteen makloub een Tunesisch platbrood met allerlei lekkers erop. Daarna gaan we een rondje lopen over de soukh, de markt. Opnieuw, wat een kleuren, geuren en indrukken. Kruiden, kleren, heel veel sieraden, prachtige schalen, schoenen, kleden, van alles wordt hier tentoongesteld. We strijken ergens neer voor een kopje thee. Voor ons doen op heel toeristisch plekje, maar het zit wel érg leuk. Helemaal voldaan gaan we op zoek naar zo'n louage, busje, om weer terug naar de boot te gaan. We staan eerst blijkbaar bij de verkeerde busstop, maar uiteindelijk weten we het te vinden. Bij elk busje zeggen we de naam van onze bestemming Port el Kantaoui en uiteindelijk hebben we een goed busje te pakken. We zijn de laatste en de bus vertrekt meteen. Ik word op mijn schouder getikt en er wordt geld in mijn hand gedrukt, of ik dat wil doorgeven. We vragen onze mede passagiers hoeveel wij kwijt zijn, begrijpen het ongeveer en tikken de mensen voor ons op hun schouder. Als we uitstappen moeten we nog een klein stukje lopen. De haven zit tussen allerlei gigantische hotels en waar we uitstappen is een soort mix van een kermis en een pretpark. Het leuke is, het zijn allemaal Arabische mensen. Rond de haven, Lees boulevard met allerlei hotels, winkeltjes en eettentjes lopen we nog een rondje voordat we moe, voldaan en vol indrukken onze tweede Tunesische nacht in gaan.

s Ochtends pakken we weer een louage naar Sousse. Niemand minder dan de vrolijke politie agent zit al in de bijrijdersstoel en alsof we echte locals zijn worden we vriendelijk begroet. Als we aankomen gaan we door naar het treinstation. We gaan met de trein een stadje verder naar Monastir. Tussen de locals reizen we in het boemeltreintje tussen de twee steden. In Monastir gaan we langs de Ribat, een prachtig Moors kasteel met uitzicht op het mausoleum van de eerste president van Tunesië, Bourguiba moskee, de centrale markt en de soukh. Tijdens het bezoek aan de Ribat heeft Bartholomeus het al moeilijk met de hitte. Niet gek, want het is standaard 40 graden met een gevoelstemperatuur richting de 45. We besluiten ons bezoek dus wat in te korten.

We eten eerst nog een heerlijke, geurige en kleurige couscous met prachtig uitzicht op de Ribat. Vervolgens lopen we naar de centrale markt, waar met name voor Bart de volgende cultuur shock over ons heen komt. Bij de slagers hangen de schapenkopen, darmen en wie weet wat nog meer vrolijk te bungelen buiten de koelen. Bij de visafslag zien we de stront en het bloed naar beneden lopen, worden de ingewanden van de schoongemaakte vissen gewoon op de grond gegooid, waar de verkopers op hun blote voeten/slippers rondlopen en worden een aantal op de grond gevallen garnalen weer vrolijk op de berg waar ze vandaan kwamen terug gelegd. Laten we het erop houden dat wij het anders gewend zijn 😅 We besluiten het op wat groente, fruit en kruiden te houden.

Vanaf het moment dat ik op de haven door de marineros werd rondgereden heb ik al besloten dat ik een mooie schaal wil scoren hier. Na wat af dingen en doen alsof we ervan door gaan, lukt dat. Bart had kort daarvoor al heel cooltjes twee voetbalshirtjes, eentje voor Lennert en eentje voor hemzelf, gescoord met dezelfde tactiek. Toch vindt ik dat afdingen maar niets. De hitte grijpt ons ook steeds meer dus besluiten we de trein terug te nemen. Die heeft alleen een onverklaarbare vertraging van ongeveer een uur, dus we zitten nog even vast. Weer thuis gaan we afkoelen in de zee en lezen we in een piepklein stukje schaduw lekker een boek. Thuis maken we weer een tonijn festijn en kijken we de halve finale tussen Spanje en Frankrijk voordat we met de Canadees en Mexicaanse op een terras wat biertjes gaan drinken.

Voor onze laatste dagen heb ik nog grootse plannen om Kantaoui, een heilige stad met een prachtige moskee, of Tunis en dan met name het oude Carthago te bezoeken. Maar het is simpelweg te heet. Ook de locals raden ons af om van de kust af te wijken en echt op pad te gaan. We besluiten om onze trip in Tunesië dan maar ook wat eerder af te breken. Er komt vrijdag al goede wind aan, dus die gaan we pakken. Ook onze lichamen geven aan dat zoals verwacht, maar je moet het toch proberen, Tunesië in juli te warm voor ons is.
Overdag doen we weinig en proberen we afkoeling te vinden in de zee. s Avonds stappen we weer een louage in naar Sousse om daar lekker te eten (fricassé en Mlawi deze keer). We scoren verse thee en kruiden op de soukh en struinen nog wat lekker rond door de stad. We sluiten af met een laatste kopje thee in een mooi theehuis, waar juist meer dames inzitten (bij de traditionele theehuizen zitten alleen maar mannen waterpijp te roken en koffie/thee te drinken). Dan merken we dat het al best laat is en dat de halve finale tussen Argentinië en Engeland al begonnen is! Ook rijden er al bijna geen louages meer, maar gelukkig kunnen we er nog eentje vinden. restant van de eerste helft kijken we op een groot scherm bij de kermis/pretpark. De tweede helft op een piep klein schermpje op de haven. De Argentijnen winnen helaas.

De dag erna is onze laatste dag in Tunesië. Overdag kook ik alvast voor de aankomende tocht en bereiden we de boot voor. Vlak voordat we 's avonds een laatste bezoek aan Sousse willen brengen, krijg ik een buikkramp aanval 💩, maar even later gaan we dan toch op pad. We hebben nog een aantal missies op de soukh: bordjes voor onszelf, een schaal voor mama, mee kruiden en olijfolie. We weten het perfecte winkeltje voor de kruiden en olijfolie, maar krijgen m niet meer te vinden. We komen langs meerdere aardewerk winkeltjes voor de schalen, maar vooral ik vind het veel te duur. Dan krijgt Bart opeens een zelfde soort aanval en kunnen we net op tijd bij een cafeetje een wc vinden 💩 Na een kopje muntthee voor mij gaan we door en vinden we zonder dat ernaar op zoek waren alsnog het kruiden en olijfolie winkeltje 😍.

We hebben alleen nog steeds geen borden en een schaal voor mama. Bij de haven gaan we nog een keer langs de winkeltjes en daar vinden we ze alsnog. Bart dingt voor me af, ik vind dat we uiteindelijk te veel betalen en word er chagrijnig van. Bart zegt "dan had je het maar zelf moeten doen", fair enough. We praten het uit en komen erachter dat vooral de hitte en het balen van allerlei plannen die niet doorgaan ons dwarszitten. Toch kijken we met ontzettend veel plezier terug op onze tijd in Tunesië, want het was absoluut een verrijking van ons avontuur.Read more