Pleun e Ernest

Pleun en Ernest landen in de middag al op Cagliari, maar ze hebben nog een flinke busrit te gaan voordat ze uiteindelijk in Calasetta aankomen. Bart is in zijn eentje in de dinghy gestapt om ze op te halen. Eerst was het plan om met z’n vieren ergens een pizzaatje te scoren om te vieren dat ze er zijn. Helaas heeft de eerste zomerstorm helaas bedacht om volgens de voorspellingen vanavond langs te komen. We liggen goed beschut, maar er zijn vlagen richting de 40 knopen voorspeld dus we vinden het verstandiger als één van ons aan boord blijft. Ik spoor ze nog aan om vooral met z’n drietjes, na zo’n lange reisdag, op een terrasje ergens te gaan zitten. Van de harde wind is tot nu toe namelijk nog niets te bekennen. Maar heel lief wachten ze wel op de pizza’s op een terrasje met een drankje, maar daarna komen ze met z’n drieën inclusief vier pizza’s aangevaren in de dinghy. Voor Ernest is het de eerste keer aan boord bij ons, maar ook überhaupt van zo’n zeilschip. Hij kijkt meteen zijn ogen uit en wil na de, ondertussen wat lauw geworden maar daardoor niet minder lekkere pizza’s, een rondleiding door de boot. Als ik het me goed herinner, springen ze die avond ook meteen allebei het water al in voor de eerste zwempartij.

De volgende ochtend worden Bart en ik wakker van een zachte plons. Het zwemtrappetje gaat alweer het water in en niet lang daarna volgen Ernest en Pleun. Tijd voor Bart en mij om dan ook maar eens ons bed uit te komen. De wind gaat weer draaien, dus we moeten weer verkassen naar de overkant van de baai. We kunnen zeilen, dus dat is hartstikke leuk! Met onze extra crew is de Nimrod zo klaar voor vertrek. Zeilinstructeur Bart kan onderweg weer lekker los om Ernest, onze nieuwe stuurman, de fijne kneepjes van het vak te leren. Ik maak vooral gebruik van de gelegenheid om wat leuke familie plaatjes te schieten. De golven blijken toch wel een test voor onze nieuwe stuurman. Maar ook Ernest merkt al gauw dat de beste plek bij een klein beetje zeeziekte achter het roer is. Als we voor anker liggen, vragen we Ernest of hij het anker kan checken. Het is even lastig, maar uiteindelijk, na wat meer uitleg, krijgen we een duimpje omhoog van Ernest. De rest van ons springt snel daarna ook het water in voor een hoognodige zwempartij in deze zomerhitte.

Van tevoren, voor deze vakantie, hebben we het via de app en videobellend al vaak gehad over “alle vissen die we gaan vangen als we samen aan boord zijn”. Ernest wil ook vooral heel graag een octopus zien. Laat ik nou net de vorige keer op deze ankerplek meerdere octopussen hebben gespot, waarvan er eentje door mijn handen glipte net nadat ik ‘m te pakken had. Wel heb ik onthouden waar we toen ongeveer voor anker lagen, waar er een leiding over de bodem liep en ten opzichte van welke zeegrasspots er een octopus holletje zit. Na wat gezoek heb ik het holletje al redelijk snel weer gevonden en triomfantelijk zwem ik terug met de octopus. Ernest en Pleun willen octo niet op de bbq vanavond, maar vooral bekijken. Dus na een kleine kijkcsessie laten we octo weer gaan.

De rest van de dag brengen we zwemmend, kletsend en etend door. We hebben een hele leuke dynamiek met z’n vieren en hebben een leuke mix van Engels, Spaans en Nederlands aan boord afhankelijk van wie met wie praat. Naast ons ligt een Belgisch stel en die vinden het wel heel gezellig als wij een pintje bij hun komen drinken. De sociale batterij van Ernest en mij is ondertussen wel een beetje op. Minister van Sociale Zaken wil natuurlijk wel heel graag even langs en vindt het heel leuk om Pleun ook deze kant van ons leven te laten zien. Dus zuslief gaat ook nog even mee een pintje drinken. Ernest en ik zorgen ondertussen voor een lekkere Italiaanse pasta.

De volgende dag gaan we in de loop van de ochtend met de Nimrod richting Carloforte om eventjes aan de gemeentelijke kade te liggen. Eigenlijk betaal je hier 16 euro voor 3 nachtjes, maar wij vinden dat we hier voor een paar uurtjes wel even gratis mogen liggen. Met z’n vieren flaneren we door het kleurrijke Carloforte. Pleun heeft geniale idee om de plastic zakjes te volgen om hopelijk bij de markt uit te komen. En ja hoor, we weten de markt te vinden. We slaan allerlei lekkers in voor de borrel van vanmiddag en genieten van het Italiaanse schouwspel van de nonna’s, nonno’s en mama’s die hun slag slaan op de markt. Na een foccacia worden we vanaf een afstandje getrakteerd door Marloes op een lekker ijsje die we verorberen op het zeer Italiaanse pleintje. De camera is natuurlijk ook weer mee en ik heb dit keer zeer stijlvolle modellen.

In de middag varen we weer terug naar de andere kant van de baai. Pleun en Ernest hangen nog een tijdje aan een lijn achter de boot aan om de waterpret compleet te maken. We zoeken een plekje redelijk midden in de baai zodat we veel ankerketting uit kunnen gooien en nog steeds ver genoeg van de rotsen af liggen. Voor vanavond is weer hele harde wind en onweer voorspeld. Wat het dit keer vooral bijzonder maakt is dat er waarschijnlijk een convergentiezone overkomt. Dit houdt in dat er harde wind uit twee verschillende kanten komt, met daartussenin een lagedrukgebied van windstilte, die elkaar gaan raken. Hierdoor kan het mogelijk erg gaan spoken vanavond. Uiteindelijk komt de eerste harde wind rond een uur of 23:00. We halen de zonnepanelen naar binnen en alle andere dingen die weg kunnen waaien en maken de ankerlier alvast paraat voor het geval het nodig is. Tenminste, dat is het idee, maar een van de kabeltjes van de afstandsbediening breekt af. Dus terwijl Bart buiten de eerste harde wind trotseert, repareer ik de afstandsbediening. Bart roept me naar buiten. We zien achter het andere eiland, Isola San Pietro, een hele donkere wolk omringd door licht. Bart denkt dat er mogelijk een super cel deze kant op komt. We starten de motor alvast voor de zekerheid en ik vraag Pleun en Ernest of zij al onze telefoons, tablet, laptops in de oven kunnen doen, als een soort Faraday case. Dan pas merken Pleun en Ernest, die binnen schuilen voor de regen en wind, dat er echt wel wat aan de hand is. Pleun merkt het nog meer als Bart vraagt of ze buiten de opgehangen zwemkleding kan opruimen. Terwijl het onweer nadert, neemt de wind toe, maar vanuit een andere richting dan voorspeld. Gelukkig liggen we alsnog best wel goed. De golfslag valt mee, waardoor het anker waarschijnlijk niet losgerukt zal worden. Het onweer komt over ons heen, de wind max zit rond de 36 knopen, en we hebben een prachtige lichtshow. Na ongeveer een uurtje keert de rust weer terug alsof er niets gebeurd is en hebben we een hele rustige nacht. Pleun en Ernest krijgen op deze manier wel de full experience.

Helaas door het gekke weer kunnen we ze wat minder meenemen naar allerlei verschillende baaitjes omdat we op heel weinig plekken beschut liggen tegen de swell. Op onze laatste volle dag gaan Pleun en Ernest nog even wandelen en gaan we ‘s middags nog een poging wagen om met de spearguns een visje te vangen. Pleun en Ernest hebben tijdens hun wandeling om het hoekje van onze ankerbaai een aantal mooie baaitjes gezien en daar gaan we proberen wat te vangen. We liggen al een hele tijd in het water, maar er zit hier helaas niet veel vis en zeker geen grote vis. Als we het bijna opgeven, vangt Bart toch nog een vis! Terwijl we alweer terug zwemmen zie ik weer die gestreepte vissen ergens naar staren en ik zie iets bewegen, ik denk meteen octopus! en ik schiet. Ik heb inderdaad een octopus te pakken, maar hij is eigenlijk te klein. We proberen ‘m nog te redden maar helaas dan maar calamari en gebakken vis als voorgerecht vanavond. Bart leert Ernest om de vis schoon te maken en Ernest en ik maken de vis en calamari vervolgens klaar. Daarna gaan we aan land, opnieuw worden we vanaf een afstandje getrakteer dit keer door Marloes en Bart Sr. We smullen van een gigantische pizza, lokale schippers pasta met de donkere stukken tonijn en kappertjes en een soort Sardijnse variant van spaghetti fruti di mare. Na een wandeling en een laatste afsluitende ijsje gaan we weer terug naar de Nimrod.

Op onze laatste ochtend ontbijten we aan boord en springen Ernest en Pleun voor de laatste keer het water in, voordat we aan wal gaan. Ernest en Pleun strijken alvast neer op een terrasje terwijl Bart en ik een wasje afgeven en wat brood en boodschappen voor de komende dagen inslaan. We kletsen nog even op het terrasje voordat we naar de bushalte lopen en afscheid van elkaar nemen na een heerlijke week samen.Read more