Porto Flavio, Calasetta e Carloforte

Als we papa en mama hebben uitgezwaaid en weer aan land stappen vanaf de ferry hebben we heel luxe nog één nachtje in de haven. We gebruiken de tijd om boodschappen in te slaan en ik ga nog een keertje met mijn camera op pad. De kleuren in het plaatsje Carloforte zijn zo prachtig en de straatjes zo schattig, daar wil ik nog meer foto’s van maken. Ook komt er nog een flink pakket deze kant op. We hebben een nieuwe ankerketting besteld. De oude was ondertussen zo roestig geworden, dat we het toch niet helemaal meer vertrouwden. Op donderdag, net nadat we zijn aangekomen vanaf de ferry, ben ik gebeld door de bezorger. Hij spreekt alleen Italiaans, ik niet. We snellen ons naar het havenkantoor, dat eigenlijk dicht is voor de lunch maar gelukkig toch de deur open doet, in de hoop dat zij de bezorger te woord kunnen staan. Het komt er op neer dat de bezorger er al bijna is, maar er iets van een heftruckje of iets dergelijks nodig om het zware pakket, rond de 90 kilo, naar beneden te tillen. Daar hadden we niet over nagedacht en heeft de winkel ons ook niet voor gewaarschuwd, oeps. Op dit moment is er niets beschikbaar bij de haven en de bijbehorende werf, maar morgenochtend wel. Er wordt afgesproken dat de ankerketting morgenochtend om 09:30 wordt bezorgd bij de werf. Bart heeft ondertussen geregeld dat een lokale vader en zoon, die aan hun bootje aan het klussen zijn, onze oude ankerketting overnemen ideaal. ]

De volgende ochtend staan we voor 09:30 al klaar bij de werf. We zien niets of niemand. Om half 09:30 loop ik richting het havenkantoor om te kijken of zij meer weten en stuur ik een berichtje naar de bezorger. Al snel krijg ik een berichtje terug: “consegnato”, oftewel het is al bezorgd. Niet helemaal gerustgesteld loop ik weer terug naar de werf. Daar zie ik Bart druk gebaren, en ja hoor, daar stond ons grote pakket. Dit ging weer op zijn Italiaans, maar het is er wel, dat valt alles mee! Van de werf chef mogen we even snel aanleggen terwijl een andere zeilboot een boegschroef reparatie doet. We snellen terug naar de Nimrod en varen de boot om naar de werf. We laden de oude ankerketting uit, leggen die op een karretje geven deze door aan vader en zoon. Snel halen we de nieuwe, glanzende ankerketting binnen. Maar iets te snel, waardoor een soort armpje, dat ervoor zorgt dat de ketting soepeler naar binnen glijdt, afbreekt (dit blijkt achteraf een vaker voorkomend probleem te zijn bij Lofrans ankerlieren omdat het armpje van RVS is en het stuk waar het armpje aan bevestigd zit van aluminium is, heel handig….). Shit, maarja daar kunnen we nu niets aan doen. Met de nieuwe ketting aan boord varen we uit en leggen daarna langszij even aan bij de haven. Hier leggen we de eerste 50m van de ketting uit om deze te markeren en het anker opnieuw te bevestigen. Als dat gedaan is, zijn we er weer klaar voor! Tijd voor de volgende wachtperiode.

Over 10 dagen komen Pleun, Bart’s zus, en haar vriend Ernest bij ons langs. Wij gebruiken deze tijd om naar de baai van Porto Flavio te varen. Deze ligt iets noordelijker en we zijn er met de auto de afgelopen dagen een paar keer vanaf een afstandje voorbij gereden. De baai zelf ziet er niet alleen heel mooi uit, hier was in het begin van de 20e eeuw ook dé zeehaven voor de mijn regio Masua. De afgelopen week is Porto Flavio dan ook vaak voorbij gekomen. We willen zelf dus weleens een kijkje nemen. Het hoogtepunt zou de laad terminal moeten zijn, die heel mooi opgaat in de rotswand.

Als we aankomen rond zonsondergang worden we eerst nog verwelkomd door een Italiaans feestje aan boord van een drietal aan elkaar geknoopte motorboten. Zo’n 20-30 mensen, inclusief een paar kindjes op de schouders van volwassenen, staan swingend aan dek van de laatste zonnestralen te genieten. Ook wij zijn zeer onder de indruk van hoe de zon tussen het eiland en een rots net voor de kust ondergaat, werkelijk prachtig. Uiteindelijk is dit nog mooier dan Porto Flavio zelf. Het is inderdaad een mooi stukje architectuur, maar we hadden door alle verhalen verwacht dat het grootser zou zijn, dus het valt een klein beetje tegen. We maken er wel een leuk dinghy tochtje rondom de rots, afsluitend met een biertje onder Porto Flavio van.

We kunnen helaas maar twee nachtjes blijven liggen omdat de wind gaat draaien. We zullen al vrij snel dus weer terug naar onze vaste plekjes tussen Isola San Pietro en Sant’Antioco. Hier verschuiven we de rest van de week weer van het ene ankerplekje naar het andere ankerplekje omdat de wind en daarmee vooral de swell steeds anders binnen komt rollen. We genieten nog meerdere keren van een lekker ijsje van de Pinguïn, zwemmen in het prachtige blauwe water en gaan met de bus op pad om boodschappen in te slaan voor het komende bezoek. We doen een eerste poging om de ankerlier te repareren. We zijn van plan om het gat waarin de bout van het armpje bevestigd zit, opnieuw te tappen. Dat klinkt als een simpel klusje. Maarja dit is weer zo’n klusje van 20 minuten waar we meerdere dagen mee bezig zijn. De ankerlier zit in de ankerbak, dus we kunnen er niet bij. De ankerlier moet dus eerst uit de ankerbak gehaald worden. Ik kruip de ankerbak in om de moeren los te draaien en vervolgens takelen we mm voor mm de ankerlier, die ook nog met kit bevestigd is, via een van de vallen en met behulp van een lier omhoog. We komen er al snel achter dat het armpje oorspronkelijk met twee bouten vast zat, maar dat door corrosie dit er nog maar eentje is. Een van de gaten kunnen we goed tappen, nadat we eerst met heel wat gedoe de ankerlier nog verder demonteren om erbij te kunnen. Het andere gat kunnen we niet goed bij omdat het tapsetje net te lang is waardoor we op een gegeven moment tegen de ankerlier aan zitten en niet verder kunnen draaien. We kunnen dus maar een klein stukje tappen. We proberen van alles om een ander houvast voor het tapsetje te fabriceren en komen uiteindelijk bij een korte schroevendraaier uit. Daar zit een gaatje in waar de tap precies in past. Maar, ook nu nog is onze draaicirkel te groot. We hebben wel een stukje kunnen tappen dus we wagen het erop en bevestigen alles weer, kitten de ankerlier opnieuw vast en draaien de moeren weer aan. Dit klinkt alsof we dit zo gedaan hebben, maar we zijn ondertussen twee dagen verder… Helaas met weinig succes als resultaat, het armpje zit al heel snel weer los.

Ondertussen houden we het weer goed in de gaten, want we weten van vorig jaar dat er rond deze tijd, eind augustus, weleens zomerstormen kunnen voorkomen. De afgelopen weken zijn heel rustig geweest en we zeggen dan ook een paar keer tegen elkaar “hopelijk blijft het zo en wordt het niet opeens slecht weer als Pleun en Ernest er zijn”. Nou, dat liep toch even anders…Read more