Currently traveling

Argentinië

November 2018 - November 2019
Currently traveling
  • Day25

    Cerro Torre en de Huemul gletsjer

    December 6, 2018 in Argentina

    Tussen alle wandelingen door genieten we van de vele bars en restaurants in het dorp. Vé begint hier zelfs bier te drinken. Vooral donkere biertjes, van wie zou ze dat geleerd hebben. Er zijn hier enkele lekkere plaatselijke brouwsels, zelfs met chocolade en framboossmaak.

    Na 3 dagen verhuizen we naar camping El Refugio. Niet dat ons hostel slecht was, maar we willen wat geld besparen want Argentinië is toch een stuk duurder dan we gedacht hadden. De eigenaar is nergens te bespeuren dus zetten we onze tent op in de buurt van een hoge omheining om wat beschut te zijn van de sterke wind. Net voor we de camping willen verlaten voor een wandeling duikt de uitbater dan toch op. Een relaxte gringo met lang zwart haar en een baardje die ons slechts €15 voor 2 nachten vraagt.

    Daarna halen we wat brood en water in de supermarkt en beginnen we aan de tocht naar Cerro Torre. Het is zo’n 3u enkele richting, iets minder lang dan de tocht naar Fitz Roy. Het eerste uur is het wel weer stevig klimmen tot we zicht krijgen op de 3 spitse pieken waar we naartoe gaan. De topjes zitten helaas in de wolken en zouden de rest van de dag niet meer tevoorschijn komen. De volgende 2 uur is het vrij vlak en genieten we van de zon die regelmatig door de wolken komt piepen. Ze brandt hier enorm. We passeren onderweg een paar kreeften die zich duidelijk niet genoeg ingesmeerd hebben.

    We bereiken Lago Torre, het gletsjermeer dat ons scheidt van het Torre gebergte. Enkele ijsschotsen drijven in het grijze water en een condor huppelt op zijn gemakje rond tussen de toeristen. Zoals gezegd zijn de topjes van de bergen niet te zien maar desondanks kijken we weer onze ogen uit. Het is hier gelukkig niet zo druk als aan Fitz Roy, er zitten hooguit 30 andere toeristen verspreid rond het meer. Nadat onze beentjes wat gerust hebben, schiet Vé haar turbo in gang op de terugweg en op een dikke 2 uur tijd staan we al terug in El Chaltén.

    Een laatste uitstap brengt ons naar de Huemul gletsjer. Een minibus ons komt ophalen om naar Lago Del Desierto te rijden. Het wordt een hobbelige rit van anderhalf uur met 2 korte stops aan een waterval en een uitzichtpunt over de omringende bergen. Onderweg komen we ook te weten dat El Chaltén pas ontstaan is in 1985. Het werd destijds halsoverkop gebouwd om de regio te bevolken en zo een grensdispuut tussen Chili en Argentinië te winnen.

    De bus dropt ons aan de rand van het meer en van daar wandelen we op een uurtje naar de Huemul gletsjer. Een pittige klim met enkele kleine watervallen onderweg waar we kunnen stoppen om wat foto’s te nemen en te rusten. Uiteindelijk komen we aan de voet van de gletsjer waar een prachtig turquoise meer ligt te schitteren in de zon. We halen er onze picknick boven en genieten op ons gemak van al dat moois. Na de afdaling worden we teruggevoerd voor een laatste nacht in El Chaltén.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day21

    De zonsopgang in El Chaltén

    December 2, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 14 °C

    De bus naar El Chaltén stopt voor het hotel om ons op te halen. Slechts 3 andere toeristen vervoegen ons. 2 Nederlandse meisjes en een Duitse jongen die samen een daguitstap doen. 6 uur op de bus om een wandeling te doen… liever zij dan ik. Aan de rand van El Chaltén stoppen we even in het informatiecentrum en zien we de hoge scherpe pieken van Cerro Torre en Cerro Fitz Roy opdoemen. Slechts 2km verder zijn we al aan het andere uiteinde van het dorp en worden we gedropt aan Hostel Nunataks.

    De vriendelijke eigenares vertelt ons dat El Chaltén zo’n 2000 inwoners telt. En vooral heel veel toeristen die in dit wandel- en klimparadijs aan hun trekken komen. Er waait bijna elke dag een hevige wind, en dat ondervinden we inderdaad de eerste dag. Terwijl we uitrusten op onze kamer horen we buiten vanalles kletteren en ritselen.

    De volgende ochtend maakt Vé mij om 5u30 wakker. De eigenares van het hostel was op onze kamerdeur aan het kloppen, ik hoorde het niet omdat ik mijn oordopjes in had. Waarom staat ze in godsnaam zo vroeg aan de deur? Het duurt even, maar mijn euro valt. Gisteren stond ik wat met haar te babbelen en stelde ze voor om ons rond half zes naar een uitkijkpunt te brengen omdat de zonsondergang met de bergen op de achtergrond zo mooi is. Mijn Spaans is duidelijk nog niet goed genoeg want nu snap ik dat ze de zonsópgang bedoelde, om half zes ’s morgens. Goed bezig.

    Soit, we zijn nu toch wakker… we kleden ons snel aan en springen in de auto. Ongeveer een kilometer buiten het dorp houden we halt en we zien inderdaad een prachtig panorama. De zon komt nog net niet aan de horizon waardoor de Fitz Roy en Cerro Torre bergen vuurrood kleuren. Trouwens ook geen wolkje aan de lucht, het wordt een mooie en warme dag vandaag. De eigenares voert ons nog naar een tweede uitkijkpunt wat verder. Ondertussen komt de zon boven en krijgen we meer roze en oranje tinten op het schilderij van de indrukwekkende bergketen. Wat zijn we blij dat we hier staan, een geluk bij een ongeluk!

    We keren terug naar het hostel en beslissen om direct te ontbijten. Vé voelt zich beter na haar verkoudheid van de afgelopen dagen en dus is het ideaal om de wandeling naar Fitz Roy te doen. 4u heen en 4u terug, met 800m stijgen. Het wordt een lastige tocht maar het wordt hier pas donker om 22u dus we hebben tijd zat.

    De tocht is duidelijk populair want het eerste halfuur passeren er ons zeker al 20 toeristen. Na 2km stevig klimmen langs enkele mooie uitkijkpunten begint de route wat af te vlakken en komt de haaientandpiek van Fitz Roy voor het eerst tevoorschijn. Vanuit het centrum van El Chaltén kan je deze namelijk niet zien. Tot aan kilometer 8 kunnen we stevig doorstappen en daar pauzeren we even om wat krachten op te doen. De laatste anderhalve km belooft heel lastig te worden met zo’n 400 hoogtemeters. We puffen en zweten onder de loden zon en op het verraderlijke pad met losliggende stenen. Na een uur bereiken we het eindpunt van de tocht. Daar zien we de Fitz Roy piek vergezeld van een hele boel andere besneeuwde bergtoppen.

    Aan de voet ervan ligt het adembenemende Laguna de los Tres. Een donkerblauw meer vol met grote hoekige ijsplaten waarvan een deel aan het zinken is en daardoor ook allerlei blauwe tinten aanneemt. Wat een uitzicht alweer! Ons fototoestel draait overuren, net als dat van de honderden andere toeristen die zich rondom het meer nestelen.

    Na een uurtje zonnebaden en verkennen van de omgeving, keren we op het gemak terug. Tegen half zeven bereiken we El Chaltén en verwennen we onszelf met een dessert in de bakkerij net naast ons hostel. Dan is het tijd voor een frisse douche en daarna vallen we beiden knock-out op bed voor een welverdiende nachtrust.
    Read more

  • Day19

    Perito Moreno

    November 30, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 3 °C

    Na een busritje van 20 uur komen we aan in El Calafate. Deze stad is de uitvalsbasis voor een tour naar de bekende Perito Moreno gletsjer en alles is dan ook op toeristen afgestemd. Het lijkt wel of er meer hotels dan huizen zijn. Door de relaxte sfeer en de mooie bergachtige omgeving voelen we ons hier lekker op ons gemak.

    Via ons hotel boeken we een uitstap naar de fameuze gletsjer, 80km verderop. Een tourbus brengt ons erheen en onderweg vertelt gids Juan wat over de omgeving. Over het Lago Argentino dat we passeren bijvoorbeeld. Het grootste meer van Argentinië waar hier en daar een ijsberg in drijft, afkomstig van een van de nabijgelegen gletsjers. Perito Moreno is “slechts” de 3e grootste, na de Viedma en de Upsala gletsjer. Maar wel de enige die zo gemakkelijk bereikbaar is, vandaar de populariteit.

    Tijdens een eerste korte fotostop zien we de Perito Moreno in de verte liggen. 70m hoog, 250 vierkante km ijs. Daar zitten heel wat liters water in… Daarna worden we gedropt aan de voet van de gletsjer en krijgen we 4 uur de tijd om vrij rond te lopen. Er is een mooi houten pad aangelegd met meerdere lussen om het ijs van alle kanten te kunnen bekijken. Er zijn honderden toeristen maar door de layout van het pad voelt het nooit erg druk aan.

    De loodrechte ijswand is indrukwekkend om te zien, ook al staan we er nog enkele honderden meters van. De excursieboten die er naartoe varen lijken slechts speelgoedmodellen van enkele centimeters hoog. Op sommige plaatsen ziet het ijs felblauw. Juan vertelt ons dat daar net stukken afgebroken zijn, waardoor je nu een stuk compact ijs van de binnenkant ziet. Na 20 minuten wandelen en minstens evenveel foto’s, zetten we ons neer met onze picknick. Om de paar minuten horen we een luide knal, afkomstig van een stuk ijs dat naar beneden valt in het water.

    We hopen natuurlijk dat een grote brok zal afscheuren en spektakel veroorzaken. Anderzijds willen we dat niet, omdat deze mooie gletsjer dan kleiner wordt. Maar Juan verzekert ons dat we ons daar niet druk om moeten maken. Deze gletsjer is al tientallen jaren stabiel qua grootte. Enkele gletsjers in de buurt krimpen, andere worden groter,… absoluut normaal en niks met de opwarming van de aarde te maken.

    Rond de middag wordt onze wens vervuld. Een van de voorste pieken kraakt langs alle kanten en plots breekt er een ijsschots van 40m hoog en tientallen meters breed af om vervolgens met een oorverdovend geluid in het water te knallen. Golven spatten naar alle kanten en enkele kleinere klompen brokkelen nog mee af. Man man, de kracht van dit stukje natuur is echt onvoorstelbaar. We hebben op onze reizen al veel gezien maar dit is ongetwijfeld een van de meest indrukwekkende dingen.

    Na 3 uur rondwandelen en meerdere “ontploffingen” gaan we iets drinken in de cafetaria waar de bus ons terug komt ophalen. We hebben nog een halfuur tijd over en we twijfelen dan ook niet om terug richting gletsjer te gaan en nog wat langer van het uitzicht te genieten. Zeer voldaan en onder de indruk stappen we terug op de bus richting El Calafate. Dit is echt een uitstap die we iedereen zouden aanraden.

    Nog een filmpje van de afgelopen week: https://photos.app.goo.gl/4t5moQUMesjazVrQ6
    Read more

  • Day15

    Pingüinos op het Beaglekanaal

    November 26, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 8 °C

    De dag erop kuieren we door de hoofdstraat en lopen we een paar souvenirwinkels binnen. We boeken ook onze bus naar El Calafate. Overmorgen om 5u ’s morgens vertrekken om tegen 1u ’s nachts aan te komen. Dat wordt een lange dag.

    In de namiddag keert Vé terug naar de kamer maar wil ik nog eens gaan wandelen. Ik neem een bus naar het nationaal park Tierra del Fuego waar ik een gemakkelijke wandeling doe langs een meer tot aan de grens met Chili. Ik doe er 2 uur over en kom onderweg een ouder Australisch koppel tegen. We doen een leuke babbel, zelfs een stukje in het Nederlands aangezien de man in Nederland geboren is. Hij doorkruist momenteel samen met zijn vrouw Patagonië in een campervan en vorige week zijn ze met een cruise naar Antarctica geweest. Zalig toch, ik hoop dat wij op die leeftijd ook zo kunnen genieten van het leven!

    Een laatste uitstap brengt ons naar het Beaglekanaal. Eerst met een bus naar Puerto Almanza, het laatste stukje beschaving voorbij Ushuaia. Daar stappen we met 8 toeristen op de zeilboot Paladine. Kapitein Pablo en zijn assistent varen 4u met ons rond op zoek naar pinguïns, zeehonden en vogels. Het is een gezellige, rustige tocht en we raken al snel aan de praat met de Nederlandse Ron en de Duitse Jan. De zon schijnt maar het is best koud door de wind. Gelukkig krijgen we allemaal een extra vissersjas die ons warm houdt.

    Onderweg geeft Pablo wat uitleg over de Yamana indianen die hier vroeger de eilanden bewoonden. Zelfs naakt, met enkel een laag zeehondenvet op hun lijf gesmeerd. Doordat hun lichaamstemperatuur 38°C bedroeg konden ze blijkbaar beter tegen de kou dan ons.

    Na een uurtje meren we aan op pinguïneiland. We mogen niet van boord maar zien op enkele meters afstand wel tientallen Magelhaen pinguïns rondwaggelen en flapperen met hun vleugels. Wat verderop zit een heleboel aalschovers alles te observeren vanop een hoge rots. We krijgen tijd genoeg om de dieren uitgebreid te observeren en fotograferen. Wat verderop leggen we nog eens aan en zien we 2 andere soorten: Gentoo pinguïns en 1 koningspinguïn.

    Daarna gaat onze tocht verder langs eilandjes met aalschovers, zeehonden en zeeleeuwen. Ondertussen worden we voorzien van lekker warme thee en koffie en enkele koekjes. Het laatste halfuur wordt de zee wat woeliger en hangt onze zeilboot ferm scheef in het water. Wel cool om eens het echte zeilgevoel mee te maken.
    Read more

  • Day11

    Het einde van de wereld

    November 22, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 9 °C

    Op de luchthaven kijken we op de infoschermen om te zien waar we moeten inchecken. Ik zie bij onze vlucht Rio Grande als bestemming staan. Hmm, we gingen toch naar Ushuaia? Of zou de luchthaven zo heten? Ik zoek het even op via Google. Rio Grande blijkt de 2e grootste stad in Vuurland te zijn, op 200km van Ushuaia. Lap… ik weet niet hoe ik het gedaan heb maar ik heb dus een verkeerde vlucht geboekt. Geen paniek, we zijn ruim op tijd op de luchthaven en kunnen aan de balie onze vlucht omboeken. Dat kost ons uiteraard wat extra geld maar aangezien ons hotel in Ushuaia al geboekt is, is dit de gemakkelijkste oplossing.

    Na 3 uur vliegen, met een mooie zonsopgang en een klein beetje slaap, zien we de indrukwekkende besneeuwde pieken van Vuurland verschijnen. Wat verder zien we Ushuaia liggen, een stad met 10000 inwoners. De zuidelijkste stad ter wereld, “el fin del mundo”. Onze taxichauffeur zegt dat we geluk hebben met het weer, want de zon zou hier niet zo vaak schijnen. Het is zo’n 13 graden en licht bewolkt. Er is vrij veel wind als je niet beschut bent door gebouwen, maar in de stad is het oké. Alleszins beter dan dat wij verwacht hadden!

    Na een ontbijt bij Tante Sara, een gezellige bakkerij in het centrum, wandelen we enkele straten naar beneden waardoor we aan het water uitkomen. Dit is het Beagle kanaal, genoemd naar de boot van Charles Darwin die dit gebied ontdekte. Een paar honderd meter verder ligt de haven, waar bijna elke dag cruiseschepen aanmeren om toeristen naar Antarctica te brengen.

    De sfeer in Argentinië bevalt ons. Zowel in Buenos Aires als hier in Ushuaia. Alles op het gemak, dat is duidelijk. De kassierster in de supermarkt die even tijd neemt om een vaste klant te kussen, in plaats van snel snel alle producten voorbij de scanner te jagen. De winkels die bijna allemaal sluiten tussen 14u en 16u. Het leven begint ook later, als je om 8u gaat ontbijten zit je praktisch alleen. En sommige ontbijtzaken zijn dan zelfs nog niet open.

    In België korten we “goeiemorgen ” meestal af als “morgen”. Het goede laten we dus weg. Hier in Argentinië vervangen ze “buenos dias” door “buenos” en houden ze het positieve deel over. Het is slechts een detail, maar voor mij een typisch voorbeeld van het verschil in mentaliteit.

    Een eerste uitstap brengt ons naar de Martial gletsjer, op 3km van het centrum van Ushuaia. Na een uur komen we aan enkele cafés en van daaruit is het nog een halfuur verder klimmen tot we een mooi zicht krijgen op de besneeuwde bergen langs de ene kant en het Beagle kanaal langs de andere kant.

    De dag erop wandelen we naar Laguna Esmeralda. Eerst een stukje door een bos en daarna komen we in een open vlakte terecht met mooi uitzicht op de bergen, die ons langs alle kanten omsingelen. Even verderop houden we halt halverwege een stevige klim, ideaal om wat te eten en te drinken. Wanneer we terug vertrekken komen er veel wolken op en het laatste halfuur naar de lagune valt er ook wat regen. Jammer, want nu zien we de mooie turquoise kleur van het water niet echt. We zijn nog geen 5 minuten ver op de terugweg als de zon plots weer tevoorschijn komt. We maken rechtsomkeert en kunnen nu wel genieten van de veel fellere kleur van het water. De rest van de wandeling schijnt de zon en slenteren we op ons gemakje terug.
    Read more

  • Day8

    Recoleta en Palermo

    November 19, 2018 in Argentina ⋅ ☀️ 25 °C

    In Buenos Aires is er veel groen te vinden. We wandelen naar de Jardin Botanico en naar El Rosedal. Dit laatste is een groot park met veel rozen dat omringd is door een fiets- en looppiste. Veel locals komen er sporten en picknicken. De dag erop verken ik nog een paar andere parken die allemaal genoemd zijn naar steden of landen. Plaza Italia, plaza Egipto, plaza Israel, plaza Francia en plaza Armenia. Ook daar liggen mooie fiets- en looppaden die worden ingepalmd door sportieve Porteños (bijnaam voor de inwoners van Buenos Aires). Moest ik hier wonen, ik zou hier wellicht ook vaak te vinden zijn om te ontsnappen aan de drukte.

    We vinden een oplossing voor het bankautomaten probleem dankzij Charlotte, waar we mee samen reisden in Mongolië. Zij komt binnenkort ook naar Argentinië en gaf ons een tip om geld af te halen met minder transactiekosten. Via de app Azimo scheelt het inderdaad wel wat dus testen we dit uit en gaan we het geld afhalen in de stad. Ik had €1000 opgevraagd, waarvoor we 37400 pesos krijgen. De bediende haalt een gigantische pak geld boven, allemaal briefjes van 100 pesos. We voelen ons even als drugsdealers die uitbetaald worden en brengen alles snel naar onze kamer.

    Een laatste uitstap brengt ons langs de universiteitscampus van de ingenieurs. Een fraai oud gebouw dat onze aandacht trekt. We wippen even binnen en ontdekken er oude auditoria in Harry Potter stijl en een leuk klein technologiemuseum met allerlei oude toestellen. De begraafplaats van Recoleta ligt vlakbij en dat is onze volgende stop. Best indrukwekkend om te zien. Hier vind je geen gewone graven maar bombastische mausoleums voor hele families. Het lijkt wel een klein dorp met straten vol huisjes. Sommige ervan bevatten zelfs stenen standbeelden, marmeren zuilen of gouden gedenkplaten. Enkele beroemdheden liggen hier begraven zoals Evita Perón, de vrouw van ex-president Juan Perón.

    Na een snelle lunch in een nabijgelegen winkelcentrum zetten we koers naar Floralis Genérica. Deze grote ijzeren bloem is een kunstwerk dat als eerbetoon aan de stad gecreëerd werd. De bloem zou zelfs open en toe kunnen gaan maar het mechanisme blijkt kapot te zijn dus daar zien we niet veel van. Voor we terug gaan naar onze kamer gaat Vé voor een manicure, iets waar ze al een tijdje van droomde. De schoonheidsspecialiste is een heel vriendelijk madammeke en het resultaat mag er wezen!

    Ik ben blij dat we terug op onze kamer zijn en de airco even kunnen aan zetten. Het is echt heet vandaag, 31°C. En in de zomer kan het hier blijkbaar soms 45°C zijn, dat is mij toch net iets te veel. We doen een dutje en worden tegen 23u wakker. Tijd om onze zak te maken en naar de luchthaven te vertrekken. Om 4u vertrekt daar onze vlucht naar Ushuaia, de grootste stad van Vuurland en de meest zuidelijke stad ter wereld.

    Een samenvatting van wat we in Buenos Aires gezien hebben vinden jullie hier: https://photos.app.goo.gl/rN5najwVq9NSZUNM6
    Read more

  • Day4

    La Boca

    November 15, 2018 in Argentina ⋅ ☀️ 27 °C

    Terwijl we voor de eerste keer overdag rondlopen in de stad, probeer ik zoveel mogelijk te observeren. De bevolking is hier zeer divers. Je ziet de typische donkere latino(a)’s, maar ook Peruaanse types, heel bleke mensen, Aziaten,… Los van het type, de Argentijnse vrouwen mogen er verdorie wel zijn. Allemaal mooi verzorgd en goed gekleed, de helft ervan zou model kunnen zijn.

    Ik vind ook de stadsbussen zalig. In plaats van onze saaie lijnbussen zijn de nummers hier in verschillende kleuren en groottes op de voertuigen geschilderd waardoor ze lijken op stoere racewagens.

    We voelen ons hier veilig op straat. Daar was ik op voorhand wat bezorgd over maar dat blijkt niet nodig. Er loopt overal veel volk rond en de politie is precies goed vertegenwoordigd. Regelmatig zie je dienstwagens voorbij rijden en om de zoveel straten staan agenten met kogelvrije vesten te patrouilleren.

    Bij ons ontbijt maken we kennis met dulce de leche. Deze karamelpasta lijkt van structuur goed op choco maar is lichtbruin en iets meer stroperig qua textuur. Ik had het nog nooit gegeten maar hier is het blijkbaar heel populair. In de supermarkt vind je er hele rekken vol van en ook in alle souvenirwinkels kan je dit kopen. Choco vind je daarentegen helemaal niet. Ook chocoladerepen kwamen we nog niet veel tegen… jammer voor Vé!

    Het ontbijt blijkt trouwens niet echt de favoriete maaltijd van de Argentijnen te zijn want het stelt niet zoveel voor. Meestal is het een snelle hap en gaat de keuze tussen croissants (“medialunas”) of toast, met een koffie of fruitsap erbij.

    Op bijna elke straathoek vind je een parrilla. De Argentijnen zijn vleeseters en in deze barbecuerestaurants roosteren ze steaks en worsten met hopen. Daarnaast zijn de empanadas populair. Een pastei in de vorm van een halve maan, gevuld met van alles en nog wat. Lekker!

    In totaal blijven we anderhalve week in Buenos Aires. We slapen in 5 verschillende hostels en airbnb kamers. Telkens in de wijken Palermo of Recoleta omdat dit de veiligste en meest toeristische zijn.

    Onze eerste uitstap gaat naar de wijk La Boca. Een taxi brengt er ons heen. Er rijden honderden van de geel-zwarte auto’s rond dus het is heel gemakkelijk om er een te vinden. Bovendien ook niet duur, voor 5€ geraken we op onze bestemming. Er is een wandeltour met gids in de wijk maar die kunnen we helaas niet betalen. De bankautomaten waar we deze morgen wilden afhalen waren leeg, en we hebben ons laatste cash geld aan de taxichauffeur gegeven. Dan beslissen we maar om op onszelf wat in de wijk rond te lopen.

    Er wordt algemeen aangeraden om in de buurt van Caminito (de bekendste straat) te blijven. De rest van de wijk zou niet altijd even veilig zijn, zeker ’s avonds niet. We willen toch wat geld afhalen en doorkruisen dus een deel van La Boca. Ik voel me niet 100% op mijn gemak maar we komen geen gure figuren tegen en zijn ook nooit alleen op straat dus dat valt mee. Op de terugweg schrikken we wel even, als we een affiche aan enkele huizen zien hangen. Deze waarschuwt voor een crimineel die in de wijk woont en enkele kinderen zou vermoord hebben. Gelukkig zijn we snel terug in het toeristische deel van La Boca.

    Caminito en Magallanes, de 2 centrale straten van de wijk, krioelen van de toeristen. De kleurrijke oude gebouwen, vele souvenirwinkels en restaurants met tangodansende koppels hebben duidelijk een grote aantrekkingskracht. Er hangt een leuke sfeer maar het is ons wel iets te druk. Ook het restaurant waar we lunchen valt dik tegen. Flauw eten en een donderwolk van een opdienster.

    La Bombonera, het voetbalstadion van Boca Juniors, ligt enkele blokken verder. Je ziet het van ver boven de huizen uitsteken. Door de manier waarop de zitjes geverfd zijn in de clubkleuren (goud en blauw), lijkt het stadion op een grote pralinedoos, vandaar de naam. We bezoeken het museum dat zich binnenin bevindt, en kunnen daarna het veld en de tribune bekijken. In vergelijking met andere voetbaltempels is deze niet supergroot. 49000 supporters kunnen er binnen. Maar doordat de tribunes zo steil zijn en heel dicht rond het veld geplaatst zijn, lijkt het wel indrukwekkend. De sfeer schijnt er fantastisch te zijn. De harde kern van de supporters, “La Doce” (=de 12e man) maakt een oorverdovend lawaai tijdens de match, zo blijkt op een video die we in het museum te zien krijgen.

    We hadden online al eens gekeken of we een match kunnen bijwonen, maar dat is niet zo goedkoop. Je kan enkel kaarten krijgen als “socio”, dus als je lid bent van de supportersclub. De wachtlijst daarvoor is blijkbaar 7(!) jaar. Als een socio niet naar een match gaat, kunnen tickets doorverkocht worden aan vrienden, hostels, hotels of aan toeristische bureau’s. Daardoor gaat de prijs telkens omhoog en kost het goedkoopste ticket dat wij kunnen krijgen ongeveer 150 euro. Dat geld sparen we dan liever om een uitstapje in de natuur mee te doen.

    We zijn hier nochtans op een ideaal moment qua voetbal, want volgende week speelt Boca de finale van de Zuid-Amerikaanse Champions League tegen aartsrivaal River Plate (ook uit Buenos Aires). Het moet geweldig zijn om de sfeer tijdens die match mee te maken, maar daarvoor zijn alle tickets uiteraard al uitverkocht.
    Read more

  • Day1

    De weg naar Argentinië

    November 12, 2018 in Argentina ⋅ 🌧 25 °C

    Op de luchthaven van Christchurch eten we nog snel iets en ondertussen boeken we online een vlucht van Argentinië naar Bolivia. Waarom? Omdat we gelezen hebben dat sommige luchtvaartmaatschappijen je durven weigeren om mee te vliegen als ze merken dat je enkel een inwaartse vlucht hebt naar een bepaald land, en geen uitwaartse. Via Expedia kan je een geboekte vlucht binnen de 24u volledig gratis annuleren, dus dat lijkt ons de gemakkelijkste optie. Wellicht kan je ook een busreis boeken die je over de grens brengt, maar dat zou ons nog extra opzoekwerk kosten om een maatschappij te vinden.

    We gaan inchecken voor onze vlucht naar Buenos Aires en de man aan de balie vraagt direct of we bewijs kunnen tonen dat we Argentinië gaan verlaten. Onze move van daarjuist blijkt dus niet overbodig geweest. Na een korte vlucht naar Auckland (1 uur) stappen we over om nog 12u verder te vliegen naar Buenos Aires. Alles verloopt vlot en voor de eerst keer (ooit) kan ik zelfs deftig slapen op een vliegtuig. Zo’n 5 uur lang, dat doet deugd. Vé blijft wat langer naar haar tv-schermpje kijken en doet maar een uur of 2 haar ogen dicht.

    We zetten allebei voor het eerst voet op het Zuid-Amerikaanse continent. Spannend! Vanaf nu is alles in het Spaans te doen. We zullen rap zien of ons jaartje Spaanse les zijn vruchten afwerpt. Met de douaneambtenaar, een zeer sympathieke man, slaan we direct een praatje. Hij ziet in Vé haar paspoort dat we naar Mongolië geweest zijn en is geïnteresseerd. We grijpen toch vooral terug naar het Engels… tot zover onze eerste poging.

    We kopen een simkaart op de luchthaven en proberen dan geld af te halen. Helaas, 3 automaten geprobeerd, 3 keer mislukt. Later als we in de stad zijn, zouden we Googleman raadplegen en ontdekken wat het probleem was op de luchthaven. De bedragen die we probeerden afhalen, waren telkens te groot. We waren bij onze laatste poging nochtans gezakt naar 5000 pesos, wat amper €125 is.

    Maar blijkbaar is de limiet overal in Argentinië 4000 pesos (€100). En dat terwijl veel restaurants en winkels geen creditcards accepteren. Gevolg: iedereen moet regelmatig cash afhalen, dus lange rijen aan de bankautomaten en regelmatig ook lege bankautomaten. Daarbij komt nog dat je, per keer dat je geld afhaalt, 10 dollar (€9) transactiekosten moeten betalen. Absurd veel! En dan rekent je eigen bank je ook nog eens transactiekosten aan… Dat was toch wel even schrikken hier, hopelijk kunnen we ons aantal afhaalbeurten ferm beperken.

    Soit, terug naar de luchthaven. Waar we gelukkig met de creditcard kunnen betalen om een taxi te boeken naar onze eerste hostel. Eerst doen we een stukje snelweg en dan belanden we in het schaakbordpatroon van de hoofdstad. Het verkeer stropt overal in de straten die allemaal mooi haaks op elkaar aangelegd zijn. De veelal oude, hoge gebouwen zorgen ervoor dat alles heel compact lijkt en dat we slechts een klein stukje van de lucht kunnen zien. Het is bewolkt, maar wel doef. Ik schat zo’n 25 graden. Hier in Buenos Aires zullen we geen kou lijden!

    We worden gedropt aan het Reina Madre Hostel. Terwijl we wachten om in te checken doen we een babbeltje met een Duitse toerist die ook net gearriveerd is. Vé maakt ook kennis met Sac, de humeurige kat. Nadat we onze kamer gekregen hebben, zoeken we restaurant in de buurt. Het wordt Indisch, bij Tandoor. We proberen nog eens om alles in het Spaans te doen, maar af en toe hebben we toch een Engelse vertaling nodig. Niet zozeer omdat ze te snel spreken (dat valt precies beter mee dan in Spanje), maar omdat we bepaalde woorden niet begrijpen. Geen schande uiteraard, we blijven oefenen! Daarna kruipen we snel ons bed in, want het uurverschil speelt ons parten.
    Read more