Waterkracht

Lap, eerste flater. Ik ben mijn drogende handdoek vergeten in de vorige gite. Geen grote ramp uiteraard. Maar ik wil straks kunnen douchen want het is zweten in de bergen. Het was vandaag een korte en nijdige etappe, 16km bijna permanent bergop. Maar wat een natuurpracht hier. Niet .. te ... doen. De zon zet alles in het juiste licht en de 3000-ers rondom ons maken ons klein, maar tegelijk ook dapper en moedig.

Ik was vandaag nog maar net vertrokken of ik liep de twee Ieren alweer tegen het lijf. Ik vond het eerlijk gezegd wel tof gezelschap. Achter die Ierse vastberadenheid schuilen twee gevoelige zielen, fier op hun kinderen, en wetende dat ze zich beter bescheiden kunnen opstellen ten opzichte van de natuur en de presaties en lichamelijke uitdagingen die ons nog wachten. Ze boeken steeds poepsjieke hotels en hebben het financieel helemaal voor elkaar.

We stegen vandaag naar 1600 meter en de Alpen laten zich zien van hun mooiste kant. Het smeltwater dondert naar beneden. Op sommige stroken konden we niet meer tegen elkaar praten door de kracht van het water. Op een bepaald moment voelde ik aan mijn knieën dat de inspanning begint te wegen. Ik word dan bij het minste bang voor ontstekingen in spieren en pezen. Ik wil dan koste wat het kost het lange termijnplan niet hypothekeren. En dus is het credo: volg niet je mentale streven dat je vooruit stuwt, maar luister naar je benen, naar je spieren en forceer niets. Er is tijd genoeg.

Na een stevige klim onder een ongenadige zon kwam ik aan in Hotel Du Cret in Bourg Saint Pierre. Ik kreeg meteen een gigantische deja vue. Ooit startte ik hier met een groep onbekenden (ik denk rond 1997) le Tour du Grand Combain. Ik slaap straks in precies dezelfde dortoir waar toen vele Zwitserse franken werden ontvreemd door een dief, die later bleek in onze eigen groep te zitten. De Mol avant la lettre. We wisten na een paar dagen redelijk zeker wie het geld had weggekaapt, maar hebben het nooit echt kunnen bewijzen.

Morgen volgt de finale klim naar de Col de Grand Saint Bernard, het absolute dak van deze hele onderneming. Mèt overnachting in het mythische hospice. Ik voel me de koning te rijk dat ik dit allemaal mag meemaken.Read more