De koninginne-etappe

De kortste etappe van allemaal maar de meest beroemde/beruchte. Het went nooit om zo veel blauwe lucht te zien in de alpen. Ik was goed vroeg vertrokken om de echte hitte voor te blijven. Het werd een onwaarschijnlijk mooie dag die ik bewust alleen wou doen. En het lukte. Meer dan 1000 hoogtemeter overwinnen met 10 kilo op je rug, daar neem je best je tijd voor. Maar mijn drang naar boven was moeilijk in te tomen. Ik moest echt opletten dat ik mijn benen nietxzou opblazen.

En dan ga je plots door de 2000m grens. Geen bomen meer. Geen schaduw dus. En dat eerste sneeuwveldje was best leuk. De autoweg naar de col is nooit erg ver weg, dus get risico was klein. Tot op het moment dat de Via onder de sneeuw verdween. Ik zocht naar gele markeringen en trotseerde de sneeuwvelden. Ik avontuurde. Heerlijk. Maar het werd steeds heviger. De gele markeringen zelf kwamen niet meer boven de sneeuw uit. En het smeltwater was zo overvloedig dat ieder klein beekje een wilde stroom werd.

Ik wist dat velen die me voorgingen de laatste 2 kilometer naar de straat liepen omdat de sneeuwvelden eerder regel dan uitzondering werden. En hellend. En glad. En totaal ondermijnd door het smeltwater. Ik wilde de held niet uithangen en volgde.

Nu zit ik hier in het oeroude hospice du Grand Saint-Bernard. Op de gelijknamige col. 2474m hoog. Op het dak van mijn tocht. Het voelt heerlijk. Ik was al gedouched toen mijn Ierse vrienden hijgend aankwamen. We maakten er een fijne namiddag samen van. De uitnodiging van de paters om de mis én de vespers én de "complies" bij te wonen gaan aan me voorbij. Ook morgenvroeg zal het "Laudes" me niet nog vroeger uit mijn bed krijgen.

De sfeer in het hospice is hartelijk maar dwingend. Vaste uren voor alle maaltijden, veel regels, weinig tot geen internet. Laat staan stopcontacten om je foon op te laden. Alles geurt hier naar de weeë jaren zeventig. Straks slaap ik met 12 pelgrims in één slaapzaal. Je moet het een keer gedaan hebben zeker?Read more