De cultuur van sociale druk

Once in a lifetime. Dat werd me beloofd. Zo'n nacht in het Hospice moet je eens gedaan hebben. En het was me wat. Alles werd in het werk gesteld om de schapen in de katholieke stal te houden. Het begon al met de check in. Je kreeg een briefje vol uren. De maaltijden zijn allemaal in groep. Uiteraard. Maar dan waren er 4 diensten per dag. Ik werd minstens evenveel keer vriendelijk uitgenodigd om er bij te zijn. En als ik zeg 'vriendelijk', dan bedoel ik veel tè vriendelijk. Die paters lijken me qua sociale vaardigheden helemaal van het pad af. Ze lachen en bulderen zonder duidelijke aanleiding. Ze zaten ook boordevol onnodige lichamelijke aanrakingen. Mocht je met hetzelfde enthousiasme in België je handen aan de dag leggen bij bijvoorbeeld een groep collega's, je had meteen een 'hashtag' aan je broek. Of een remediëring met de vertrouwenspersoon.

Het gebouw was uitgeleefd en in de jaren 60 blijven steken. De wifi was beperkt tot 3 vierkante meter op een gang waar je niet kon neerzitten. Alle paters, maar ook anderen hengelden voortdurend naar mijn beweegredenen voor mijn tocht. En als je niet al tè religieus antwoordde vroegen ze door. Tot je zwichtte onder de sociale druk, dat er minstens ook bezinning aan te pas kwam. En dat het dit jaar een heilig jaar is in Rome. Jaja, het zal wel. En dat de poorten van het vaticaan uitzonderlijk.... Ik ergerde me dood. Tijdens al die diensten bleef de deur van de kapel wagewijd openstaan, het orgel galmde doorheen het hele gebouw. Geen ontkomen aan.

Gelukkig ben ik een man. Ik zag vrouwen nog veel intenser benaderd worden. Is het de gewoonte dat geestelijken wildvreemde vrouwen begroeten met 3 zoenen? Na het avondmaal kwam er nog een soort preek toespraak in schabouwelijk Engels van een pastoor die zijn hele ding zo beheerste dat er werd geapplaudisseerd na zijn laatste woorden. Hij boog.

Als dit een voorbode is van de sociale druk in de Hemel, dan moet ik dringend aan mijn zondig leven beginnen. :-)Read more