Monzen-Nakachō & Shibuya

Vandaag alweer onze laatste dag in Tokio. We wilden graag nog twee heel verschillende kanten van de stad zien. Daarom zijn we vanochtend begonnen in Monzen-Nakachō, een wat minder toeristische wijk. We hebben daar even rondgelopen en bezochten de Fukagawa Fudō-dō, een tempel met een lange geschiedenis die teruggaat tot 1703. Ook hier zagen we de bekende Japanse rituelen, zoals het reinigen van je handen, het branden van wierook en het doen van een gebed. Maar deze tempel heeft iets extra’s: hier wordt meerdere keren per dag een eeuwenoud vuurritueel uitgevoerd, het zogenaamde Goma-ritueel.
Voordat we naar binnen mochten, moesten we onze schoenen uittrekken. Daarbij moest je goed opletten dat je met je schoenen niet op de heilige vloer stapte. De schoenen gingen vervolgens in een tasje. Wij kregen als toeristen een soort papieren ketting omgehangen en het verzoek om 1.000 yen te betalen voor het gebed. Je kon vooraf ook een houten stokje kopen waarop je dan een wens kon plaatsen en dat werd meegenomen in het ritueel. Dat hebben we overgeslagen. Wel kregen we een klein kaartje, een Fuji-talisman voor geluk.
Eenmaal binnen namen we plaats op een bankje. Sommige Japanners zaten vooraan op tatamimatten in de traditionele seiza-houding, op hun knieën met hun voeten onder zich. Vervolgens begon de ceremonie. Filmen en fotograferen was tijdens de ceremonie niet toegestaan, dus we konden alleen maar kijken en alles in ons opnemen. Het was indrukwekkend om mee te maken.

Eerst kwam een oudere monnik binnen, die door anderen werd begeleid naar zijn plaats. Daarna begon het gezang en werden gebeden en mantra’s gereciteerd. Ondertussen bouwde de monnik langzaam een vuur op met houten stokjes (met die wensen erop). Het vuur staat onder meer symbool voor het verbranden van negatieve gedachten en verlangens. Tijdens de ceremonie werd er veel gebeden en op grote trommels geslagen. Vooral dat trommelen maakte veel indruk. Dat was goed te voelen.
Op een gegeven moment mochten mensen ook hun persoonlijke bezittingen naar voren brengen om die bij het vuur te laten zegenen. Niet alleen tassen of koffertjes, maar ook telefoons. Heel bijzonder om te zien.
Na afloop hebben we nog wat rondgekeken bij de tempel en de nabijgelegen shintoheiligdom Tomioka Hachimangū. Door beiden te bezoeken hebben we een bijzondere Japanse tempelstempel, een goshuin, verzameld.

Na al deze indrukken hebben we eerst ergens geluncht. Daarna gingen we met de metro naar Shibuya. Van het rustige, traditionele Japan naar misschien wel een van de drukste en bekendste plekken van Tokio.
Natuurlijk wilden we de beroemde Shibuya Crossing zien, het enorme kruispunt waar bij groen licht honderden mensen tegelijk vanuit verschillende richtingen oversteken. We hadden er veel over gehoord, dus onze verwachtingen waren hoog. Maar eerlijk gezegd viel het bij aankomst een beetje tegen. Het was nog licht en er werd ook flink gebouwd, waardoor het allemaal wat minder indrukwekkend was dan we hadden verwacht.
Vlakbij het kruispunt staat overigens het beroemde beeld van Hachikō, de hond die jarenlang bij het station op zijn overleden baasje bleef wachten. We kennen de film over dit bijzondere verhaal en als hondenliefhebber, moest deze natuurlijk op de foto.
Daarna zijn we wat door Shibuya gaan wandelen. Wat een verschil met vanochtend. Overal enorme neonreclames, grote videoschermen, harde muziek, drukte en geluiden die van alle kanten op je afkomen. Hier ervaar je echt het moderne, hectische Tokio.

Na een kop koffie zijn we nog naar Shibuya Loft gegaan, een enorme winkel van acht verdiepingen. Van schrijfwaren tot bijzondere Japanse hebbedingetjes. We hebben er heerlijk rondgesnuffeld, maar ons opnieuw ingehouden met kopen.
Voor het avondeten hadden we zin in Japans rundvlees. We vonden een leuk restaurant waar we aan tafel ons eigen vlees konden grillen. Bij binnenkomst werden we meteen door het personeel begroet met een luid Irasshaimase! Dat betekent zoiets als ‘Hartelijk welkom!’ Grappig dat iedereen dat tegelijk roept. Dat hebben we al vaker gehoord.
Het eten was heerlijk en bij vertrek werden we opnieuw door het hele personeel toegeroepen, dit keer met een ‘Arigatō gozaimashita’, oftewel ‘Hartelijk dank.’

Inmiddels was het donker geworden en besloten we nog een keer naar de Shibuya Crossing te lopen. En nu begrepen we waarom dit zo’n bekende plek is. De enorme lichtreclames, de videoschermen en al die mensen die tegelijk oversteken maakten het een stuk indrukwekkender. Ook grappig om te zien hoeveel mensen midden op het kruispunt even blijven staan om snel een selfie of foto te maken. Eerlijk: wij deden er ook aan mee. Daarna was het mooi geweest voor vandaag. Gelukkig konden we met één metrolijn rechtstreeks terug naar onze wijk Nishi-Nippori.

En hiermee zitten onze dagen in Tokio erop. We hebben aardig wat contrasten gezien, vooral vandaag.
Morgen reizen we met de Shinkansen (kogeltrein) naar Kanazawa.Read more