Met de Shinkansen naar Kanazawa

Wij reisden vandaag naar Kanazawa, Kanazawa is de historische hoofdstad van de prefectuur Ishikawa aan de westkust van Japan en wordt ook wel 'Klein-Kyoto' genoemd. Doordat de stad gespaard bleef van bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er nog veel authentieke Edo-periode-wijken en traditionele ambachten bewaard gebleven. We hopen daar de komende dagen iets van te zien.

Het is als het goed is rustiger dan Tokio en daar kijken we wel naar uit.
Al lukte de rust vandaag niet direct. Wat een herrie maken ze op het station. De hele tijd hoge Japanse, bijna schreeuwerige stemmen door elkaar. We waren blij dat we de trein in konden.

We gingen met de Shinkansen, de beroemde kogeltrein. Die reed op een gegeven moment ruim 280 kilometer per uur. Daar merk je overigens niks van.
Voordat we instapten, moesten we natuurlijk nog een ‘ekiben’ kopen. Dat is een typisch Japanse traditie die al teruggaat tot 1885. Een ekiben is een speciale lunchbox die je op het station koopt om onderweg in de trein op te eten. Vaak zitten er allerlei kleine Japanse gerechtjes in, soms met regionale specialiteiten. Er zijn ontzettend veel verschillende soorten en sommige zijn prachtig verpakt.
Het was grappig om te zien dat bijna iedereen meteen zijn lunchbox tevoorschijn haalde toen de trein nog maar net vertrokken was. Dus dat hebben wij ook maar gedaan. Een Japanse medereiziger bood ons een stukje Japanse kaas aan.
Ik had een box met allerlei kleine hapjes, van zalm tot gehakt met Edam boontjes en van tempura van Lotus tot drie soorten rijst. Leuk om alles te proeven.
De treinreis zelf verliep heerlijk comfortabel. Onderweg zagen we het landschap langzaam veranderen. Van de enorme hoogbouw en het vrij vlakke Tokio naar steeds meer laagbouw, groene gebieden en uiteindelijk hoge bergen. Mooi om te zien hoe anders Japan er buiten de grote stad uitziet. En na ongeveer tweeënhalf uur kwamen we aan in Kanazawa.

Ons hotel ligt gelukkig vlakbij het station, dus daar waren we zo. Eerst even ingecheckt, de spullen een plekje gegeven en rustig bijgekomen. Daarna zijn we weer teruggelopen naar het station om de omgeving wat te verkennen.
Het station is hier namelijk veel meer dan alleen een plek waar treinen vertrekken. Er zit een groot winkelcentrum bij en ontzettend veel restaurants. Buiten staat bovendien de indrukwekkende Tsuzumi-mon, een enorme houten poort waarvan de vorm is geïnspireerd op traditionele Japanse trommels. Een bijzonder gezicht, dus die moest natuurlijk op de foto.
Daarna gingen we op zoek naar iets te eten. Dat bleek nog best lastig. Sommige restaurants zaten vol en we hadden even geen zin in rauwe vis.
Uiteindelijk vonden we een restaurant met een wat meer westerse kaart. Het gerecht dat we eigenlijk wilden bestellen was niet beschikbaar, dus kozen we allebei voor een pizza. En die was heerlijk vers gemaakt. Alco bestelde daarna een typisch regionale Japans ijsje met twee smaken: Hokkaido Milk & Kaga-bo Hojicha Mix Soft Cream.
Het witte gedeelte was romig melkijs van Hokkaido. Het groene gedeelte was Kaga-bo hojicha, een lokale specialiteit uit de regio Kanazawa, gemaakt van geroosterde theestengels. Aparte smaken, maar wel lekker.

Inmiddels was het donker geworden en zijn we nog een keer naar de grote poort gelopen. Nu was die prachtig verlicht, dus opnieuw even wat foto’s gemaakt. Daarna ontdekten we dat er op het station meerdere eki-stamps te verzamelen zijn. Dus gingen we weer op zoektocht om de verschillende stempels te vinden. We hebben ze alle vier gevonden.

Tot slot hebben we nog wat rondgelopen door het enorme winkelcentrum, met allemaal kleine winkeltjes en shops-in-shops. Er is hier werkelijk van alles te koop. Daarna zijn we rustig terug naar het hotel gelopen.Read more