Bijzondere dag

Vannacht werden we opgeschrikt door een telefoontje vanuit Nederland. De beller was vergeten dat we op vakantie zijn en dat er nogal wat tijdsverschil is. Daarna slaap je natuurlijk niet zomaar weer verder. En omdat de griep bij ons allebei nog steeds rondwaart, zijn de nachten toch al niet zo best.

We zijn vanochtend dus ook maar rustig opgestaan en gingen ergens in de buurt van het hotel ontbijten. Maar ook dit ontbijt was weer een beetje bijzonder. Ik had twee witte sandwiches zonder korstjes met eiersalade verpakt in plastic. Echt duurzaam zijn ze nog niet, want vrijwel alles zit in plastic verpakt. Het is allemaal wel super vers. Alco had een broodje met ei en bacon en dacht er nog een lekkere kaascroissant bij te hebben besteld. Maar daar bleek worst in te zitten. We blijven ons verbazen over de Japanse ontbijtcombinaties. Gelukkig waren de koffie en jus d’orange wel lekker.
Daarna op ons gemak naar Kyoto Station gelopen, want vandaag reizen we verder naar Hiroshima. We waren mooi op tijd en dat was maar goed ook. Op het station bleek namelijk dat onze trein niet reed vanwege een incident met een passagier. Dat werd gelukkig ook in het Engels omgeroepen, maar hoelang het zou duren was niet duidelijk. Na even wachten leek de vertraging minstens een halfuur te worden en misschien nog wel langer. Dan zouden we onze overstap missen. Dus gingen we op zoek naar een medewerker van JR (zeg maar de Japanse NS) om te vragen wat we het beste konden doen. En dat werd nog een heel avontuur. De medewerker sprak nauwelijks Engels en gebruikte een iPad waarop hij Japans kon inspreken, waarna ik de Engelse vertaling kreeg. Andersom kon ik mijn vragen in het Engels inspreken en kreeg hij de Japanse vertaling te zien. Alleen bleek mijn Engelse uitspraak niet altijd helemaal goed door de computer te worden begrepen. Toen ik vroeg vanaf welk perron de andere trein vertrok en hoe laat, maakte de vertaalapp er iets van met ‘nightmare’ en nog wat onbegrijpelijke woorden. Dat was best lachwekkend, maar tegelijkertijd werd het allemaal niet echt duidelijker.
We besloten de makkelijkste oplossing te kiezen: een extra Shinkansen-ticket kopen voor het korte stukje naar Shin-Osaka, waar we moesten overstappen. Dat viel helaas niet onder ons bestaande ticket, dus moesten we bijbetalen.
Bij de kaartautomaten en loketten stonden inmiddels enorme rijen, want heel veel mensen hadden natuurlijk last van de verstoring. Gelukkig waren we nog op tijd aan de beurt en konden we een Shinkansen boeken die ongeveer tien minuten later vertrok. Die treinen rijden hier ongeveer ieder kwartier. We hadden in Shin-Osaka zelfs nog een halfuur om even rustig bij te komen.
We hadden eigenlijk zin in een lekkere kop koffie, maar daar was het veel te druk. Dus kozen we voor een heerlijke frisse smoothie. Ook hebben we nog even gekeken of we weer een traditionele ekiben, zo’n Japanse lunchbox voor in de trein, zouden kopen. Maar zoveel trek hadden we nog niet, dus hielden we het bij een paar stukjes sushi.
De reis naar Hiroshima verliep verder zonder problemen. Eenmaal aangekomen hebben we eerst op het station koffie gedronken. Ook dit is weer een enorm station met allerlei winkels en restaurants, al leek het wat rustiger dan in Kyoto.
Het hotel heeft voor het eerst een wat traditionelere Japanse hotelkamer, met tatamimatten en lage bedden. Gelukkig staan ze op een verhoging. Daardoor voelt het gelukkig toch alsof je op een wat hoger bed ligt, afhankelijk van waar je uitstapt. De plafonds zijn op sommige plekken behoorlijk laag, dus vooral Alco moet goed opletten dat hij zijn hoofd niet stoot.
Rond vier uur namen we een taxi naar het Hiroshima Peace Memorial Museum. Dat was ontzettend indrukwekkend. Het museum laat niet alleen zien wat er op 6 augustus 1945 gebeurde toen de atoombom op Hiroshima viel, maar vooral ook wat dat voor de mensen betekende.
De verhalen van kinderen die nooit meer thuiskwamen, ouders die hun kinderen verloren en mensen van wie nooit meer iets werd teruggevonden. Maar ook de verhalen van degenen die de bom overleefden en jaren later alsnog ernstig ziek werden of overleden door de gevolgen van de straling. Je ziet persoonlijke bezittingen, foto’s en verhalen die het allemaal heel dichtbij brengen. Ik werd er echt stil van.
Helaas was het in het museum echt ontzettend druk. Op sommige plekken liepen we drie of vier rijen dik langs de vitrines en verhalen. Dat vond ik eigenlijk te druk voor een museum als dit. Je wilt juist rustig kunnen kijken en lezen, even erbij stilstaan. Maar dat lukte lang niet overal. Tegelijkertijd besefte ik ook dat het misschien wel heel veel is om al die schrijnende verhalen in één keer tot je te nemen.
Toen we het museum uitkwamen, hadden we vanuit de grote hal een prachtig uitzicht over het Peace Memorial Park. Met het monument voor de slachtoffers, de eeuwig brandende vredesvlam en in de verte de bekende Atoombomkoepel, een van de weinige gebouwen die vlak bij het explosiepunt gedeeltelijk overeind is blijven staan.
Het werd inmiddels al langzamerhand donker, maar we zijn toch nog even door het park gewandeld en hebben ook het kindermonument bezocht. Een monument ter nagedachtenis aan de kinderen die door de atoombom zijn omgekomen, met duizenden kleurrijke papieren kraanvogels als symbool van hoop en vrede.
Daarna besloten we nog wat door de winkelstraten in het centrum te wandelen. We kwamen terecht bij een gezellig restaurant waar ze Hiroshima-style okonomiyaki maakten, een lokale specialiteit. Het grappige was dat er vijf verschillende restaurantjes naast elkaar zaten, maar je gewoon van één menukaart kon bestellen. We kozen allebei voor een andere okonomiyaki. Anders dan de okonomiyaki die we eerder aten, worden hier de ingrediënten in laagjes bereid. Met onder andere kool, varkensvlees, ei en noedels. Ik koos voor de dunne soba-noedels en Alco voor de dikkere udon-noedels. Ik vond het heerlijk, maar Alco was wat minder enthousiast. Vooral het vlees vond hij behoorlijk taai.
Na het eten hebben we nog wat door een winkelstraat gewandeld en zijn we naar Maruzen gegaan, een enorme boekhandel van twee verdiepingen. Ontzettend veel boeken, maar natuurlijk vooral in het Japans. We zijn dus niet uitgebreid gaan rondkijken, maar meteen naar een medewerker gestapt. Ik was namelijk op zoek naar beginnersboeken om Japanse tekens te leren schrijven. En die hadden ze gelukkig.
Daarna wilden we terug naar het hotel. We stonden vlak bij een bushalte, maar konden niet helemaal ontdekken welke bus we moesten hebben. Toen zagen we een vrije taxi staan en liepen daarheen. Alleen begreep de chauffeur ons kennelijk niet helemaal, of misschien vond hij het ritje te kort. Ons hotel was met de taxi maar een minuut of vier rijden. Hij wees ergens heen, maar we begrepen niet precies wat hij bedoelde. Uiteindelijk vonden we met hulp van internet een tram die ons bijna voor het hotel afzette. Vanaf de halte was het nog maar twee minuten lopen.Read more