Miyajima

Vandaag gaan we naar Miyajima, het eiland dat bekendstaat om de grote rode torii-poort die bij vloed midden in het water lijkt te staan. Maar eerst zijn we rustig in de buurt van ons hotel gaan ontbijten. We kwamen terecht bij een heel klein ontbijttentje, gerund door een Japans echtpaar. Het was een heerlijk ontbijt met scrambled eggs, twee kleine warme croissantjes met room en jam, wat salade, yoghurt met blauwe bessen, verse jus d’orange en een goede koffie/cappuccino. Het leukste was vooral de Japanse vrouw die ons bediende. Ze sprak nauwelijks Engels, maar probeerde steeds opnieuw een gesprekje aan te knopen. Zolang zij de vragen stelde en wij eenvoudig antwoordden ging dat prima. Maar zodra wij iets terugvroegen, vertelde ze lachend dat haar Engels niet zo goed was. Toen we vertelden dat we naar Miyajima gingen, kwam ze meteen met een boekje vol foto’s. Ze vertelde dat het er erg toeristisch kon zijn en dat we vooral de oesters en paling moesten proberen. Ook vroeg ze of we de beroemde Hiroshima-okonomiyaki al hadden gegeten.
Even later kwam ze terug met een paar gevouwen papieren kraanvogels. Een symbool voor vrede, gezondheid en geluk. We mochten er eentje uitzoeken als cadeautje. Ze liet zien hoe je die kon uitvouwen en kwam vervolgens met een soort origamibootje voor Alco. Hij moest het bij de bovenkant vasthouden en zijn ogen sluiten. Toen hij ze weer opendeed, had hij het bootje ineens anders vast. Vervolgens liet ze zien hoe dat trucje werkte. Zo schattig.
Bij het afscheid heb ik in mijn beste Japans gezegd dat we heerlijk hadden gegeten. Ze vonden het helemaal geweldig en ik natuurlijk ook. Een bijzondere start van de dag.

Vervolgens namen we een behoorlijk volle trein naar Miyajimaguchi, waar de veerboot naar Miyajima vertrekt. Vanaf de boot zagen we de beroemde rode torii-poort al staan. Het eiland en het Itsukushima-heiligdom staan sinds 1996 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. De poort is maar liefst 16,6 meter hoog en weegt zo’n 60 ton. Bijzonder is dat hij niet in de zeebodem verankerd is, maar door zijn eigen gewicht blijft staan. Het was eb, dus bij ons stond hij op het drooggevallen strand in plaats van midden in het water.
Eenmaal op het eiland zijn we eerst rustig langs het water gaan wandelen. Wat meteen opviel, waren de vele herten die hier vrij rondlopen. Er werd gewaarschuwd dat ze in deze tijd van het jaar wat agressiever kunnen zijn, maar daar merkten wij weinig van. Ze waren vooral nieuwsgierig, zeker wanneer mensen iets te eten bij zich hadden.

Na een heerlijke kop koffie met mooi uitzicht over het water, zijn we door de toeristische winkelstraat gelopen. Er waren vooral veel winkeltjes met souvenirs, lokale specialiteiten en allerlei Japanse lekkernijen. De gefrituurde oesters en zeepaling zijn hier beroemd. We hadden ons voorgenomen om misschien wat paling te proberen, maar de lucht van gefrituurde vis, oesters en vooral inktvis was behoorlijk overheersend. Daar kregen we eerlijk gezegd juist minder trek van. Dus hebben we dat toch maar overgeslagen.
We hebben natuurlijk wel nog een paar souveniertjes gekocht.

Een bekende specialiteit van Miyajima is momiji manjū, een klein cakeje in de vorm van een esdoornblad, vaak gevuld met zoete rodebonenpasta. Bij verschillende winkeltjes kon je precies zien hoe ze werden gemaakt. Leuk om te bekijken, maar ook hier hadden we op dat moment geen trek in.

We zijn tot aan het begin van het Itsukushima-heiligdom gelopen, We hebben nog even overwogen of we verder zouden wandelen naar de tempel. Maar dat betekende dan veel trappen en behoorlijk wat klimmen. Dat hebben dus maar niet gedaan. Vanaf de boot hebben we uiteindelijk nog een stukje kunnen zien van de pagode. Heel jammer, maar we kunnen gewoon niet alles zien in zo’n korte tijd. En na bijna twee weken reizen en wandelen merken we inmiddels wel dat we moe zijn. Bovendien zijn we allebei nog steeds niet fit. Dus besloten we het hierbij te laten.

Voordat we de boot terugnamen hebben bij het water nog even lekker een ijsje gegeten. Rond half vier namen we de veerboot terug naar het vasteland en vervolgens de trein richting ons hotel. Onderweg besloten we nog even ergens een broodje te eten en kwamen terecht bij een klein Frans bakkerijtje, gerund door een oudere Japanse vrouw. Ook dat was weer een bijzondere ervaring. Engels sprak ze niet, dus ik moest vooral aanwijzen wat we wilden hebben. Met wat Japanse woorden (koohii to mizu) en gebaren kwamen we gelukkig een heel eind.
Bij het afrekenen haalde ze de broodjes, die al op een dienblad bij de kassa lagen, weer weg. Wij dachten dat we ze meteen mee konden nemen, maar dat was duidelijk niet de bedoeling. Het duurde vervolgens behoorlijk lang, waarschijnlijk omdat de koffie nog vers gezet moest worden. Uiteindelijk kwam ze met een karretje aanrijden, met daarop keurig onze broodjes, koffie en een glas water. De broodjes waren wat hard, maar smaakten verder heerlijk.
Daarna zijn we teruggegaan naar het hotel om even bij te komen. We hadden eigenlijk niet zoveel zin meer om ’s avonds nog op pad te gaan, maar besloten toch nog even het centrum in te gaan. We gingen naar Nagarekawa, het uitgaansgebied van Hiroshima. Omdat we pas laat een broodje hadden gegeten, hadden we geen zin in een uitgebreide maaltijd. We wilden graag een izakaya proberen, een typisch Japans eetcafé waar je kleine gerechtjes bestelt om samen te delen. Een beetje zoals tapas. Dat bleek nog best even zoeken. Veel van die restaurantjes herken je aan de Japanse lantaarns en de tekens op de gevel, maar onze kennis van het Japanse schrift is natuurlijk nogal beperkt. Dus met hulp van internet vonden we uiteindelijk een restaurantje waar ze zowel okonomiyaki als kleine gerechtjes serveerden.
Toen we binnenkwamen was het nog behoorlijk rustig. We namen plaats aan een grote grillplaat waar de kok alles voor je neus klaarmaakte. Maar al snel zat de hele plaat vol met gasten en werd er volop gebakken.
We bestelden verschillende kleine gerechtjes om samen te delen: garnalen, karaage (Japanse gefrituurde kip), wat varkensvlees en aardappeltjes. Heerlijk om op deze manier van alles te proeven. En ook leuk om te zien hoe de kok alles ter plekke bereidde. We konden meteen meekijken hoe hij een Hiroshima-okonomiyaki maakte, met al die verschillende laagjes van kool, noedels, vlees en ei.
Na het eten zijn we nog even door de straatjes van Nagarekawa gewandeld en daarna teruggegaan naar het hotel.Read more