Dag 6: Arequipa

Na een verrassend degelijke nacht op de bus kwamen we rond 8u aan in Arequipa. Ik had redelijk goed geslapen, Katrien iets minder, maar het was in ieder geval een pak comfortabeler dan een vliegtuig!

Arequipa ligt op zo’n 2.335 meter hoogte, een flinke sprong tegenover de kust van de voorbije dagen. Op het eerste gezicht merkten we daar weinig van, tot we een trap opliepen en plots toch wat sneller buiten adem waren. De ijlere lucht laat zich dus al een beetje voelen.

We konden gelukkig meteen terecht in Posada Nueva España, een charmant hotelletje in Spaanse koloniale stijl, met kamers rond een grote binnenplaats vol terrasjes en groen. Alles heel gezellig en verzorgd. Alleen de communicatie verliep iets moeizamer, want Engels bleek er niet echt tot het aanbod te behoren. Gelukkig geraakten we met wat gebarentaal en ons beste Duolingo-Spaans al een heel eind!

Na het installeren trokken we te voet de stad in. Het historische centrum is hier veel compacter dan in Lima, waardoor je makkelijk van de ene bezienswaardigheid naar de andere wandelt. Arequipa wordt ook wel de Ciudad Blanca genoemd, de witte stad, dankzij de vele gebouwen in sillar, een lichte vulkanische steen.

Minstens even indrukwekkend is het uitzicht rondom de stad. Boven de daken torent de vulkaan El Misti uit, bijna 5.800 meter hoog. Verderop zie je nog andere enorme bergtoppen, sommige met sneeuw. Vooral in het avondlicht was Misti prachtig om te zien. Best bijzonder om midden in een grote stad zulke bergen op de achtergrond te hebben!

Onze belangrijkste stop was het Santa Catalina-klooster, gesticht in 1579. Eigenlijk is het een klein dorp binnen de stad, met smalle straatjes, binnenplaatsen en felblauwe, oranje en rode muren. Je kan er uren rondwandelen zonder het gevoel te hebben dat je midden in Arequipa zit.

Wat ons vooral opviel, was het verschil tussen de verblijven van de nonnen. Vroeger brachten veel vrouwen uit welgestelde families een bruidsschat mee naar het klooster. Sommige leefden in eenvoudige cellen, terwijl andere over complete huisjes met meerdere kamers beschikten, soms groter dan ons appartement! Tegelijk golden er strenge regels en was contact met de buitenwereld sterk beperkt. Een bijzondere combinatie van afzondering en grote verschillen in levensstandaard.

‘s Avonds gingen we eens niet voor typisch Peruaans, maar voor Japanse ramen. Toch niet zo’n vreemde keuze: door de Japanse invloed kent Peru ook de Nikkei-keuken, een combinatie van Japanse en Peruaanse gerechten. Een kleine culinaire omweg dus!

We kruipen vanavond bijzonder vroeg onder de wol, want morgen gaat de wekker om 2u15. Jawel, ’s nachts. Dan trekken we richting de Colca Canyon voor een lange rit en een flinke wandeling. Mogelijk hebben we daar weinig bereik, dus het volgende verslag kan iets langer op zich laten wachten.Read more