Reset search
Indonesië - 2017
  • EvaJeroenTravels
  • EvaJeroenTravels

Indonesië - 2017

A 29-day adventure by EvaJeroenTravels Read more
FollowInsightsInsightsCalendarCalendarPhotosPhotosShareShareBucket list
InsightsCalendarPhotos
  • Trip start
    July 1, 2017
    EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Last minute rugzak volproppen

    June 30, 2017 in Belgium ⋅ ⛅ 20 °C

    Duw - trek - sleur - prop - vlam ... Gelukkig werpen die urenlange Tetris-trainingen nu eindelijk hun vruchten af en krijgen we net alles in onze twee vertrouwde rugzakken. Het vreemde is, we hadden zo ons best gedaan om minder mee te nemen en dachten ook echt dat dit gelukt was, maar nu dat alles er in zit, lijkt het toch ijdele hoop. Er is net niet genoeg plaats om onze pluizige vriend Klodder mee te nemen, tot grote spijt van Eva (en ook wel van mij).

    Ook hadden we ons voorgenomen om sneller te beginnen aan de grote inpakactie, maar toch zitten we hier nu. Last minute. Met overal kledij. En een bomvolle toilettas. En misschien is dit zakje nog wel handig. "Heb je je gsm-lader mee?" ... Het to-do lijstje wordt kleiner en de rugzak voller. Elk jaar hetzelfde verhaal... En elk jaar ergens halverwege onze bestemming beseffen we dat we veel te veel bij hebben en toch iets cruciaal zijn vergeten. Misschien volgend jaar toch maar iets sneller aan alles beginnen?

    Tot binnen een maand iedereen! Als we tijdens de reis iets kwijtspelen (ook een vaste traditie) en er meer plaats in de rugzakken is, zullen we een aandenken meenemen. Als we daar wel aan denken.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 1 - Vliegtuigstoelyoga / Taipei

    July 2, 2017 in Taiwan ⋅ ⛅ 28 °C

    13 uur en 36 minuten is blijkbaar de tijd die nodig is om een Yoga-boek voor gevorderden te schrijven met als titel "101 nooit geziene houdingen voor op een vliegtuigstoel". Met als vervolg "Hoe plooi je je milt op zo'n manier dat je jij en de vliegtuigstoel één worden?". Ingeborg zou trots zijn.

    Met andere woorden: het was een erg lange en oncomfortabe vlucht, maar dat hadden we verwacht.

    De jetlag achteraf viel wél beter mee dan verwacht, zodat we een volledige dag zonder problemen Taipei hebben kunnen verkennen. Overigens: zeer vriendelijke mensen die uit Taiwan. We stonden letterlijk nog geen tien seconden op een kaart te kijken toen we een gratis lift kregen naar ons hotel. Ook het feit dat we geen enkel moment zijn lastig gevallen, was een verademing. De stad zelf is ook super groen, iets dat niet zo vaak voorkomt bij dergelijke Aziatische grootsteden.

    Na een lange zoektocht naar een restaurant hadden we iets gevonden waar je zelf je vlees op een hete plaat kon bakken. De lokale grootmoeder zag het en keurde onze technieken af, waarop ze alles dan maar komen bakken is in onze plaats. Lekker! En gemakkelijk! Beetje ongemakkelijk, ook check!

    Nu dat we dit typen, begint de jetlag toch te werken... Of ligt dat aan het feit dat we 40 wakker zijn? Slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 2 - Jakarta - Indo gastvrijheid

    July 3, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 26 °C

    Vandaag was het vroeg uit de veren om nog snel om 06:00 het ontbijt mee te pikken van het City Suites hotel vooraleer we richting Jakarta zouden vliegen. Een topontbijtje met een mooi uitzichtje waarvan we jammer genoeg niet lang konden genieten...

    Gelukkig viel de vlucht mee. Het ontbijtje is tot grote verwondering binnengebleven.

    In Jakarta werden we meteen begroet door de exotische hitte, maar ook door de gastvrijheid van Bayu: rit van de luchthaven naar de deurmat van ons hotel (check), flesjes water (dubbel check), twee Indonesische sim-kaarten voor ons (triple check) en maaltijd on the house (quadruppel check). Als die mannen ooit naar België komen gaan we onze spaarpot moeten breken!

    Na de lekkere sushi maaltijd die we kregen in Bayu zijn restaurant zijn we met hem en 2vrienden een dessertje gaan eten. Een avocado/chocoshake. Bijzonder maar wel geslaagd...

    De dag sloten we af in de toevallig ontdekte skybar van ons hotel (Artotel Thamrin). Een geslaagde eerste dag!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 3 - Jakarta

    July 4, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 28 °C

    Zalig! Geslapen! De bedden in Indonesië zijn tot nu toe veel beter (zachter) dan die van China met als resultaat dat we nu al onze jetlag hebben verwerkt. Klaarwakker begonnen we dus aan ons ontbijt dat overigens echt top is hier in het Artotel (foto met paars graffiti gevel).

    Vandaag hebben we de typische toeristische zaken gaan afzien in Jakarta: het nationaal monument (ook wel gekend als president Soekarno's laatste erectie - zie foto van ... Je zult wel weten welke), nationaal museum, Kota Tua (oude stad) ... Algemene indruk: DRUK! Dit geldt trouwens voor heel Jakarta. Een drukke stad met hier een daar iets moois, maar gezelligheid valt er bijna niet te vinden.

    Ook te weten gekomen: het "Chinees" eten van bij ons is eigenlijk Indonesisch en helemaal niet Chinees. "Babi pangang" is bijvoorbeeld Indonesisch voor "geroosterd varken". Ha!

    Dan was het terug naar het hotel om ons op te frissen, want Bayu had ons uitgenodigd om met zijn vader iets te gaan eten. Een rit van normaal een halfuur duurde nu 1,5uur omwille van het verkeer. Het restaurant waar we aankwamen bleek er eentje van de zus van Bayu te zijn. De helft van die familie heeft blijkbaar een restaurant...

    Avond heel normaal afgesloten met de vader die ons uitnodigde voor de trouw van de oudere broer van Bayu. En vliegtickets voor ons regelt zodat we kunnen komen (want we zitten dan op een ander eiland). En een hotel fixt voor die twee nachten. En vervoer van en naar de luchthaven. Een doodgewoon avondje dus.

    Indonesische gastvrijheid dus! Bedankt familie Putra!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 4 - Shoppen tot we droppen?

    July 6, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 27 °C

    Jakarta is een stad met enorm veel winkelcentra. Eigenlijk is er buiten dit niet veel meer te doen / zien, serieus. Shoppen zit in de cultuur ingebakken, dus we doen mee!

    Onze eerste halte was FX Sudirman waar normaal een schuifaf van boven naar beneden was, maar die was afgesloten... Bummer! Dan maar verder naar twee andere centra die de wedstrijd "Om ter meeste kitscherige luxe" erg serieus nemen.
    Na het shoppen besloten we te voet terug te wandelen naar het hotel en toen kregen we de andere kant van Jakarta te zien: keiharde armoede. Desondanks bleven de mensen vriendelijk en gelukkig en niet omdat ze ons als wandelende geldzak zagen, maar gewoon om "hallo" te zeggen.

    Die avond zijn we op aanraden van Bayou in "Melly's garden bar" iets gaan eten/ drinken. Lekker eten, goedkope drankjes en een reggae bandje die topnummers als "Wie is hier stinky?" bracht, maakte de avond af.

    Ondanks dat Jakarta geen topper is als reisbestemming, heerst er toch een speciaal sfeertje dat ook zijn charme heeft...    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 5: Jakarta - Yogyakarta

    July 6, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 13 °C

    Ondanks maar enkele letters verschil liggen deze twee steden toch zeven uur met de trein van elkaar. Niet erg, want je geeft je ogen de kost gedurende de hele rit. Je uitzicht verandert van stad, naar rijstveld, jungle, dorpjes ... Alles zoeft voorbij en je weer niet waar eerst kijken. Wat ons betreft: veel mooier dan de wolkenkrabbers van Jakarta.

    Yogyakarta is een beduidend kleinere stad dan Jakarta, maar qua verkeersdrukte is het gelijk. Zelfs onze taxichauffeur kreeg het op sommige momenten benauwd en kon een ritmische "pppfffttt ppffffttt" niet onderdrukken.

    We verblijven hier in Bhumi's Hostel. Een basis slaapplaats maar wel met sfeer en enkele huisdieren. Nu vroeg in bed, want morgen bezoeken we twee tempels (3u30 uit bed!!!). Slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels
    1

    Dag 6 - Borobudur / Prambanan

    July 7, 2017 in Indonesia ⋅ ☀️ 23 °C

    Een korte nacht met slechte slaap en te kleine dekens achter de rug en om 3u30 stond ons chauffeurtje met veel te veel tanden in zijn mond te glimlachen aan de poort. Bestemming? De tempels van Borobudur en Prambanan.

    Na het zes keer herschrijven van de definitie van "roekeloos rijden" waren we op de sunrise spot van Borobudur. De eerste lichtstraaltjes begonnen heel veelbelovend, maar jammer genoeg kwam er wat mist opzetten. De twee tempelcomplexen en stralende zon na een halfuurtje maakten alles goed. De foto's spreken voor zich: gewoonweg prachtig.

    Ons zeer herkenbaar chauffeurtje ruilde zijn plaats in voor "Hatsjie" (of zo moesten we zijn naam toch onthouden volgens hem) en oh wat heeft sniezel onze dag nog zoveel beter gemaakt. Hij had namelijk een hele playlist van melige liefdesliederen in elkaar gebokst die hij luidkeels meezong. Compleet met gitaarsolos die hij met zijn stem achterna deed. Geluidsopnames zijn stiekem gemaakt geweest en volgen nog!

    Terug in Yogjakarta hebben we de winkelstraat afgewandeld (niet veel soeps) en iets gegeten in een super gezellig zaakje. En nu slapen!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 7 – Indonesian style Yogyakarta

    July 10, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 25 °C

    Vandaag stond er een “strandligdagje” op het programma. Om dit in geheel “Indonesian style” te doen, besloten we om een scooter te huren en zelf de weg te zoeken. “We” als in “Jeroen”, want Eva kreeg al Gele Koorts bij de gedachte eraan. En “besloten” als in “niet nadenken, maar doen”. Het was namelijk de eerste keer ooit op een scooter voor ons en dit in een land waar het lijkt dat kinderen geboren worden met een scooter aan hun kont en er meteen mee vertrekken met als resultaat een enorm aantal scooters en nog meer verkeerschaos. Verkeersregels zijn onbestaande of worden compleet genegeerd. En oh ja, ze rijden hier aan de linkerkant van de weg, ook een eerste keer voor ons.
    YOLO dan maar?

    Een vijf euro huur en anderhalve euro bezine later en we konden beginnen. Een toertje rond het hostel ging moeizaam, maar eenmaal vertrokken, zoefden we als een volleerde aziaat door de straten richting Parangtritis Beach. Zalig, zo de frisse wind voelen terwijl je iedereen voorbijsteekt.

    We hebben drie uur gezaligd op het strand in een hangmat. Dit eerste rustmoment van onze reis deed enorm deugd en de lokale bevolking vond het zo heerlijk dat we daar lagen, dat ze prompt hun baby in onze handen duwden voor een foto. Spannender dan voor de eerste keer met een scooter rijden.

    Terug zijn we via de bergen gereden op wisselende "wegen" en zandpaden. Doodgaan op wielen, maar de mooie uitzichten waren het waard.

    Om onze Yogyakartaanse dag af te ronden zijn we "street food tapas" gaan halen in de lokale warungs. Goedkoop, maar nog belangrijker, ook heerlijk! De andere hostelgasten deden het zelfden en we babbelden bij enkele biertjes door tot elf uur. Fuck, morgenvroeg om 2u30 opstaan voor een trein te halen... Zorgen voor (heel snel) morgen!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 8 - Waterval / Eregasten hindoefeest

    July 11, 2017 in Indonesia ⋅ ☀️ 0 °C

    Opgepast: lange post om te lezen, maar het was dan ook een lange dag voor ons! Enjoy!

    Om 2u30 liep onze wekker veel te vroeg af, maar het had in feit niet nodig geweest, want onze vriendelijke buur Imam had ons wakkergehouden door zijn oorverdovend gebid te verspreiden via luidsprekers die nog harder kraakten dan onze rugjes na drie dagen jeugdherberg bedjes.

    Toch sprongen we uit bed, want vandaag begon onze 3 dagen / 2 nachten toer via Madakaripura Waterfall, de Bromo vulkaan en ten slotte de Ijen vulkaan.

    Een lang treinritje gevuld met "doe-het-zelf videos Indonesian style" (denk: van een boormachine, nagel en plastic dopje een eiklopper maken - echt waar) was het eerste deel van de dag. We kwamen aan in Surabaya waar onze privéchauffeur ons stond op te wachten. We hadden gekozen voor een toer met wat meer comfort (betere slaapplaatsen en sneller vervoer), aangezien het twee korte nachten en drie zware dagen gaan worden.

    Onze driver bracht ons naar het verzamelpunt van de toer, waar "Dr. Facilier" van "Prinses en de kikker" ons de info gaf. Een echte praatjesmaker waarbij je echt goed moest opletten wat je had geboekt, want sjaggeren is zijn middelnaam denken we.

    Vandaar was het niet lang meer rijden naar "Madakaripura Waterfall". We wisten niets over deze plaats, want het zat bij in de toer zonder dat we er iets over hadden kunnen opzoeken. We werden volledig omver geblazen door hoe mooi deze waterval en de route er naartoe is. Eerst achter op een brommertje bij een Indonesiër om door de heuvels te rijden naar de start van het wandelpad richting de waterval die tussen en onder twee bergen loopt. Deze wandeling was al prachtig, maar eenmaal bij de waterval aangekomen viel onze mond open: een 200 meter hoge waterval tussen de bergen die neerkomt in een meertje in een grot. De foto's doen de plaat zelfs geen eer aan. Echt een aanrader.

    Ondertussen waren we al veertien uur wakker en op de terugrit naar huis besloten we dan ook om meteen in ons bed te ploffen en te gaan slapen, we vertrokken immers de volgende dag om 2u30 richting de Bromo vulkaan om er de zonsopgang te kunnen zien. Dat WAS het plan, maar daar heeft de hindoegemeenschap van het Tennger volk op Bromo toch een wierookstokje voor gestoken.

    Het verloop van de avond: aankomst in hotel. Overexcited hotelknaap ziet onverwacht twee westerlingen. Snel uitleg dat het een enorm groot jaarlijks hindoefeest is en dat we uitgenodigd zijn, gratis. Twee minuten later staan we in één of ander achterhuis, zit er een vrouw Jeroen in te pakken in de traditionele outfit en wordt Eva voorzien van een laagje authentieke eczeem schmink en kledij. Bloemetjes in de haar en gaan. Nog tien minuten later: de baas van ons hotel, die we "King of the Mountain" of "King Julian" hadden genoemd vervoert ons in zijn fancy auto naar een receptie. Zonder uitleg worden we gedropt aan de inkom van de receptie waar we als Westerse decoratiestuk dienen voor alle grote bazen uit de provincie en Java. Gelukkig spreekt een vriendelijke dame ons aan die wat Engels kon en geeft ze ons uitleg. Voor we het weten, zijn we aan het aanschuiven aan het buffet van de receptie. Voor we het eten door onze keel krijgen gestuwd, worden we alweer verder geleid naar de ceremonie van het feest. En wat een geluk hadden we daar weer: veel mensen moesten rechtstaan of konden zelfs niet binnen, maar wij niet. Oh nee, onze "King of the Mountain" baas jaagt twee mensen weg uit de VIP-ruimte en vraagt (commandeert) ons te gaan zitten. We waren echt moe (18 uur wakker en counting), dus aanvankelijk vroegen we aan de vriendelijke dame van het hotel om ons naar huis te brengen. Zij gaf ons echter de meest kwetsbare puppy blik en een "Are you leaving?" erbij zorgde ervoor dat we toch niet durfden vertrekken... En gelukkig maar! We werden twee uur lang getrakteerd op een traditionele dansvoorstelling en speeches van de grote bazen van eerder (waar we trouwens vlak achter zaten in de VIP) die ons tijdens hun speech persoonlijk bedankten voor onze komst (compleet met lichten die aangingen boven onze stoelen en de pers die ons begonnen te filmen). Ten slotte was er nog een offerceremonie met een rappende hindoebaas en een muzikale theatervoorstelling over het verhaal van de oorsprong van dit hele feest. Het was super cool om te zien allemaal, maar ook wel wat bizar. Dag en bedankt en we stonden na een korte rit aan ons hotel. Het ging allemaal zo snel, zonder uitleg en met bizarre wendingen, dat we ons afvroegen dat we het niet allemaal gehallucineerd hadden door het tekort aan slaap. Gelukkig hebben we foto's getrokken die ons overtuigen dat het toch echt is gebeurd.

    Waar we echter minder blij mee waren, was de reggaeband die aan ons hotel tot in de vroege uurtjes bleef doorgaan. Resultaat: slaapwel om 00:00 en rise en shine om 2u30. Doorbijten dan maar!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 9 - Bromo vulkaantop(per)

    July 12, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 28 °C

    Sweet Jesus. Twee uur slaap en alweer paraat voor dag 2 van onze toer door het oosten van Java. Vandaag stond de actieve vulkaan Bromo op het programma. Jep, de actieve vulkaan. Actief. Als in: zwaar grommelend, veel rook ontwikkelend en mogelijk lava spuwend. Gaan, zou ik zeggen!

    We werden met een aftandse jeep over hobbelende wegen en woestijnvlaktes gebracht naar het begin van een sunrise spot voor Bromo. Even wandelen en daar stonden we dan. Het was nog enkele uren wachten, maar gekukkig waren we op tijd, want het werd er erg druk (hindoefeest, weet je nog). Het uitzicht was gewoonweg fenomenaal. Omwille van de hoogte (+3000 meter), zaten we boven de wolken en waren deze net een zee. Een "sea of clouds". Je kon er kilometers ver zien en het was echt één van de mooiste uitzichten die we ooit hebben gezien.

    Nadien werden we gebracht naar de krater van Bromo zelf. Rond deze krater is het kilometers lang niets anders dan een droge vlakte vol met zand en steen. Een getuigenis van de uitbarstingen om de zoveel jaren. Je waande je er op één of andere planeet en we hadden het gevoel dat we elk moment de Sand People van Tatooine of Jabba the Hutt gingen tegenkomen. Een heel verschil met de groene jungles die we ondertussen gewend waren.

    Het was een stevige klim naar de krater en daar aangekomen zagen we allerlei hindoes offers gooien in de krater. Dit was de traditie tijdens Yadnya Kasada (hindoefeest). Wat we echter vreemd en een beetje zielig vonden, was het feit dat er vrouwen, mannen en zelfs kinderen in de krater naar beneden waren geklommen en met netten en open armen stonden te wachten on het geld, eten en andere offers op te vangen voor zichzelf... Men gooide er zelfs levende kippen in.

    Na dit zanderig intermezzo werden we in een warme minibus gedropt die ons verspreid over zes uur bracht naar het meest oostelijk punt van Java. Aangezien Eva en ik 20 euro meer hadden betaald, werden we als enige in een fancy hotel achtergelaten. De rest ging naar eentje vol met bedbugs blijkbaar... Het was nog even spannend, want onze gladjanus van gisteren had blijkbaar geen degelijke reservatie gemaakt. Toch kregen we een kamertje en konden we in bed ploffen rond 22:00. De volgende dag moeten we opstaan om 01:00... Drie uurtjes slaap...    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 10 - Date met vulkaan 2: Ijen

    July 13, 2017 in Indonesia ⋅ ☀️ 32 °C

    Omg. Sweet Jesus x 2! De wekker loopt om 00:30 af en we zijn allebei doodop... De meeste mensen in het hotel zijn op weg naar hun kamer om te slapen en wij worden wakker en gaan richting de receptie om ontbijt vragen. We kregen er een lunchpakketje met een burger (!?), sandwich en wat fruit, jackpot! Voor dat we vertrokken richting Ijen vulkaan smikkelde Eva al lekker de burger op. Ze vond het zo lekker dat ze er na een halfuur rijden nog eens deugd heeft van gehad. De weg naar de vulkaan was immers erg hobbelig en donker. En Eva + hobbelig vervoer = herkauwen. Gelukkig hebben we veel zakjes. Minder gelukkig was het feit dat er een gat in het zakje stond dat ik in de donkere jeep had aangeven. Het was nog maar amper dag en toch al zo'n pech!

    Bij Ijen aangekomen kregen we een lokale gids die vroeger gewerkt had als zwavelmijner in de krater. Hij vertelde ons dat het nog drie kilometer te voet was. Steil naar boven. Zonder licht. Met zwavel lucht overal. Echt het beeld dat Eva heeft van een perfecte ochtend: zalig ontbijtje (x2) en frisse zwavel licht inhaleren tijdens wat ochtendinspanning.

    De lokale gids was wel erg begaan met Eva, want om de tweehonderd meter vroeg hij: "Efa, u ok?" . Toch bleef het een stevige klim, maar we hebben het gehaald! Daar stonden we dan bovenaan de vulkaan. Tof! Ah, we moeten nog driehonderd meter naar beneden klimmen? In de krater van de actieve vulkaan? Weer zonder licht? Op losse stenen? Geen probleem, meneertje gids.

    En waarom deden we dit? Om het beroemde "blue fire" van Ijen te zien. In de krater kan je tussen 02:00 en 05:00 blauw vuur zien. Dat is zwavelgas dat brandt met temperaturen tot 600 graden celsius en een fel blauwe kleur heeft. Een gasmasker was nodig, want je zit dus tussen de zwaveldampen op een twintigtal meter van dit blauwe vuur. Soms was de zwavel zo erg dat onze ogen er van begonnen te tranen. Het was echter wel allemaal de moeite waard.

    Ook de gids had een topdag. Het was erg koud in de krater en toen ik even weg was zag hij zijn kan schoon om zich te verwarmen aan grote, warme, licht zuurgeurende Eva. De snoodaard!

    De weg naar beneden was heel wat gemakkelijker en ook de autorit viel beter mee. Dit was echter nog maar het begin van onze trip deze dag. We moesten namelijk nog 280 kilometer met de auto terug naar Surabaya. 280 km? Niet zo ver? Wel op Indonesische wegen waar je gemiddeld maar een 40 km per uur kunt rijden... Er is wel altijd wat te zien onderweg. Toppunt: 4 koeien en tien Indonesiërs in één kleine truck.

    We hadden één nacht geboekt in het Ibis Budget Hotel in de luchthaven omdat we de volgende dag een vlucht hebben naar Lombok. Ibis budget. Kleine kamer. In een luchthaven. Het maakte allemaal niet uit, vanaf het moment dat we de matras raakten, begonnen we te ronken. Een zevental uur slaap verspreid over drie dagen begon zijn tol te eisen, maar de trip was het allemaal waard: een waterval, twee vulkanen, blauw vuur, een hindoefeest ... Toch zijn we blij dat we de komende dagen verblijven op een bijna onbewoond eiland waar we niets gaan doen buiten slapen en zwemmen. Laat maar komen!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 11 - Gili Gede chill sessie

    July 14, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 24 °C

    Na onze marathons van de afgelopen dagen, was het hoog tijd dat we wat gas terug nemen. Dat hebben we dan ook gedaan op Gili Gede. Dit is niet eentje van de drie bekende Gili's, maar wel eentje van de tientallen andere Gili's (Gili betekent "klein eiland" ) waar toerisme nog praktisch onbestaande is.

    Om op Gede te geraken moesten we: een vliegtuig nemen vanuit Surabaya, een rit van 1,5 uur overleven om dan nog twintig minuten een mini bootje te nemen. Het was dus nog even reizen naar dit afgelegen eilandje. Onze chauffer was Raka, de hippe boy van het familieverblijf waar we slapen op het eiland. Hij gedroeg zich als een racepiloot op de kleine baantjes met als resultaat dat Eva haar ontbijt weer voorbij zag komen. Met wat frisse zeelucht was het echter snel opgelost.

    Het boottochtje was al meteen ongelooflijk mooi, zeker als je het vergelijkt met de hectische chaos van Jakarta. Je zag er hoe klein het eiland was en hoe weinig volk er woont. Héérlijk.

    Thamarind Gili Gede is de naam van onze verblijfplaats en bestaat uit: een houten huis met drie kamers, drie bungalows, enkele tenten, een overdekte eetplaats en een eigen strand. Het lijkt wel een kleine stukje paradijs. En er is helemaal niets te doen! Net wat we nodig hebben.

    Na een plonsje in het helder, blauw water, besloten we om meteen al het eiland te ontdekken. Zo'n klein eiland, dat zouden we wel vlug in kaart brengen, niet? Dit bleek toch een grotere kluif dan verwacht, want na een bergpadje te zijn ingeslagen, begon het donker te worden en we wisten niet meer de weg terug. Daar stonden we dan. Op een berg. Met enkel onze zwemkledij aan. Resultaat: een goed beeld van het eiland, maar ook een grote kras op mijn buik en enkele ontmoetingen met de enorme rosse mieren hier op het eiland.

    Na zo'n trektocht ploften we in onze bedjes en sliepen we ergens halverwege voor we de matras raakten...    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 12 - Lizard gespot op Gili Gede

    July 16, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 26 °C

    Ondanks dat onze verblijfplaats een klein familiebedrijfje is, kan je uit meer dan genoeg gerechten kiezen om te eten. Zo ook voor het ontbijt: toast met eieren, een fruitbordje, een omelet ... Maar de topper: een zalige pannenkoek met zoete bananen. Dit in combinatie met een verse koffie of thee en je kunt de wereld aan. Of in dit geval: een eiland van 7km².

    Met onze suikerbom in de maag hadden we genoeg energie om onze halvelings mislukte ontdekkingstocht van gisteren verder te zetten. Deze keer wel met geppaste kledij en besloten we om het noordelijk deel van het eiland te ontdekken. Na wat mini dorpjes en modderige velden, kwamen we in gebieden met prachtige uitzichten en zonder enig teken van leven. Of dat dachten we toch. Ineens hoorde Jeroen iets ritselen en begon hij "Eva! Weg hier!" te roepen en begon hij te lopen. Ik werd nog net niet aan de kant geduwd en was me van geen kwaad bewust, want ik had de oorzaak van het geritsel niet gezien. We waren midden in het gebied van een, hoorden we achteraf, "Water monitor" gewandeld. Google het maar eens of zie voorbeeldfoto in bijlage. Een beest van rond de twee meter. "Eva! Weg hier!" is dus nog kalm. Het was een goede training voor Komodo later in onze reis.

    Na onze 100 meter "lizard cross", hadden we toch nog genoeg zin om de tocht verder te zetten. Hier en daar een klein dorpje, een strandje om te liggen en wat te zwemmen ... Het leven hier is heerlijk, zeker om te ontstressen na het drukke Java.

    Terug aangekomen bij ons hutje plonsten we na een vers fruitsapje in het water om vat visjes te spotten en achteraf te luieren op een ligbedje.

    'S avonds maakten we na het simpel, maar lekker eten kennis met Ibrahim, de wijze meester van het eiland. Een oude, maar ongelooflijk open-minded kerel die ook nog eens een gevoel voor humor heeft. Bijvoorbeeld: nadat hij een weetje had meegedeeld aan Raka over waarom pipi helpt bij een kwallenbeet zei hij: " I just want to prevent you from looking stupid. Or from you peeing on random people with no reason or knowing why." Topkerel die ook nog eens een meesterbouwer met bamboe blijkt te zijn. Zo was hij medeoprichter van een ecologische school op Bali compleet gemaakt van bamboe...

    Na al dat gesocialiseer was het hoog tijd voor ons bedje met uitzicht op zee... Zalig!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 13 - snorkel- en restaurantpret

    July 17, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 23 °C

    Vandaag hadden we een snorkeltrip geregeld bij de vriendelijke mensen van onze slaapplaats. Na een banana pancake en wat geluier op het strand waren we er volledig klaar voor!

    Een lokale groep duikers, waarvan eentje met een gekke tulband en poefy haar, kwam ons oppikken in hun boot. Daarmee gingen we naar Gili Layar, volgens de lokale mensen de beste plaats in de buurt. En ze hadden begot niet gelogen! Na een potje worstelen met onze bril en snorkel plonsten we in het water en werden we meteen begroet door honderden visjes die totaal niet bang waren. Elke kleur, vorm en grootte was vertegenwoordigd. We hebben zelfs een contente Nemo gevonden. Een uur snorkelen vloog voorbij.

    Een twintigtal minuten varen later stonden we terug op "ons" eilandje en gingen we een toer wandelen om de zonsondergang te zien. De plaats die we vonden was een schot in de roos: op een bergje met uitzicht over de baai.

    Het was echter wel even wandelen van ons hutje en dus moesten we in het donker door dorpjes, over stranden, tussen rotsen ... We hadden er honger van gekregen, maar echt veel goesting in de culinaire keuzes van onze verblijfplaats hadden we niet. Na er een aantal keer gegeten te hebben, bleek alles wat hetzelfde te smaken. Tijdens het wandelen kwamen we een "optrekje" tegen met tafeltjes aan het strand waar je kon eten. Impulsief beslisten we om daar ons avondmaal te nuttigen. Geen enkel probleem, volgens één van de obers. Toen we aan onze tafel wilden gaan zitten, kwam er meteen iemand af om de stoel onder onze moe gewandelde kontjes te schuiven. Uh-oh. "Hebben we genoeg geld bij?!" was het eerste dat Eva zei... We zaten blijkbaar aan tafel bij één van de twee fancy plaatsen op het eiland... Wat we besteld hebben: twee biertjes, één cocktail, twee hoofdgerechten (met extra rijst) en twee nagerechten. Ook kregen we nog een hapje extra, wat brood en zoveel koud water als we wilden. De prijs: 22 euro. Niet per persoon. 22 euro in totaal. Oef... En heerlijk dat het was. Echt waar.

    Met volle kruikbuikjes gingen we nog even in de gemeenschappelijke ruimte bij ons zitten. Daar vertelde meesterbouwer Ibrahim dat hij de mini Taj Mahal aan het bouwen was in bamboe. Morgen kregen we het te zien, als we wilden. Uiteraard wilden we dat!

    Tot morgen!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 14 - back to Jakarta

    July 17, 2017 in Indonesia ⋅ ☀️ 27 °C

    Vandaag was het tijd om afscheid te nemen van het relaxerende eiland Gili Gede en ons terug in de moderne chaos van Jakarta te werpen. We werden namelijk verwacht op de trouw van Indra en Angelina, broer van Bayu en zoon van pappa Ju. Vliegticket? Niets voor moeten doen. Hotel? Voor ons geregeld. We voelden ons er even ongemakkelijk door. Eventjes, want volgens Bayu was het écht geen probleem en had men ons er écht graag bij. OK dan! :)

    Één probleem: de vestimentaire inhoud van onze rugzakken was niet echt afgesteld op een fancy trouw. Ook Ju had ons al verteld dat we best in formele kledij kwamen. Elk nadeel heeft een voordeel en aangezien er toch niet veel anders te doen is in Jakarta: shopping time! Ons hotel was vlakbij een groot shoppingcenter, maar we vonden er niet meteen iets. Gelukkig hebben we morgen nog een halve dag voor de trouw.

    Het werd nog even een spannende avond, want Eva had sinds gisteren last van een lichte blaasontsteking. Eentje die van licht naar minder licht aan het evolueren was. Ik ben dan maar via Google Maps op zoek gegaan naar een "apotik". Uiteindelijk eentje gevonden in een buurt waar je geen " apotik", maar eerder een hanengevechtring zou verwachten. De drie vriendelijke dametjes wilden me echt graag verder helpen, maar konden geen woord Engels. Leg dan maar eens "blaasontsteking" uit en ook dat het niet voor mij is, maar voor mijn vrouw op hotel. Mijn gebarentaal en bewegingen moeten nogal een zicht zijn geweest. "Blaasontsteking", probeer het zelf maar eens zonder woorden duidelijk te maken. Uiteindelijk met de goede vriend Google alles kunnen opzoeken en laten zien. Ik kreeg twee reeksen pillen mee. Oef.

    Ondertussen is het beter met Eva, dus het heeft geholpen. Dubbel oef.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 15 - bling bling wedding

    July 18, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 26 °C

    Vandaag was het de grote dag voor Indra en Angelina. Mensen die we nog nooit hadden gezien, maar waarbij we toch op de één of andere manier op de trouw uitgenodigd zijn. Als reizende schorriemorries zouden we niet passen op de trouw (denk: short, wandelschoenen of flipflops en een tshirt) en gisteren hadden we niets gevonden, dus vandaag moesten we wel een gepaste outfit vinden.

    Het Grand Indonesia Mall hebben we volledig in kaart gebracht en na een vijftal uur hebben we een trouw waardige outfit zo low-budget mogelijk kunnen samenstellen. Eva een lang kleed met een vestje. Jeroen een lange broek en een hemd met een batik-achtige print (klinkt fout, maar is het niet en het is blijkbaar de gewoonte voor formele samenkomsten).

    Bayu stuurde ons het adres en uur door van de ceremonie. Om 19 uur in de "Dian Ballroom" van het Raffles hotel. Klinkt fancy? Geloof ons, dat is het ook. Een kamer om te slapen begint er vanaf 215 euro per nacht. De ballroom waar het feest doorging is op de 11ste verdieping, is 3000m² groot, 9 meter hoog en biedt plaats voor 3000 man. Dit wisten we allemaal niet toen we op weg waren naar het Raffles Hotel, maar toen we in de lobby kwamen, merkten we meteen dat het geen gewone trouw ging zijn... Er was: een filmploeg, een tiental fotograven, twee photobooths, twee presentators, een podium, een gang met bomen en rozenblaadjes, een tiental locaties in de zaal om je eten dat ter plaatse gemaakt werd af te halen, een live band, een gi-gan-tische taart ... En dat allemaal met zoveel luxe. Het was écht een belevenis. Één van de familieleden van Bayu zei ons nog: "All Indonesian weddings are like this." Maar dat is toch alleen in zijn luxe bubbel, want een gewone werkmens kan dergelijk bling bling niet betalen.
    Voelden we ons er ongemakkelijk? Nee hoor. In ware Eva en Jeroen stijl hebben we er elk eetmogelijkheid uitgeprobeerd en vooral de nagerechtestand heeft geweten dat we er waren. "Klappertaart" en een soort tiramisu waren het beste.

    Met volle buikjes kropen we terug naar ons "gewoon" hotel. :)    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 16 - van Jakarta terug naar Lombok

    July 19, 2017 in Indonesia ⋅ 🌙 24 °C

    Vandaag stond er vooral heel wat gereis op het programma. De luchthaven van Jakarta ligt namelijk een uur het centrum via taxi. Een vlucht van twee uur, gevolgd door nog een taxirit van een uur op Lombok en we kwamen aan in Senggigi. Onze verblijfplaats voor de komende drie dagen is Sasak Garden. De kamers zijn er pico bello en vooral de badkamer valt qua grootte erg op (Eva heeft het net getest of je er een echo kunt horen. Ja dus.)

    Aangezien het al vrij laat was, besloten we om enkel het strand wat te verkennen. Hierbij wandelden we al zonder het te weten een boedhistisch tempeltje binnen zonder te betalen (oeps!). We pikten er een zonsondergang mee en verkenden al meteen de wateren van de verschillende stranden.

    Het strand en de locatie is net als op Gili Gede erg mooi, maar qua charme en kalmte is het toch een serieuze stap terug hier in Senggigi. Een voorbeeld: de vele meisjes op straat die kerels naar binnen willen lokken met "foot" massage. Jaja. Ook het hoge aantal "sports bars" en eeuwigdurende happy hours zijn van de partij. Op die fiets dus.

    Desodanks weten we ook hier de juiste plaatsjes te vinden en konden we onze avond romantisch afsluiten in "Café Alberto". De naam klinkt wat goedkoop, maar qua setting kan het tellen: tafeltjes recht op het strand, zicht op zee, overal kaarsjes, lekker eten en weinig drukte!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 17 - lekker luieren Senggigi

    July 20, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 27 °C

    Vandaag gingen we de echte strandtoerist uithangen. Rugzakje met handdoek, duikbrilletjes, flipflops ... En gaan! Het strand waarop we wilden luieren ligt een drietal km van onze homestay, maar je kunt via andere stranden er volledig naar toe wandelen. Vanaf het moment dat we één voet op het strand hadden gezet, werden we gevolgd door een aandacht zoekend hondje. We noemden hem "Déborah". De kleine rakker was onze gids tot aan het laatste strand en zelfs daar is hij bij ons blijven liggen. Dat hij een enorm gat naast onze handdoekjes groef om zich in het koele zand te nestelen en hierbij alles over onze ligplaatsjes keilde, vonden we net iets minder tof. Ach ja, niemand is perfect. Na een aantal uur, toen we net iets te lang bleven zwemmen, is Déborah ergens anders liefde gaan zoeken. We zitten nog altijd in zak en as.

    Na het luieren op het strand en een stevige wandeling, hebben we het ideaalbeeld van een strandvakantie volledig afgemaakt: in een bamboestoel, onder palmbomen een kokosnoot drinken terwijl we een zonsondergang bekeken. Overigens: best lekker, zo'n kokosnoot!

    Uiteindelijk hebben we voor drie euro nog street food gehaald: gebakken rijst, gebakken noedels, eieren, kip en kroepoek. Heerlijk!

    Toen we wilden gaan slapen, besloten de lokale hangaapjes nog een raveparty op ons dak te houden. Lawaaierige mannen, die makakjes.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 18 - dagtrip rond NW Lombok

    July 20, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 25 °C

    Vandaag hadden we een volle dag voor de boeg. We hadden namelijk een dagtrip geboekt bij Bhurkan, de eigenaar van onze slaapplaats. Enkele impressies van de dag en de dingen die we gedaan hebben:

    * de lokale markt om bananen te kopen voor de apen later op de dag. Druk! Ongelooflijk druk! Je kunt er alle mogelijke kruiden, groentes, fruit, vlees, vis ... krijgen. Qua hygiëne is het wel heel wat minder dan de markten bij ons. Gelukkig frituren ze hier alles! :)

    * monkey forest. Deze naam was het enige dat we wisten toen we dag begonnen. We dachten: ah ja, hier en daar een aapje zien, zoals we al vaak hadden gezien naast de weg. Niet dus! De gekochte banaantjes konden we echt gewoon afgeven aan de aapjes die overal waren! Toppunt: monkey sex vlak voor onze neus.

    * rijstveldjes gewoon naast de weg: prachtig! Voor dergelijke uitzichten moesten we in China inkom betalen.

    * oudste moskee van Lombok. Deze volledig in hout gemaakte constructie is totaal anders dan wat je gewend bent van een moskee. Het geloof is ook compleet anders: een mix van islam en animisme (alles heeft een ziel: planten, stenen, bergen ...). Ook bezochten we er een klein, traditioneel weverijtje.

    * Indonesisch eten is top! Deze middag: mie goreng en pisang goreng (gebakken banaan) met chocolade! Njam!

    * twee watervallen in Senaru. Hier hadden we echt een junglegevoel. We moesten een halfuur flink trekken door dichtgegroeide wouden, door rivieren en over rotsen om de twee watervallen te bereiken. Het was echt de moeite waard. Uiteindelijk zijn we ook nog letterlijk door/ onder een berg gewandeld, door een stroom als een shortcut. Ook een ervaring!

    * sunset point: de zoveelste prachtige zonsondergang hier in Indonesië. Top!

    * street food in Indonesië is het beste: voor een tweetal euro heb je een mix van gefrituurde kip, tofu, tempe, groenten, banaan ... Een cadeautje van Bhurkan! Toffe kerel!

    * de dorpen in NW Lombok hebben nog erg traditionele regels en gebruiken. Een trouw wordt bijvoorbeeld echt op straat gevierd. De bruid en bruidegom komen dan buiten en paraderen door heel het dorp samen met een stoet dansers en muziek. Zo laten ze zien dat ze getrouwd zijn en samen in het openbaar mogen gezien worden. Dit is een voorbeeld van een tof gebruik, maar we kregen van Bhurkan ook de duistere kant te horen... Bijvoorbeeld: als je per ongeluk een ongeval veroorzaakte en iemand van een dorp raakte gewond, moest je echt vluchten, zo snel mogelijk. Politie kwam er namelijk praktisch nooit en het dorp nam dan het recht in eigen handen (denk: ze steken je auto in brand en kloppen je (half)dood). Ook nog: kinderen voor het huwelijk? Of een ongelukje? Ze draaien hier hun hand er niet voor om om dit even "Spartaans" op te lossen...

    * Bhurkan blijkt een spraakwaterval die maar al te graag vertelt over de geschiedenis van Lombok, eten, religie, alles! Echt een aanrader om een toer hier te doen!

    Een aanrader!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 19 - Wingsair aka Duct Tape Air

    July 25, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 27 °C

    Vandaag moesten we de zalige Sasak Garden verlaten voor een date met Wingsair. Dit is een low-cost maatschappij die bekend staat voor niet zo degelijk te zijn. Als je ze op Google opzoekt, krijg je al snel bijnamen zoals Duct Tape Air te lezen. Onnodig om te zeggen dat we (en vooral Eva) er niet echt naar uitkeken. Oh ja en we moesten tweemaal vliegen, want we hadden een tussenlanding in Bali. Tweemaal pret dus!

    Een taxitripje van een uur en we kwamen voor de zoveelste keer aan op de luchthaven van Lombok. Ze beginnen er ons al te kennen. We konden probleemloos inchecken, dus dat was al goed. Ook vonden we onze vlucht vrij vlug op de informatieschermen met "on schedule" erbij. Top! Er bleef echter "on schedule" staan, ook al begon het vertrekuur zeer dichtbij te komen. "On schedule" betekent dus blijkbaar 1,5 uur vertraging en geen informatie over wanneer de vlucht zou vertrekken. Ineens verschijnt er een mannetje aan de gate en roept: "Bali, Wings Air, board now!". We moesten echter niet zoeken naar ons vliegtuig. Het was namelijk het enige vliegtuig met nog een propeller... Oh boy.

    Omwille van de vertraging was het enorm hollen op Bali. We hadden namelijk nog maar tien minuten om ons volgend vliegtuig te zoeken op de gigantische luchthaven van Denpasar Bali. Uiteindelijk hadden we nog tijd genoeg, want oh ja, onze volgende vlucht had ook vertraging. Deze keer wel maar een halfuur voordat we op ons vliegtuig mochten. Yes, eindelijk op de laatste vlucht naar Flores! Vertrekken maar! Dat vertrekken bleek uiteindelijk nog een uur te duren. Een uur op een mini vliegtuig, met een temperatuur van 30 graden en Bruno Mars op repeat tegen decibel 110. Je zou bijna denken dat ze het expres doen.

    Een bumpy vluchtje later en we stonden met onze voetjes op een volgend eiland: Flores. De volgende zeven nachten brengen we namelijk door in Labuan Bajo, een klein dorpje dat dient om Komodo te bezoeken.

    Onze eerste slaapplaats hier is Ciao Hostel, een super propere, moderne en jeugdige herberg waar we met zes op een kamer liggen. Ook heeft deze slaapplaats de meest fantastische uitzichten tijdens het eten/ drinken: zonsondergang en een mooie baai met allemaal bootjes en eilandjes. Elke avond is er een film en we besloten om deze hectische dag zo af te sluiten, met eem biertje en een filmpje.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 20 - Happy Banana

    July 25, 2017 in Indonesia ⋅ ☀️ 29 °C

    Na een ontbijtje met een prachtig uitzicht, gingen we vol energie Labuan Bajo ontdekken. Zoals alle andere steden die we in Indonesië hebben bezocht, blijkt er buiten wat winkels en drukke straten niets anders interessant te zijn. Wel hebben we een lokale vismarkt bezocht waar je alle mogelijke soorten en groottes van vissen kopen.

    Dan maar een stevige wandeling ondernemen naar Pantai Pede, het enige, openbaar strand van Labuan Bajo. Er is praktisch niemand, dus we konden er een aantal uur zalig relaxen onder een boom met af en toe een plonsje als afkoeling.

    Met dat warm weer heb je niet snel honger, maar als het eenmaal afkoelt, bespringt het hongerige gevoel je harder dan een Komodo draak. In de stad ontdekten we een Indonesisch bakkerijtje met gigantisch veel keuzes, maar waarvan we geen enkel idee hadden wat het allemaal was. Dit kon maar één ding betekenen: veel meenemen en ontdekken maar! Onze buit: een hulk-groen rolletje cake, een kokos-hapje in een bananenblad, een sesam balletje, een hartig kroketje ... Echt super lekker allemaal! Het eten hier is nóg beter dan in China.

    Vooraleer we terug naar ons hostel gingen om te douchen, maakten een reservering in de Happy Banana Bar. Dit is geen schuilnaam voor een dubieus, hanky-panky, me-love-you-longtime salon, maar wel voor een sushibar, uitgebaat door een Italiaan in Indonesië. Een rare combinatie, maar ongelooflijk lekker. Bij enkele cocktails en grote Bintangs (bier), probeerden we er enkele super verse sushi hapjes en een kommetje met quinoa, advocado, ei, hummus ... uit. Het bleek het duurste etentje in Indonesië voor ons te zijn (40 euro), maar het was het meer dan waard. De beste sushi die we al ooit hebben gegeten.

    'S avonds pikten we de film in Ciao Hostel nog mee vooraleer we in onze gedeelde kamer zalig gingen knorren. Snurken maar!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 21 - guano swimmies

    July 25, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 29 °C

    Eilandhoppen rond Flores, een grot met water (Rangko Cave) en snorkelen, dat stond er vandaag op het programma. 6u30 ging de wakker af en voor we het wisten stonden we in de haven te wachten op ons privé bootje. Wachten. En nog eens wachten. Blijkbaar zijn er twee havens, woeps! Gelukkig hielp een vriendelijke dame van ons hostel ons verder tot op dr goede boot. Het was een exemplaar zoals een straaljager. Op het gebied van geluid en aantal decibels toch, niet qua snelheid...

    Twee uur luid dobberen later kwamen we aan bij Rangko Cave. Zoals gebruikelijk in Indonesië, moesten we hier een "gids" betalen die ons 100 meter via een super duidelijk padje bracht naar de grot. Hier daalden we via een touw dat zijn beste jaren al lang achter zich had gelaten af in de donkere grot. De eerste momenten was het nog niet spectaculair, maar eenmaal onze ogen gewend waren aan het gebrek aan licht, zagen we een ongelooflijk blauwe plas water in een prachtig gevormde grot. Een plas vol met guano, want de grot zat vol met vleermuizen. Wel, YOLO zeker? Zowel Eva als ik namen een duik en het was een fantastische ervaring, ook omwille van het feit dat er gewoon 1,5 uur lang niemand anders was buiten ons gidsje. Die als een Gollum in het donker zat. Het enige dat we hoorden was zijn gsm die de meest walgelijke Indonesische liefdjesliedjes aan het produceren was. Even sfeer scheppen, zal hij gedacht hebben.

    Nadien werden we via onze straaljager naar een petieterig eilandje gebracht waar we ook zo goed als alleen konden snorkelen totdat we er hoofdpijn van kregen. We zagen er spectaculair veel vissen, een kleine koraalhaai, een schildpad ... We mochten tot onze verbazing erg lang snorkelen van onze kapiteins. We denken dat het lag aan het feit dat ze even wat problemen hadden met de boot, want tijdens het ontdekken van de koralen, waren zij hevig in de weer met olie en moersleutels. Spannend!

    Ze kregen de trage sloep toch weer in beweging en na twee uur "hevig" varen, waren we terug in Labuan Bajo. Hier gingen we als avondmaal langs bij de Warungs naast de haven. Alle soorten vis werden er gegrild/ gecremeerd boven een gigantische steekvlam. We kozen een mix van gefritueerde hapjes, mie goreng en kip. Het beste eten van Indonesië komt van deze kleine eetstandjes, ook al zou je op eerste zicht qua hygiëne er niet meteen iets durven bestellen. Gelukkig is 90% gefrituurd.

    Met een vol buikje waren we klaar voor de laatste filmavond in Cia Hostel voor ons. De komende twee dagen gaan we namelijk op toer door de Komodo eilanden!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 22 - 2D/1N Komodo toer

    July 27, 2017 in Indonesia ⋅ 🌙 28 °C

    Vandaag was het vroeg uit de veren voor de start van onze twee dagen en één nacht op een bootje voor de Komodo eilanden te bezoeken. Samen met nog enkele andere mensen van ons hostel werden we vervoerd naar de haven waar onze sloep lag te wachten op ons samen met nog een zestal mensen, wat ons aantal uiteindelijk op 12 toeristen + 3 bemanningsleden bracht.

    Sloep is nog een mooi woord voor het drijvend stuk hout waar we twee dagen gingen doorbrengen. Wat in elkaar getimmerde bankjes waar zes mensen kunnen op zitten, een minitafel voor wat eten, een kapiteinskajuitje en een mini-toilet cabine waarvan je tetanus krijgt door er naar te kijken en waar de deur niet van dicht kan. Ons "home away from home" voor 48 uur. Tel daar nog bij op dat één van de bemanningsleden half blind was en zo zot als een Komodo. Eva moest zich inhouden om niet spontaan op de vlucht te slaan. Gelukkig was er nog een trapje naar boven zodat je op het dak van de cabine kon zonnen en van het uitzicht genieten. Ook hadden we een erg toffe groep bij: twee Spanjaarden, twee Italianen, een Australische, een Koreaanse, een Poolse, een Hollandse, twee Denen en wij. Een Westerse mix die altijd wel voor wat animo zorgde.

    Onze eerste stop was een snorkeluitstapje nabij Kanawa eiland. We plonsen in het water en wanen ons meteen in een openlucht aquarium: zeesterren, schildpadden, duizenden kleine visjes, maanvisjes, zee egels, grote vissen ... We wisten niet waar eerst kijken. Ook zagen we er ook nog een mooie Koraalduivel, yes!

    Na wat free running en flip flops over de daken van andere boten, kwamen we terug aan op ons tof exemplaartje waarmee we vertrokken naar Manta Point. Dit is een plaats in de oceaan waar deze Manta roggen samenkomen zodat je een vrij grote kans hebt om ze te zien. Voor de eerste keer in onze reis hadden we op dit vlak wat pech. Buiten een groot contour van een Manta in de diepe oceaan, hebben we er niet echt eentje gezien. Wel bijzonder om te ervaren: zwemmen/ snorkelen in het midden van de oceaan waar de bodem zo diep is dat je deze niet ziet. Je lijkt wel te zweven in het ijle.

    Onze zeedag zat er nog niet op, want we gingen nog een derde plaats bezoeken: Pulau Padar, een eiland dat bekend staat voor het uitzicht waarbij je drie stranden tegelijk kunt zien. Na lang varen was het water al zo gezakt, dat ons bootje niet kon aanmeren bij het strand. Bedrijvig als de Indonesiërs zijn, kon je hier uiteraard voor 20.000 IDR per persoon een taxibootje huren. Dit is ongeveer 1,3 euro, wat niet veel is, maar wel voor hier. Zeker als je beseft dat het ging over 30seconden varen. We besloten om de 100 meter gewoon te zwemmen, hah! Hierbij moesten we wel flink wat scherp koraal ontwijken, maar na een tweetal minuten zwemmen, stonden we dus opgefrist op het strand.

    En die opfrissing konden we gebruiken, want we hadden een stevige klim voor de boeg naar de top van de heuvel op Pulau Padar om het mooie uitzicht te zien. Na heel wat geklim kreeg Eva even een "knakske" en kon ze de woorden "Ik haat avontuur" niet meer inhouden. Gelukkig meende ze dit niet en was het een dipje van korte duur, want de natuur en de uitzichten op het eiland zijn hun faam meer dan waard. Echt onvoorstelbaar mooi! Je kon verschillende bergen, baaien, stranden ... allemaal tegelijk zien en dit terwijl de avondzon alles mooi oranje kleurde. Wederom een toppertje van jewelste.

    De afdaling ging net iets vlotter, maar er stond ons nog een portie zwemplezier terug richting de boot te wachten. Met de uren die verstreken waren, was het water nog gezakt. Hierdoor kwamen de eerder vernoemde scherpe koraaltjes nog dichter bij het wateroppervlak te liggen. We waren erg voorzichtig en probeerden alles te ontwijken, maar tevergeefs. Eva kon het niet laten om de Hokey Pokey te doen met haar been en een grote berg scherpe koraaltjes. Resultaat: flink wat schrammen die in het water nog meer bloed leken te produceren. "Jaws" werd bijna wakker van zijn dutje door dit lekker hapje. Taai als Eva is, zwom ze gewoon door. Eenmaal op de boot kreeg ze alle EHBO die we konden bieden: een flesje water erover en wat droge tissues. Ai ai! "Ik haat avontuur" werd nog eens bovengehaald.

    Als je dan denkt: "oef, alle spanning van vandaag achter de rug", dan heb je nog niet de wateren tussen Pulau Padar en Komodo getrotseerd op een bouwvallig stukje drijvend hout. Wat begon met een portie zonnebaden op het bovenste dek met een romantische zonsondergang, eindigde in een scène die in een rampenfilm uit Hollywood niet zou misstaan. Enorm hoge golven, ons bootje dat harder van links naar rechts schommelde dan een Vliegende Hollander, alles balkdonker omdat onze kapitein alle lichten had uitgedaan anders zag hij niks, ijzige stiltes en ontelbare gebeden naar alle mogelijke goden om ons niet te laten zinken met dit ruftig bootje. Je kunt je voorstellen hoe Eva zich voelde en ik voelde me toch ook licht ongemakkelijk (als in: nog liever in een nest tarantulas vallen dan dit nog eens mee te moeten maken).

    Wonder boven wonder hebben de Allahs, Boedhas, Jahwehs, Vishnoes ... ons gehoord en kwamen we veilig en wel aan bij Komodo. Hier kregen we van ons halfblind stuurmannetje enkele matrassen, dekens en kussens, zodat we ons op het dek konden nestelen voor de nacht. Voordat we in slaap vielen, werden we getrakteerd op nog een laatste, mooi, natuurlijk fenomeen: een sterrenhemel zoals we deze nog nooit hadden gezien. Duizenden sterren en allemaal even helder. Beter dan een vijfsterren hotel en een zacht bed. Alhoewel...    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 23 - 2D/1N Komodo toer (bis)

    July 28, 2017 in Indonesia ⋅ ☀️ 33 °C

    Vandaag werden we al snel wakker door de vroege zonnestralen en de overvliegende vleerhonden / flying foxes. Alles was klammig en de best zachte matrasjes bleken toch wat minder proper te zijn dan ze in het maanlicht leken. Vlug vlug een faciale wipey over ons gezichtje en wat gebakken banaan, want vandaag stond er een potje worstelen met Komododraken op het programma.

    Het Komodo Nationaal Park bestaat uit een groep eilanden waar deze schubbige lieverdjes te vinden zijn. Onze eerste stop was Komodo eiland. Met zo'n naam kon het niet anders dan dat we er gingen tegenkomen, toch? Buiten entreegeld voor het Nationaal Park, moesten we voor onze groep van 12 mensen ook twee rangers betalen die ons rond een klein deel van het eiland zouden gidsen. We voelden ons meteen veilig (not!) met onze twee kleine mannetjes die als enige verdediging een stok bijhadden. Ze wisten ons meteen te melden dat het paarseizoen van de draken was, waardoor de vrouwtjes zich verstopten voor de tweepenisige - zes uur lang doorgaande (echt) mannetjes. Desondanks zagen we al vrij snel een baby Komodo die zich voor veiligheid in een holle boom had verstopt. De volwassen exemplaren, ja zelfs de eigen ouders, eten namelijk de kleintjes op als ze kunnen. Na nog wat gewandel en wistjedatjes van onze rangers, kregen deze via de walkytalky bericht dat er een Komodo lag te zonnen op een nabijgelegen heuvel. Allen daarheen! En inderdaad, daar lag een medium groot exemplaar wat te chillen, waardoor iedereen er wat foto's van kon trekken. Tof om te zien, maar voorlopig nog niet echt indrukwekkend (alhoewel dat dit exemplaar toch ook al de grote had van een serieuze hond). Verder waren de mooie uitzichten het enige dat we nog gezien hebben tijdens het laatste deel van onze toer op dit eiland.

    Voor we naar een tweede eiland met Komododraken gingen, maakten we een tussenstop op Pink Beach. Dit strand kleurt regelmatig roze omwille van de rode koraalstukjes die er aanspoelen, maar toen wij er waren was het jammer genoeg een "gewoon" strand. Nog altijd wel mooi hoor! Dan besloten we om maar wat acrobatische sprongen van het dek van onze boot te maken in het tropische water.

    Onze laatste stop van het eiland hoppen, was Rinca Island. Bij het aanmeren, zagen we al meteen meer dieren als op Komodo: aapjes, buffels, rendieren ... Allemaal import voedsel voor de Komododraken, wist onze gids te vertellen. Met zo'n overvloed aan eten was het dan ook geen verrassing dat we al snel een aantal grote draken zagen die wat lagen te relaxen rond de hutjes. Volledig gerust zouden we toch niet zijn als bewoners! En bij onze wandeling rond het eiland waren we "very lucky" volgens onze gids. Eva had even daarvoor een wel erg groot exemplaar zien weg wandelen van ons. Toen deze kolos echter besloot om zich om te draaien op een klein padje, hadden we dus het "geluk" dat hjj ons passeerde op een 0,5 meter afstand terwijl wij in de kant moesten gaan staan. Het was even muisstil onder de reizigers, buiten onze gids die maar bleef zeggen" very lucky! Do not swing anything or move!". Dat hebben we dan maar gedaan. En met deze ontmoeting hadden we gelijk ook het indrukwekkend moment meegemaakt waarop we gehoopt hadden. En we leven nog, wat een dag!

    Na hier en daar nog schubvriendjes te hebben gezien, zat ons avontuur er op. We hadden echter nog een boottocht van drie uur te verwerken, maar gelukkig verliep dit deze keer veel vlotter.

    Om de laatste dagen in rust door te brengen, hebben we een hotelachtig verblijfplaatsje geboekt uit de stad en met een eigen strand: Waecicu Beach Inn. Hierover morgen meer! Slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsIndonesië - 2017EvaJeroenTravels

    Dag 24 - 25: strand en uitrusten

    July 29, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 22 °C

    Met de drakenjacht, het eilandhoppen en een koude nacht onze rug zouden we erg graag de laatste dagen in één of ander resort hebben doorgebracht. Labuan Bajo is exhter niet groot en de handvol plaatsen met wat meer luxe bleken al volzet of niet voor onze portefeuille weg gelegd te zijn. Dan maar iets waar je kunt zwemmen en op het strand liggen en laten we de luxe maar wat achterwege. We vonden uiteindelijk een kleine zaak die uitgebaat wordt door een familie op een echte top locatie: 10 minuten uit het centrum (dus lekker rustig), een eigen strand, een mooie baai en nabijgelegen eilandjes waar je gewoon naartoe kunt zwemmen. So far so good he? We moeten echter toegeven dat er toch wel wat gebreken waren en dat zelfs de jeugdherberg met zes op een kamer een aangenamere plaats was dan deze. Al bij al gaan we echt niet klagen, maar met zo’n locatie hadden ze veel toffere dingen kunnen doen. De twee grappigste minpuntjes: een badkamer deur waar het slot gewoon geforceerd was en waarbij we dus maar onze eigen manier hebben gemaakt om de deur te sluiten (iets met een kleerhanger, een sleutel en onze rugzakken. Mcgyver of the A-team zou trots geweest zijn op onze constructie). Het tweede: ze hadden werkelijk een enorme menukaart, wat ons meteen deed watertanden, maar na enkele keren er gegeten te hebben en proberen iets te bestellen, bleken ze praktisch alleen mie en nasi goreng te hebben. Al de rest was “finished” of “no have” zoals ze dat hier zeggen. Uiteindelijk heeft ook dat wel een grappige charme, zeker als we zagen hoeveel pret de familie had om de plaats uit te baten. Dan geven we liever ons geld de lokale mensen dan aan rijke westerlingen die alle stranden van Indonesië aan het inpalmen zijn met resorts.

    Zoals al gezegd: de locatie was top en we hebben dan ook volop geprofiteerd van de rust en de natuur. Enkele zaken waar we onze tijd hebben mee doorgebracht:

    • Op het strand onze Komodo roes uitslapen en lekker lang luieren met af en toe een plonsje
    • Naar de eilandjes aan de overkant van ons strand zwemmen en daar tussen de aapjes onbewoonde plaatsen en stranden ontdekken.
    • Een wandeling maken op zoek naar iets anders om te eten dan mie en nasi goreng. En hier echt keihard in falen (je loog tegen ons Google, je loog!). Wel weer mooie, onaangeroerde natuur gezien tijdens deze ontdekkingstocht.
    • In “Paradise Bar” iets verfrissend gaan drinken bij een zonsondergang nadat we een weg te voet getrotseerd hadden waarbij Eva het gevoel had dat we het niet gingen overleven. Een terugkerend gevoel bij haar deze reis (grapje).
    • Een laatste keer voor vier euro gaan eten en drinken tot onze maagjes bijna knappen bij de lokale minirestaurantjes / warungs: verse inktvis, noedelsoepje, gefrituurde currykoekjes, toch ook weer nasi goreng …
    • Genieten van eens een aantal dagen niet reizen en heerlijk niets doen!

    Dit was onze voorlaatste nacht. Morgen vertrekken we namelijk (alweer) naar Jakarta om er de laatste nacht door te brengen in het FM7-hotel.    Read more

    See translation
  • 2026© FindPenguins
  • Home
  • About us
  • Group Tracking
  • Press
  • Terms
  • Privacy Policy & Cookies
  • Help Center
  • Legal notice