EvaJeroenTravels

Joined April 2016
  • Day22

    Dag 17 - Gumbo food tour

    August 27 in the United States

    Vandaag hadden we een food tour gereserveerd bij Doctor Gumbo. Desondanks gingen we toch voor de spek met eieren combinatie: best stevig voor zo'n food tour.

    Zo stevig dat we nadien gewoon terug twee uur gaan slapen zijn, tja, de vermoeidheid moet er ooit uitkomen zeker?

    De food tour was echt geweldig. Ben, onze joviale gids, wist ons te verbazen met allerlei weetjes en feiten over de geschiedenis van NOLA en het eten dat hier bekend is. En nog beter: we mochten alles proeven: gefrituurde varkenshuid, kruidige garnaalbeignets, boudain balletjes, pikante saus, poboys (soort broodje), gumbo ... Wegspoelen van al dat lekkers deden we met verschillende cocktails. De tour sloten we af op een balkon waar we een zicht hadden op enkele straten en een park. Je kunt je niet voorstellen wat voor taferelen je allemaal ziet als je in NOLA even je aandacht op de mensen vestigt. Een kleine greep uit wat we zagen: een dwerg die ruzie had met een verslaafde en het op een lopen zette na het roepen van Crackhead, een dakloze die zijn super saiyan krachten aan het oefenen was, een vrouw die met haar veel te kleine outfit alle andere mensen aan het verleiden of ambeteren was ... Te gek voor woorden deze stad en zeker de mensen die er wonen.

    Ook kwamen we toevallig nog een parade tegen waar voornamelijk de zwarte gemeenschap van NOLA stond. Helemaal welkom leken we er niet als blanke, maar toch hebben we het even kunnen bekijken: chique auto's, dansende schoolkinderen, muziek, verklede mensen ...

    's Avonds hebben we een wandeling gemaakt door Bourbon Street, de feest- en zuipstraat. Ook daar wist je niet waar eerst kijken: kinderen die om 00:00 nog aan het rondlopen waren en twerklessen kregen van andere volwassenen, allerlei vrouwen waarvan je niet wist hoe ze ooit in hun outfit zijn geraakt, ,wildplassende mannen in het midden van de straat, strippers om 22:00 ... Wederom: gekke stad, met nog gekker (zattere) mensen.

    Afsluiten deden we in "ons" gezellig barretje met wat bier en ze pizzapunt van drie dollar.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day22

    Dag 16 - New Orleans baby

    August 27 in the United States

    Vandaag werden we wakker en moesten we snel snel zonder ontbijt om acht uur ons vliegtuig hebben. Dit is om zes uur op de luchthaven zijn, dus om vijf uur opstaan. Voordeel: geen ontbijt betekent ook niets dat er uit kan komen bij Eva, dus ze hield het droog deze keer.

    Met Uber gingen we van de luchthaven naar Creole Gardens, ons gezellig, kleurrijk hotel voor de komende drie nachten. Vandaag bezochten we vooral het Franse gedeelte van New Orleans. We zagen er toeristische valletjes, kerstwinkels en restaurants. Zo hebben we al onze volgende Kerstballen gespot (naakte zeemeermannen) en een pikante saus winkel bezocht. Na een tijdje rondwandelen, besloten we ons energiepeil op te krikken met de bekendste specialiteit van NOLA (New Orleans): beignets van Café du Monde met chichorei koffie. Deze vette deegbollen waren best lekker en iets vaster dan die we gewend zijn. Ook ontdekten we een gezellige bar waar we de volgende drie avonden zouden doorbrengen.

    's Avonds gingen we wat verse vis en zeevruchten eten, een tweede specialiteit van hier. Dit zorgde wel voor serieus wat gerommel in onze maag, want zoveel gefrituurd eten zijn we niet gewend. Ook qua weer was het gerommel: een gigantisch onweer met flitswerk speelde zich af net buiten NOLA.
    Read more

  • Day20

    Dag 15 - ander kantje Grand Canyon

    August 25 in the United States

    Geen Dutch babies vandaag, maar wel weer de lekkere yoghurt / granola combinatie en een omelet met verse groenten. Nadien was het, jammer genoeg, tijd om te vertrekken bij Michael en Kris. Top Airbnb!

    Vandaag stond er de andere kant, de South Rim, van de Grand Canyon op het programma. Ver rijden was het niet, dus ook alle andere toeristen vonden hun weg gemakkelijker naar deze natuurlijke attractie. Resultaat: bomvolle parkings en een overload aan mensen die met hun auto van plaats naar plaats rijden om snel een foto te nemen. Toch was het weer zeer mooi, zelfs met het iets minder goed weer.

    We hadden van Michael een tip gekregen om onderweg zeker eens te stoppen in Seligman, een klein dorpje dat langs Route 66 ligt en het Mekka is voor alles wat te maken heeft met deze historische route. Denk: kitsch, neon, oude auto's, burger restaurants... Ideaal om een vettige hap te steken voor we naar Las Vegas rijden.

    In Las Vegas hebben we voor deze korte nacht (morgen hebben we een vroege vlucht naar New Orleans) een iets minder goed hotel dan vorige keer, maar aangezien we dicht bij de casino's zijn, gaan we dit pretpark voor volwassenen toch nog even bekijken. Showgirls en zatte mensen waren er ook weer. We hadden het niet anders verwacht.
    Read more

  • Day19

    Dag 14 - Dutch babies for Belgian babies

    August 24 in the United States

    Dag 2 van de upload van vandaag, dus zie nog even terug voor dag 13.

    Bij Michael en Kris geven ze hun gasten de keuze uit drie soorten ontbijt: versgemaakte pannenkoeken (been there, done that), een omelet met groenten (lekker, maar bekend) of een Dutch baby (say what?). Dear Belgian babies, kozen uiteraard voor het laatste. Michael zorgde eerst voor een ontbijt voorgerechtje van vers fruit, yoghurt en zelfgemaakte granola. Nadien volgde de baby: een soort zoete quiche met vanille pudding, citroensap en bloemsuiker. We waren meteen fan en kregen het Familierecept mee naar huis.

    We wilden vandaag eigenlijk een rustige dag houden in de stad met wat geslenter en geknabbel, maar we kregen de tip om toch even een trip te maken naar Sedona en, bereid je tong voor, Tlaquepaque. Dit is een stadje in het zuiden, met een gigantische Mexicaanse nederzetting (hier komt ie weer: Tlaquepaque) waar ze handgemaakte spullen verkopen. De weg naar daar is een zigzag naar beneden, maar Eva hield hier Dutch baby goed binnen. We stopten nog even aan een waterbron om onze flessen bij te vullen met lekker fris water. Derde keer, goede keer: Tlaquepaque was best wel gezellig om wat in rond te lopen en onze chakra's zijn ook terug allemaal gebalanceerd, want Sedona wordt ook wel het Disneyland voor New Agers genoemd.

    Nadien zijn we dan toch afgezakt naar Flagstaff voor wat shopping in de lokale winkels en culinair te ontspannen met een bezoek aan een brouwerij en een Mexicaanse tapas bar.

    Aangezien er iets mis wat met onze MasterCard (geen zorgen, we hebben al ons geld nog - ze was gewoon even geblokkeerd omdat ze van MasterCard dachten dat er iets mis was), hadden we geen Uber rit terug naar huis en moesten we 6 kilometer wandelen naar ons zacht bedje. Dit was uiteraard een makkie, zeker met de training van de afgelopen dagen.

    Plof en slaapwel!
    Read more

  • Day19

    Dag 13 - arme kontjes in de Grand Canyon

    August 24 in the United States

    Er zat vandaag in ons blokhutje geen ontbijt bij in de prijs, maar er was wel een winkel met allerlei zelfgemaakte zoetigheden: Urky en ik blij. Pindanootkoeken, notenmuffin, framboosbrownie, kaneelrolletjes ... Een Sugar shot dat we zeker konden gebruiken, want vandaag gingen we de noordkant doen van de befaamde Grand Canyon.

    Zelfs met het verblijf al bijna in het park, was het nog een uur rijden eer we aan de wandelpaden zaten, zo groot is die Grand Canyon. Anders zouden ze het wel Not So Grand Canyon hebben genoemd.

    Eerst deden we de Bright Angel Trail, dit is de meest bekende en gemakkelijke trail, waar er nog redelijk wat toeristen rondliepen. Desondanks: genieten. Echt waanzig mooie uitzichten en, aangezien de noordkant op een vrij hoge elevatie ligt, ook nog veel vegetatie. We namen er enkele foto's, de ene al wat meer gedurfd dan de andere (bij eentje waar ik ergens ging staan, kwam er nadien een vrouw toch zeggen dat ze er zenuwachtig van werd om me bezig te zien, dus ja, YOLO zeker?).

    Nadien gingen we verder naar een iets minder bekende trail: de North Kaibab (Eva moest altijd aan kebab denken) Trail. Dit wandelpad is als volgt: je wandelt naar beneden in de Canyon en er zijn een heel aantal rustpunten met water waarbij je kunt beslissen: ga ik nog verder naar beneden of begin ik al aan de klim naar boven? Met andere woorden: everything that goes down, must come up. Het eerste rustpunt lag op 1 kilometer dalen. Hier kwamen we een ranger van het Nationaal Park tegen die aan ons vragen begon te stellen als: hoeveel eten heb je bij, hoeveel water, naar welk rustpunt ga je ... Omdat ze zag dat we niet echt een plan hadden, zei ze: "let's make a plan!". Blijkbaar moeten er elk jaar 600 mensen om hulp bellen omdat ze niet meer boven geraken, want de weg naar beneden is verrassend gemakkelijk, maar de weg naar boven is een killer. Slik! We besloten om toch nog even verder te dalen, naar het volgende rustpunt dat op 3,2 kilometer dalen ligt. Eva heeft, wijselijk, na nog 500 meter gestopt, maar mijn interne buffel zei me toch nog door te gaan. Ik zette het zelfs nog even op een loopje naar beneden, met op de achtergrond Eva door de kloof roepend: "Niet ... Lopen ... Zot ...". Op 3,2 kilometer even bijgetankt aan het waterbronnetje daar en ik kon beginnen aan de klim naar boven, 3,2 kilometer lang. Eva sloot halverwege aan en daar gingen we. Onze kontjes zijn er nog niet van bekomen... Onderweg kwamen we nog mensen op muilezels tegen, want blijkbaar kon je ook zo het toertje doen, de sissies.

    Onze kontjes hadden wel tijd om terug tot vorm te komen, want de rit naar Flagstaff (de volgende stad waar we verblijven) is er eentje van dik drie uur. Flagstaff blijkt ook op een hoger niveau te liggen dan de rest van de staat, dus: overal groene planten en flink wat koeler. Zalig. Ook qua slaapplaats vielen we met onze Canyon konten in de boter: Michael en Kris hebben een zeer mooi huis waar we drie dagen zouden doorbrengen. Het zijn zeer sociale mensen die echt alles voor hun gasten deden: zelfgemaakte snacks, flesjes water, lokale tips ... Toen ze zagen dat we 's avonds zelf zalm gingen maken en wijn drinken, hadden ze de tafel al volledig gedekt met glazen, borden, bestek ... tegen de tijd dat we uit de douche kwamen. Na de maaltijd, mochten we zelfs nog een ijsje maken uit hun royale keuze aan smaken. Ze deden de vriezer open en er zaten echt acht verschillende potten in met allemaal smaken die we wilden proberen. Jep, we hebben zelfs een pot leeggemaakt.
    Read more

  • Day18

    Dag 12 - zwemmen in de woestijn

    August 23 in the United States

    Na een nachtje in de laatste sheep wagon van deze reis en een sober ontbijtje, was het tijd om te Navago bij de Navajo. We kregen enkele tips mee in verband met bezienswaardigheden, zoals een mooie rivierkromming en een meer in de buurt.

    De kromming heet Horseshoe Bend en het uitzicht was er fenomenaal. Het hoogteverschil tussen waar wij zaten en de rivier zelf is 300 meter en de kromming is gigantisch. Geen wonder dat er nog zoveel andere toeristen waren. Ook fenomenaal was de temperatuur, die voormiddag al flink tegen de 38 graden zat. Tijd voor een goed plonsje!

    Dat plonsje vond plaats in Lake Powell en mag gerust voor ons beschouwd worden als een volgend wereldwonder, want niets is zaliger dan met degelijke temperaturen in water te kunnen duiken in het midden van de woestijn.

    Opgefrist als we waren, hadden we de naïeve moed gekregen om toch weer eens iets actief te ondernemen. Op weg naar onze volgende slaapplaats zagen we een wandeling in een wash (de plaats waar een rivier een stuk land heeft uitgesneden, maar nu geen water is omwille van de droogte). Dat zouden we toch eens even doen. Niet dus. Die wandeling bleek veel moeilijker dan verwacht (Eva heeft nog bleinen van het doorploeteren van diepe plassen met haar waterschoenen) en de temperatuur werkte ook tegen (ik had me als snel als oliesjeik vermomd tegen de zon).

    Gelukkig heeft Fred, onze 4X4 airco en moesten we een tweetal uren rijden naar onze houten blokhut dicht bij de noordkant van de Grand Canyon. Het is één van de weinige slaapplaatsen zo dicht bij de Grand Canyon, dat we schrik hadden dat het wat slecht of een toeristenval ging zijn, maar dit was het niet. Oké, de vloer liep scheef en de muren hadden geen waterpas gezien, maar het was er rustig, proper en het eten was er ook lekker.
    Read more

  • Day16

    Dag 11 - sheepwagon two

    August 21 in the United States

    Dag 2 van de upload vandaag, zie nog eentje terug voor de eerste ;))

    Wendy onze Airbnb host van afgelopen nacht, kwam deze ochtend al zeer vroeg met een karretje het ontbijt brengen naar onze sheep wagon in de tuin. Het was eens iets anders dan de eieren, spek en pannenkoeken van de afgelopen dagen: vers fruit, zelfgemaakte yoghurt, allerlei noten, confituur ... Njam! Nog even afscheid nemen van de diertjes en daar gaan we weer.

    Om nog even te genieten van de groene omgeving, gingen we met onze waterschoenen de lokale rivier onveilig maken. Verfrissend om eens iets anders tussen je tenen te hebben dan rode zand en scherpe stenen.

    Rode zand en scherpe stenen is wel wat we zouden vinden in Page, onze volgende stop op onze road trip. Vandaag is Eva het die onze Toyota heeft bediend en dat deed ze met vlag en wimpel, na de eerst toch wat zenuwachtig over geweest te zijn. Ondertussen staat er bijna 2000 kilometer op de teller - tegen het einde zou er een 3600 kilometer gepasseerd moeten zijn.

    Page is een oase in een grote zanderige vlakte: een klein stadje met vlakbij een gigantisch meer. Wij slapen echter niet in Page, maar op een nabijgelegen plateau bij een Navajo vrouw en haar man, ook weer in een sheep wagon, maar eentje op de authentieke manier opgemaakt. Schaapjes als dat we zijn, vonden we het meteen prachtig.

    Na wat rondgelopen te hebben op het domein, hebben we op een open vuur (open vuren en sheep wagons lijken wel een vaste waarde voor ons hier) enkele steaks gebakken en lekker opgesmikkeld in het gezelschap van een koppel uit Nieuw-Zeeland waarvan de man meewerkte aan de Power Rangers (omg).

    Yá'át'ééh hiiłchi'į - nee, geen schaap met een geval van acute diarree, maar wel "slaapwel" in het Navajo.
    Read more

  • Day16

    Dag 10 – eerste sheepwagon

    August 21 in the United States

    (We hebben de afgelopen dagen weinig internet gehad, maar dit zou nu beter moeten zijn, dus verwacht maar enkele updates snel na elkaar)

    Na onze ietwat bewogen nacht in de tent, kregen we weer een heerlijk ontbijt van onze coyoteloving cowboys: spek, ei en wentelteefjes. Voor we het wisten, waren we de nacht al vergeten.

    Om het goed te maken dat we in een tent moesten slapen, kregen we een gratis toer door bergen op enkele van de 30 (!) paarden die ze hebben op hun boerderij. Sean maakte twee vriendelijke paarden klaar voor ons en daar gingen we, zonder ervaring, achter Sean de bergen in. Het was eerst wat wennen, maar eigenlijk best leuk om zo de omgeving te verkennen. Enkel toen we even in galop gingen, voelden we ons als een kleine stuiterbal op het zadel. Eva heeft er nog een pijnlijk poepie van en ik sprak een paar tonen hoger de komende uren. Desondanks: echt heel tof om te doen en Sean had veel interessante verhalen bij over de omgeving en dieren. Weetje: mountain lions zijn niet “klodder formaat”, maar eerder “Nelson-op-steroïden formaat”.

    Het was tijd om afscheid te nemen van onze cowboys en terug op pad te gaan. Het pad leidde ons eerst naar het Colorado National Monument, waar we weer een fijne wandeling tussen de rotsen maakten. Net toen we wilden vertrekken, op weg naar meer rotsen, sprak een vrouw ons aan (Amerikanen praten graag tegen vreemden) om ons de tip te geven om zeker de nabijgelegen mesa (een plateau op een berg) niet over te slaan. Het zou er erg groen zijn, met meertjes, bergen… Dat klonk ons wel goed na een week zand vreten in Utah. Zodoende: hup met onze 4X4 de berg op, vijftien kilometer grindwegen en daar stonden we dan tussen de groene velden en blauwe meren. Gek hoe de natuur zo snel kan veranderen.

    Ook voor de rest van de dag bleef het groen en bergachtig. We reden verder door het San Juan National Forest. Het deed ons wat denken aan Zwitserland, maar dan de Amerikaanse versie. Het was ook één van de eerste keren dat we wat regen hadden en dat het fris was als we uitstapten voor wat foto’s te nemen. Wel eens fijn om zo niet meteen in het zweet te staan als we uit de auto stappen (alhoewel, misschien was dit net het ideale afweersysteem tegen coyotes, die zullen niet houden van zo’n gepekelde, Belgische hammetjes). Geen coyotes hier, maar wel massa’s herten.

    Al cruisend door de groene natuur kwamen we aan op onze slaapplek voor de nacht: een omgebouwde sheep wagon in de tuin bij een ouder koppel die ook nog vier honden, geiten, schapen … hadden. Airbnb heeft soms echt unieke slaapplaatsen en dit was ook weer een topper.

    Méêèh (slaapwel in het schaaps).
    Read more

  • Day14

    Dag 9 - Redneck en coyote verblijf dag 2

    August 19 in the United States

    Met wat behendig vraagwerk en een charmeoffensief hebben we een ontbijtje kunnen regelen bij onze zeer vriendelijke gastheer en -vrouw. Het was overheerlijk: gebakken eieren, zelfgemaakte pannenkoekjes, fruitsap … En dit allemaal onder een stralende zon.

    Om te bekomen van de afgelopen, intensieve wandeldagen, hadden we een daguitstapje gepland naar Grand Junction, de nabijgelegen stad. Uiteraard stopten we onderweg met de auto op verschillende plaatsen om enkele uitzichten mee te pikken. Grand Junction is een tof stadje met veel interessante tweedehandswinkels, restaurants, een gezelschapsspellenwinkel … Eerst hebben we dus enkele vintage winkels gedaan waar we voor Jay Jay een Mowgli pin vonden voor twee dollar, een tof bedankje voor de rondleiding van gisteren. Daarna hadden we dorst, maar voor we het goed en wel beseften, hadden we toch ook weer een hotdog en burger mee binnen. Het beste van allemaal: eindeloze hervullingen van je Cola Zero glas. Onze shopping namiddag sloten we af in een lokale gezelschapspellenwinkel. Ik vond er een gezelschapsspel en Eva vond er gezelschap. Jep, van de lokale dorpsgekkin. Deze sprak Eva al aan bij het binnenkomen en voor ik het doorhad, ging het gesprek ineens over filosofische vraagstukken waar Plato zijn wenkbrauw toch eens voor zou optrekken. Het toppunt: toen ze vroeg aan Eva om in één woord te zeggen waarvoor ze elke dag opstaat. Eva antwoordde : “love”. Meteen schiet onze gekky recht om Eva een knuffel te geven, want het was de eerste keer dat iemand dit ooit had geantwoord en “love” was ook haar woord. Ik hoorde ergens het woord “soulmate” vallen. Nog vlak voor we de deur uitgingen, vroeg ze achter onze sterrenbeelden. Jep, zo eentje.

    Vlug weg uit Grand Junction voor we er een sterrenbeeldliefhebber moeten bijnemen in ons hutje vannacht. We stopten nog snel in een gi-gan-tische supermarkt voor wat eten voor op het openvuur deze avond.

    Toen we aankwamen op de boerderij waar we normaal nog een tweede nacht in de hut konden slapen, kregen we wel even een koude douche. Er was namelijk iets mis met onze reservering en de hut was al gereserveerd voor deze nacht… Ai. Eva kon nog net (niet) haar tranen bedwingen… Als alternatief konden we wel gebruik maken van kampeermateriaal om op het domein van 70 are te kamperen. Snik. Daar kwamen de tranen dan toch. Gemakkelijk als we zijn, volgden we dit plan dan maar. Jake was wel zo vriendelijk om alles te gaan opstellen helemaal aan de rand van het domein. Wij moesten niks doen. Nog snel een douche en wat drinken koud leggen, nu het nog kon, was wat wij in tussentijd deden.

    Toegegeven: we hadden niet zo snel de moed mogen laten zakken, want de kampeeropstelling was helemaal in orde: een tent, matras, dekens, lantaarns, stoeltjes, kampvuur … Kamperen wordt niet veel beter dan dit. We mochten nog wel gezellig bij het huis en open vuur ons eten klaar maken, dus dat hebben we dan maar gedaan. Ook hebben we nog een gezelschapspel gespeeld met Jay Jay, die dit precies nog nooit had gedaan.

    ’S Avonds werden we in de balkdonker begeleid door Hewey, de puppy, naar onze kampeerplaats. Je moet het je voorstellen: Eva, ik en de puppy. Door een zeer donkere nacht. Over een gigantisch terrein helemaal naar de rand ervan. Het domein waar blijkbaar mountain lions, beren, coyotes soms komen. Met een mini lampje. Op zich al spannend genoeg he? Je kunt je inbeelden hoe Eva en ik ons voelden toen Hewey ineens stil bleef staan, in de donkere bosjes keek, begon te grollen en dan achteruit deinsde al jammerend… R.I.P. Eva en Jeroen hartjes. Wtf! Bleek die hond dus gewoon naar zijn eigen schaduw te grollen…

    Het beestje zal toch schrik gekregen hebben, want na nog een kampvuur, zat hij voor we het wisten bij in onze tent. Om toch wat te slapen (en vlooien minder te hebben), hadden we onze bewaker toch maar buiten gezet.

    Nu denk je, veel spannender en zenuwslopender kan het niet worden? Ja ja, denk nog maar eens. In het midden van de nacht worden we wakker door een oorverdovend gekrijs, hoge tonen van jammerende dieren en hondengeblaf en dit allemaal gevolgd door enkele geweerschoten. Ja, nee, slapen dat moeten we niet meer doen. Wat bleek nu (hoorden we de volgende dag): er waren coyotes bij de buren gezien en de buurman had met zijn honden wacht gehouden om deze te kunnen vatten. De buurman, weet je wel, die van de grond die naast die van Jake ligt, daar aan de rand waar wij sliepen. Daar zo dus. De vrouw die verblijft bij Jake was nog ongerust geworden over ons en wou nog komen helpen. Ze had toch een pistool in haar handtas. Waar zijn we toch terecht gekomen… Wel zeer fijn hier en alles dik in orde hoor ;).
    Read more

  • Day13

    Dag 8 - Redneck verblijfje dag 1

    August 18 in the United States

    Het vreemde vrouwtje dat in de kelder leeft hebben we nog steeds niet gezien… We mogen gebruik maken van de keuken en alles dat er in staat, dus dan maar een heerlijk uitgebreid ontbijt maken: spek, ei, toast, koffie, thee, American pancakes (zo van die dikke – zelfgemaakt!), verschillende soorten siroop … Ze zal terug naar de winkel moeten na onze hongerige inval!

    Vandaag stond er een lange rit op de planning met een stop in Capitol Reef, een natuurgebied. Elk gebied waar we een wandeling in maken is steeds net iets anders en het ene is al wat indrukwekkender dan het andere. Capitol Reef is op zich heel mooi, maar in vergelijking met de vorige is het een mindere ervaring. Heel veel klimmen (ik hoorde Eva net nog niet “ik haat avontuur” zeggen – net niet) voor zichten die we al vaak hadden gezien op andere, mooiere plaatsen. Oh ja, en er is ook nog een slachtoffer gevallen: ik ging even een solo tochtje verder naar boven doen om eens te kijken of het daar anders was. Tijdens het lopen naar boven viel mijn bril enkele tientallen meters naar beneden. Eva’s woorden “Ge moogt even gaan, maar niks te zot he doerak!” galmde nog door mijn hoofd, dus tja, die bril ben ik kwijt. Dan maar hopen dat een hagedis deze vindt en daarmee de blitste hagedis van Capitol Reef wordt.

    God de schepper zal zich wat laten gaan hebben toen de grijze grind in afslag was. Want tijdens ons vervolgtraject kwamen we op een bepaald punt een gebied tegen met niets als grijs zand en grind. Zo ongelooflijk veel. Echt. Om er vlug van af te zijn zal Hij het maar snel hier hebben gedumpt, zodat er een off road raceparcours van gemaakt kon worden.

    Deze avond sliepen we in een “rustieke kabine”. Deze bevindt zich op een zigzaggende weg naar boven van 15 km lang. Daar helemaal boven op een berg is een gigantisch plateau met honderden boerderijen. Eentje daarvan was van Jake, onze Airbnb host voor de komende twee dagen. Toen we op de oprit draaiden zagen we inderdaad enkele hutjes die er niet veelbelovend uitzagen… Hoe een eerste indruk toch verkeerd kan zijn. Meteen toen we uitstapten werden we belaagd door vier honden die maar al te graag met ons wilden kennis maken: Hewey de blauwogige puppy, Ella een net geschoren oude rot, een rosse corgi en nog een bruin exemplaar. Ook de uitbaters waren enorm vriendelijk, echt nog helemaal niets gemerkt van het vooroordeel dat Amerikanen onvriendelijk zouden zijn. Jake is een paardentemmer die blijkbaar al nationale kampioenschappen heeft gewonnen en nu ook blijkbaar heel goed hutjes kan bouwen. Hutje is hierbij het understatement van onze reis. Het exemplaar waar wij in slapen is prachtig en gigantisch! Alles is afgewerkt met hout en stenen die hij gevonden heeft op zijn grond van 70 are. Hij gaf ons een rondleiding en dit terwijl er door de muziekboxen de ene country hit na de andere knalde. Er zijn twee slaapkamers, een badkamer, keuken, zitruimte buiten … Echt ongelooflijk! "This is what happens when a redneck builds", zei hij zelf. Nadien hebben we er ook nog kennis met zijn vrouw, vier zonen, stalknecht die permanent in de stal slaapt en een vrouw die er als tussenoplossing even kampeert in een trailer tot haar huis af is. Een allegaartje van allemaal toffe personen.

    Het grappigste exemplaar van deze personen : de vierjarige Jay Jay die ze ook wel Mowgli noemen omdat hij zo wild is. De eerste keer dat we hem zagen was hij de pootjes van de corgi aan het bij elkaar binden als een gevangen geitje. Nadien zagen we hem met een mes in elke strobalen steken terwijl zijn vader zich al begon te excuseren … Wij zaten er echter niets mee in, want we kregen van Jay Jay een gratis rondleiding op het domein. Vlak voordat we vertrokken kwam Sean de stalknecht toch maar zenuwachtig even zeggen: “Jay Jay, give them a nice little tour okay? Just a walk. Nothing too crazy…” Niks too crazy gezien, maar wel een uur op hagedis jacht geweest met een vierjarige met een mes... Wat we wel veel zagen: doodshoofden van hertjes. Toen we vroegen aan onze vierjarige gids of ze jacht maken op herten, wist hij ons te vertellen dat dit kwam door mountain lions, beren of coyotes. Ah – zo – lions – en – beren – zegt – u … Hij ging ons wel beschermen met zijn mes. We waren meteen gerustgesteld.

    De dag hebben we afgesloten door onze maaltijd van spareribs te bereiden op een open vuur, een lesje en door nog enkele country klassiekers te luisteren. We geraken zo stilaan ingeburgerd in het Wilde Westen…
    Howdy en slaapwel!
    Read more

Never miss updates of EvaJeroenTravels with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android