EvaJeroenTravels

Joined April 2016
  • Day5

    Dag 4 - Nog eens single track roads

    April 8 in the United Kingdom

    Op een redelijk brute wijze werden vanochtend vroeg de gordijnen open gerukt. Mijn slaperige oogjes gingen van verontwaardiging naar complete verbazing. Vanuit onze kamer hadden we zicht op een van de mooiste panorama's in de geschiedenis van de mensheid. De bergen die gisteren nog verstopt zaten in een dik pak regenwolken, floreerde nu in de ochtend zon! Magnifiek!

    Bruce "den huis doggy" had ook door dat het een prachtige dag ging worden. Netjes zat hij naast de telescoop (waardoor we zeehonden konden spotten die op de zandbank lagen te rusten) naar buiten te kijken. Voor het prachtige uitzicht, of voor de wilde konijntjes in de voortuin? In de keuken treffen we Steve die voor ons een lekkere ontbijttafel aan het prepareren is. Homemade flapjacks en broodpudding vervolledigen de verschillende ontbijtgranen en toastjes met jam. We kunnen er weer tegen voor een heerlijke ochtend wandeling. We besluiten de zelfde 2uur durende route te nemen als gisteren. Met zo'n opklaringen zien we ongetwijfeld alles nog een beetje helderder. Wauwi! "The right tot roam!" Iets dat we geleerd hebben hier. Je mag gerust weggetjes en weien en bergen en rotsen beklimmen, over hekjes springen en door schapen kuddes trekken. Zolang het maar met respect gebeurt. En zodoende... Het einde van de wereld is van ons! En precies van ons alleen!?! Niemand, geen boerke, geen wandelaars en zeker geen toeristen die de zelfde plek ontdekken.

    Na uitgebreid afscheid te nemen van Steve en Lea en Bruce kruipen we onze witte fiat in opweg naar Ullapool. Met de soundtrack van Agnes Obel rijden we uren lang in een bordeaux en oker landschap van niets. Niets en duizenden schapen natuurlijk. Op en naast de weg! We bereiken onze eerste stop: een pittoresk havenstadje tussen de bergen en meren. We wandelen de bergen op voor een leuk uitzicht en wat spierplezier. En zetten nadien onze reis verder naar onze volgende AirB&B. Bij Rona in Croachy village vinden we ons bed voor vannacht. We besluiten nog een wandeling te maken naar het dichtstbijzijnde meer. Met wat kikkers, padden, fazanten en 2 springbokjes! We kunnen onze dag weer moe, maar voldaan afsluiten.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day5

    Dag 3 - Honderd kilometer niets

    April 8 in the United Kingdom

    Vandaag stond er een lange rit op het programma, dus we opteren in het fancy hotel allebei voor "the full Scottish breakfast": worstjes, spek, ei, broodjes, croissants, thee, koffie, fruitsap... The whole shebang gaat vlot naar binnen, zeker aan de Urkens kant van de tafel. Ze pakt nog vlog een chocoladebroodje en dan zijn we vertrokken!

    Een lange route wordt het, niet enkel omwille van afstand, maar ook door het feit dat we vandaag ongeveer 100 km moeten afleggen op "single track roads". Dit zijn wegen met maar één kleine baanvak, maar er zijn regelmatig plaatsen waar je tegenliggers kunt doorlaten of achtervolgers kunt voorlaten. Vaak moeten we dit niet doen, want op de 100 km komen we hoop en al een vijftal auto's tegen. We rijden helemaal naar het meest noordelijke puntje van Schotland en het voelt als het einde van de wereld. Urenlang niemand in het zicht, besneeuwde bergtoppen, eindeloze uitzichten over grasvlakten, mistige valleien ... Er is letterlijk niets, maar dat maakt het net zo prachtig. Onze mond is opengevallen en blijven openstaan van de schoonheid. De rit van normaal drie uur duurt door het vaak stoppen veel langer, maar toch vliegt het voorbij.

    En toch, daar ergens in het nergens, is ons Airbnb huisje. Naast de kant van de weg. Met uitzicht op bergen, een strand en een kudde schapen. Steve en Lea zijn de twee mensen die het uitbaten en hun hond Bruce is er ook bij. We voelen ons meteen thuis door hun gastvrijheid en ook het hondje is enorm tof (zijn favoriete hobby? Konijntjes spotten in de tuin terwijl hij op een stoel zit). Zij hebben hun vaste job opgegeven en doen nu full-time B&B samen met nog wat handwerk. Zo verwarmen hun huis met hout, dat ook nog eens voor het warm water zorgt. Echte natuurmensen zijn het die ons meteen op ons gemak laten voelen.

    Nadat we alles uitgepakt hebben, besluiten we, ondanks de regen (het is Schotland voor iets), om een flinke wandeling te gaan maken. Het miezerig weer zorgt ervoor dat de bergen omhuld zijn in mist waardoor we niet het volledige uitzicht hebben, maar eigenlijk draagt het nog wel bij aan de sfeer.

    's Avonds konden we gebruik maken van de keuken en de kamer ernaast, zodat we zelf een lekkere pasta konden maken. Bij een knetterend haardvuur eten we onze maaltijd op, drinken we een flesje wijn en wordt er gescrabbled als een malle. Het uitzicht op de bergen maakt het geheel compleet.
    Read more

  • Day4

    Dag 2 - bergen en kastelen

    April 7 in the United Kingdom

    Vandaag werden we gewekt door de bedrijvigheid van onze B&B host Margaret die al hevig in de weer was voor ons ontbijt. We hadden niet meer verwacht als wat toast en confituur. Dit was er, maar ook nog: croissants, allerlei soorten muesli, kaasjes, fruitsla, yoghurt ... Een leuke verrassing om de dag mee te beginnen.

    Gelukkig had onze aquatische Fiat geen problemen om te starten en daar gingen we, op weg naar Cairngorms National Park. Dit wordt door veel bronnen vermeld als één van de mooiste routes om te rijden door Schotland. Ze liegen niet, die bronnen! We rijden door 4 seizoenen op 1 dag: sneeuwige bergtoppen, zonnige vlaktes, uitgestrekte velden ... Je kunt er uren rijden en constant van mooie uitzichten genieten.

    Nadien zijn we naar Dunnotar Castle gereden. Deze ruïne zou niet misstaan in een Game of Thrones aflevering. In plaats van inkom te betalen, besluiten we om de omliggende kliffen en stranden wat te verkennen. Eva neemt net geen rugzak vol schelpjes en steentjes die ze "Bobjes" noemt mee naar huis. Een halve rugzak wel.

    Om te slapen hadden we een nachtje geboekt in een hotelletje. Dit "hotelletje" bleek net iets chiquer te zijn dan gedacht. De oprit alleen al was 0,7 mijl en het zag er ongeveer zo uit als het vorige kasteel, maar dan opgeknapt. En het had een ommuurde tuin. Oeps. Daar stonden we met onze wandeloutfits en vieze schoenen. Misschien daarom gaven ze ons maar een kamer zonder elektriciteit... Dit werd snel opgelost en we konden er zelfs nog een diner reserveren voor die avond. Weer in wandeloutfits.

    Nog een leuke anekdote: de gangen en opbouw van het hotel waren echt zoals een doolhof. Nergens stond er iets aangegeven en je liep er echt in verloren. Wij vonden na een tijdje onze weg wel, maar we kwamen er een man tegen, volledig in het zweet, die al een halfuur opzoek was naar zijn kamer, deze niet vond, maar ook de weg naar de receptie kwijt was...
    Read more

  • Day1

    Dag 1 - de Fiat als amfibievoertuig

    April 4 in the United Kingdom

    Dankzij een snelle en vlotte rit van de Frankmobiel met Maddestoel als copiloot, zaten we voor we het wisten op ons vliegtuig richting Schotland. We verlieten het eindelijk best zonnige België voor de kille Schotse Hooglanden.

    De vlucht verliep zonder problemen, alleen werd het wolkenpak rond onze Ryanair saucisse alleen maar dikker. Zelfs vijf minuten voor landing zagen we de grond nog niet. Langzaam begonnen we toch enkele gebouwen en bergjes te zien. "Amai, door de wolken lijkt het wel alsof er sneeuw ligt!" Ja, "lijkt alsof" blijkt dus nog echt sneeuw te zijn!

    Onverschrokken en met onze kragen hoog opgetrokken gaan we richting onze huurauto service. Ze wilden ons nog een deal aansmeren voor een automatic, maar nee hoor, wij rijden manueel! Onze bolide voor de komende vijf dagen is een witte Fiat Tipo, wat uiteindelijk best een grote auto is. Het links schakelen en rijden is snel genoeg geleerd, dus daar gaan we, op naar onze eerste B&B.

    We testen ons Fiatbeestje meteen uit op allerlei rotondes en smalle banen, maar dat deze ook amfibiefuncties heeft, hebben we ook aan den lijve mogen ondervinden. Een eerste bordje met "Flood" staat vlak voor een grote plas water over de weg. Dit blijkt nog maar een opwarmertje te zijn voor een beetje verder op... We zien een gi-gan-tische plas water met erin twee voertuigen die al op elkaar geknald zijn en een hoop volk ernaast. Alle auto's achter ons draaien terug en net als wij dit ook willen doen, krijgen we raad van één van de omstaanders om gewoon genoeg gas te geven. Oh jee, daar gaan we! Volle vaart doorploegen we de wateren en we halen het net. Maar dan ook echt maar net... Onze Fiatbaby is er nog niet goed van.... Blijkbaar zijn ze de amfibiefuncties vergeten te plaatsen.

    Daarna komen we vrij snel aan in Burntisland, waar de uitbaatster van de B&B een erg vrolijke en open vrouw is die ons meteen thuis laat voelen. Ze geeft ons aanwijzingen om ergens te gaan eten, maar dit blijkt dicht te zijn. De lokale kebab tent dan maar eens uitproberen. 'S avonds drinken we "thuis" nog een koffie en thee met wat koekjes... Slaapwell!
    Read more

  • Day34

    Dag 26 + 27 - Revitaliseren en hel

    August 2, 2017 in Indonesia

    De laatste loodjes... Jammer genoeg gaan we vandaag al richting Jakarta, zodat we morgen een vlucht terug naar huis kunnen nemen. Een erg lange vlucht...

    Vandaag hebben we echter nog een fijne laatste dag/ nacht in het FM7 Hotel in Jakarta, een iets fancier hotel/ resort met een zwembad, fitness centrum, sauna, stoombad ... zodat we wat kunnen revitaliseren alvorens 19 uur in een vliegende doos gepropt te worden. Al bij aankomst bleek dat dit hotel toch net een tikkeltje meer luxe had dan wat we gewend waren van de afgelopen maand. De inkomhal zag er al meteen zeer "bling bling" uit en we kregen zonder aarzelen een gratis upgrade naar een betere kamer! Fijn!

    We besloten om eerst de "spa faciliteiten" even uit te testen: wat sporten, zwemmen, plonsen in een ijsbad, ons laten stomen ... We voelden alle restantjes van vuiligheid, vulkaanlucht, strandzand ... uit onze poriën weken. Fijn (misschien minder voor de andere mensen)!

    'S avonds zijn we na het luxebeestje uithangen, nog erg laat iets gaan eten in één van de twee restaurants van ons hotel.
    In dat zelfde restaurant hadden we de volgende ochtend het beste ontbijt van heel onze trip. Ze hadden er alles! Worstjes, spek, mie, croissants, broodjes, kaas, nagerechtjes, koffie, thee, fruitsap ... Overmoedig als we zijn, hebben we er misschien wel wat (te) veel gegeten zo op de ochtend voor 19 uur vliegen, want zowel Eva als ik kregen er maagproblemen van. Ik voordat we vertrokken en ik was er gelukkig snel van af, Eva tijdens het vliegen en zij was er jammer genoeg niet snel van af. 13 + 6 uur afzien op 10 km hoogte zonder slaap of eten/ drinken zorgde ervoor dat Eva na de vlucht de afgelopen dag bestempelde als de "ergste 24 uur van haar leven".

    Gelukkig zei ze dit niet over de afgelopen 30 dagen, want jammer genoeg zit onze trip door Indonesië er op!

    We zitten nu al te brainstormen over ons volgende avontuur (als Eva ooit nog een vliegtuig wilt zien tenminste).
    Read more

  • Day30

    Dag 24 - 25: strand en uitrusten

    July 29, 2017 in Indonesia

    Met de drakenjacht, het eilandhoppen en een koude nacht onze rug zouden we erg graag de laatste dagen in één of ander resort hebben doorgebracht. Labuan Bajo is exhter niet groot en de handvol plaatsen met wat meer luxe bleken al volzet of niet voor onze portefeuille weg gelegd te zijn. Dan maar iets waar je kunt zwemmen en op het strand liggen en laten we de luxe maar wat achterwege. We vonden uiteindelijk een kleine zaak die uitgebaat wordt door een familie op een echte top locatie: 10 minuten uit het centrum (dus lekker rustig), een eigen strand, een mooie baai en nabijgelegen eilandjes waar je gewoon naartoe kunt zwemmen. So far so good he? We moeten echter toegeven dat er toch wel wat gebreken waren en dat zelfs de jeugdherberg met zes op een kamer een aangenamere plaats was dan deze. Al bij al gaan we echt niet klagen, maar met zo’n locatie hadden ze veel toffere dingen kunnen doen. De twee grappigste minpuntjes: een badkamer deur waar het slot gewoon geforceerd was en waarbij we dus maar onze eigen manier hebben gemaakt om de deur te sluiten (iets met een kleerhanger, een sleutel en onze rugzakken. Mcgyver of the A-team zou trots geweest zijn op onze constructie). Het tweede: ze hadden werkelijk een enorme menukaart, wat ons meteen deed watertanden, maar na enkele keren er gegeten te hebben en proberen iets te bestellen, bleken ze praktisch alleen mie en nasi goreng te hebben. Al de rest was “finished” of “no have” zoals ze dat hier zeggen. Uiteindelijk heeft ook dat wel een grappige charme, zeker als we zagen hoeveel pret de familie had om de plaats uit te baten. Dan geven we liever ons geld de lokale mensen dan aan rijke westerlingen die alle stranden van Indonesië aan het inpalmen zijn met resorts.

    Zoals al gezegd: de locatie was top en we hebben dan ook volop geprofiteerd van de rust en de natuur. Enkele zaken waar we onze tijd hebben mee doorgebracht:

    • Op het strand onze Komodo roes uitslapen en lekker lang luieren met af en toe een plonsje
    • Naar de eilandjes aan de overkant van ons strand zwemmen en daar tussen de aapjes onbewoonde plaatsen en stranden ontdekken.
    • Een wandeling maken op zoek naar iets anders om te eten dan mie en nasi goreng. En hier echt keihard in falen (je loog tegen ons Google, je loog!). Wel weer mooie, onaangeroerde natuur gezien tijdens deze ontdekkingstocht.
    • In “Paradise Bar” iets verfrissend gaan drinken bij een zonsondergang nadat we een weg te voet getrotseerd hadden waarbij Eva het gevoel had dat we het niet gingen overleven. Een terugkerend gevoel bij haar deze reis (grapje).
    • Een laatste keer voor vier euro gaan eten en drinken tot onze maagjes bijna knappen bij de lokale minirestaurantjes / warungs: verse inktvis, noedelsoepje, gefrituurde currykoekjes, toch ook weer nasi goreng …
    • Genieten van eens een aantal dagen niet reizen en heerlijk niets doen!

    Dit was onze voorlaatste nacht. Morgen vertrekken we namelijk (alweer) naar Jakarta om er de laatste nacht door te brengen in het FM7-hotel.
    Read more

  • Day29

    Dag 23 - 2D/1N Komodo toer (bis)

    July 28, 2017 in Indonesia

    Vandaag werden we al snel wakker door de vroege zonnestralen en de overvliegende vleerhonden / flying foxes. Alles was klammig en de best zachte matrasjes bleken toch wat minder proper te zijn dan ze in het maanlicht leken. Vlug vlug een faciale wipey over ons gezichtje en wat gebakken banaan, want vandaag stond er een potje worstelen met Komododraken op het programma.

    Het Komodo Nationaal Park bestaat uit een groep eilanden waar deze schubbige lieverdjes te vinden zijn. Onze eerste stop was Komodo eiland. Met zo'n naam kon het niet anders dan dat we er gingen tegenkomen, toch? Buiten entreegeld voor het Nationaal Park, moesten we voor onze groep van 12 mensen ook twee rangers betalen die ons rond een klein deel van het eiland zouden gidsen. We voelden ons meteen veilig (not!) met onze twee kleine mannetjes die als enige verdediging een stok bijhadden. Ze wisten ons meteen te melden dat het paarseizoen van de draken was, waardoor de vrouwtjes zich verstopten voor de tweepenisige - zes uur lang doorgaande (echt) mannetjes. Desondanks zagen we al vrij snel een baby Komodo die zich voor veiligheid in een holle boom had verstopt. De volwassen exemplaren, ja zelfs de eigen ouders, eten namelijk de kleintjes op als ze kunnen. Na nog wat gewandel en wistjedatjes van onze rangers, kregen deze via de walkytalky bericht dat er een Komodo lag te zonnen op een nabijgelegen heuvel. Allen daarheen! En inderdaad, daar lag een medium groot exemplaar wat te chillen, waardoor iedereen er wat foto's van kon trekken. Tof om te zien, maar voorlopig nog niet echt indrukwekkend (alhoewel dat dit exemplaar toch ook al de grote had van een serieuze hond). Verder waren de mooie uitzichten het enige dat we nog gezien hebben tijdens het laatste deel van onze toer op dit eiland.

    Voor we naar een tweede eiland met Komododraken gingen, maakten we een tussenstop op Pink Beach. Dit strand kleurt regelmatig roze omwille van de rode koraalstukjes die er aanspoelen, maar toen wij er waren was het jammer genoeg een "gewoon" strand. Nog altijd wel mooi hoor! Dan besloten we om maar wat acrobatische sprongen van het dek van onze boot te maken in het tropische water.

    Onze laatste stop van het eiland hoppen, was Rinca Island. Bij het aanmeren, zagen we al meteen meer dieren als op Komodo: aapjes, buffels, rendieren ... Allemaal import voedsel voor de Komododraken, wist onze gids te vertellen. Met zo'n overvloed aan eten was het dan ook geen verrassing dat we al snel een aantal grote draken zagen die wat lagen te relaxen rond de hutjes. Volledig gerust zouden we toch niet zijn als bewoners! En bij onze wandeling rond het eiland waren we "very lucky" volgens onze gids. Eva had even daarvoor een wel erg groot exemplaar zien weg wandelen van ons. Toen deze kolos echter besloot om zich om te draaien op een klein padje, hadden we dus het "geluk" dat hjj ons passeerde op een 0,5 meter afstand terwijl wij in de kant moesten gaan staan. Het was even muisstil onder de reizigers, buiten onze gids die maar bleef zeggen" very lucky! Do not swing anything or move!". Dat hebben we dan maar gedaan. En met deze ontmoeting hadden we gelijk ook het indrukwekkend moment meegemaakt waarop we gehoopt hadden. En we leven nog, wat een dag!

    Na hier en daar nog schubvriendjes te hebben gezien, zat ons avontuur er op. We hadden echter nog een boottocht van drie uur te verwerken, maar gelukkig verliep dit deze keer veel vlotter.

    Om de laatste dagen in rust door te brengen, hebben we een hotelachtig verblijfplaatsje geboekt uit de stad en met een eigen strand: Waecicu Beach Inn. Hierover morgen meer! Slaapwel!
    Read more

  • Day28

    Dag 22 - 2D/1N Komodo toer

    July 27, 2017 in Indonesia

    Vandaag was het vroeg uit de veren voor de start van onze twee dagen en één nacht op een bootje voor de Komodo eilanden te bezoeken. Samen met nog enkele andere mensen van ons hostel werden we vervoerd naar de haven waar onze sloep lag te wachten op ons samen met nog een zestal mensen, wat ons aantal uiteindelijk op 12 toeristen + 3 bemanningsleden bracht.

    Sloep is nog een mooi woord voor het drijvend stuk hout waar we twee dagen gingen doorbrengen. Wat in elkaar getimmerde bankjes waar zes mensen kunnen op zitten, een minitafel voor wat eten, een kapiteinskajuitje en een mini-toilet cabine waarvan je tetanus krijgt door er naar te kijken en waar de deur niet van dicht kan. Ons "home away from home" voor 48 uur. Tel daar nog bij op dat één van de bemanningsleden half blind was en zo zot als een Komodo. Eva moest zich inhouden om niet spontaan op de vlucht te slaan. Gelukkig was er nog een trapje naar boven zodat je op het dak van de cabine kon zonnen en van het uitzicht genieten. Ook hadden we een erg toffe groep bij: twee Spanjaarden, twee Italianen, een Australische, een Koreaanse, een Poolse, een Hollandse, twee Denen en wij. Een Westerse mix die altijd wel voor wat animo zorgde.

    Onze eerste stop was een snorkeluitstapje nabij Kanawa eiland. We plonsen in het water en wanen ons meteen in een openlucht aquarium: zeesterren, schildpadden, duizenden kleine visjes, maanvisjes, zee egels, grote vissen ... We wisten niet waar eerst kijken. Ook zagen we er ook nog een mooie Koraalduivel, yes!

    Na wat free running en flip flops over de daken van andere boten, kwamen we terug aan op ons tof exemplaartje waarmee we vertrokken naar Manta Point. Dit is een plaats in de oceaan waar deze Manta roggen samenkomen zodat je een vrij grote kans hebt om ze te zien. Voor de eerste keer in onze reis hadden we op dit vlak wat pech. Buiten een groot contour van een Manta in de diepe oceaan, hebben we er niet echt eentje gezien. Wel bijzonder om te ervaren: zwemmen/ snorkelen in het midden van de oceaan waar de bodem zo diep is dat je deze niet ziet. Je lijkt wel te zweven in het ijle.

    Onze zeedag zat er nog niet op, want we gingen nog een derde plaats bezoeken: Pulau Padar, een eiland dat bekend staat voor het uitzicht waarbij je drie stranden tegelijk kunt zien. Na lang varen was het water al zo gezakt, dat ons bootje niet kon aanmeren bij het strand. Bedrijvig als de Indonesiërs zijn, kon je hier uiteraard voor 20.000 IDR per persoon een taxibootje huren. Dit is ongeveer 1,3 euro, wat niet veel is, maar wel voor hier. Zeker als je beseft dat het ging over 30seconden varen. We besloten om de 100 meter gewoon te zwemmen, hah! Hierbij moesten we wel flink wat scherp koraal ontwijken, maar na een tweetal minuten zwemmen, stonden we dus opgefrist op het strand.

    En die opfrissing konden we gebruiken, want we hadden een stevige klim voor de boeg naar de top van de heuvel op Pulau Padar om het mooie uitzicht te zien. Na heel wat geklim kreeg Eva even een "knakske" en kon ze de woorden "Ik haat avontuur" niet meer inhouden. Gelukkig meende ze dit niet en was het een dipje van korte duur, want de natuur en de uitzichten op het eiland zijn hun faam meer dan waard. Echt onvoorstelbaar mooi! Je kon verschillende bergen, baaien, stranden ... allemaal tegelijk zien en dit terwijl de avondzon alles mooi oranje kleurde. Wederom een toppertje van jewelste.

    De afdaling ging net iets vlotter, maar er stond ons nog een portie zwemplezier terug richting de boot te wachten. Met de uren die verstreken waren, was het water nog gezakt. Hierdoor kwamen de eerder vernoemde scherpe koraaltjes nog dichter bij het wateroppervlak te liggen. We waren erg voorzichtig en probeerden alles te ontwijken, maar tevergeefs. Eva kon het niet laten om de Hokey Pokey te doen met haar been en een grote berg scherpe koraaltjes. Resultaat: flink wat schrammen die in het water nog meer bloed leken te produceren. "Jaws" werd bijna wakker van zijn dutje door dit lekker hapje. Taai als Eva is, zwom ze gewoon door. Eenmaal op de boot kreeg ze alle EHBO die we konden bieden: een flesje water erover en wat droge tissues. Ai ai! "Ik haat avontuur" werd nog eens bovengehaald.

    Als je dan denkt: "oef, alle spanning van vandaag achter de rug", dan heb je nog niet de wateren tussen Pulau Padar en Komodo getrotseerd op een bouwvallig stukje drijvend hout. Wat begon met een portie zonnebaden op het bovenste dek met een romantische zonsondergang, eindigde in een scène die in een rampenfilm uit Hollywood niet zou misstaan. Enorm hoge golven, ons bootje dat harder van links naar rechts schommelde dan een Vliegende Hollander, alles balkdonker omdat onze kapitein alle lichten had uitgedaan anders zag hij niks, ijzige stiltes en ontelbare gebeden naar alle mogelijke goden om ons niet te laten zinken met dit ruftig bootje. Je kunt je voorstellen hoe Eva zich voelde en ik voelde me toch ook licht ongemakkelijk (als in: nog liever in een nest tarantulas vallen dan dit nog eens mee te moeten maken).

    Wonder boven wonder hebben de Allahs, Boedhas, Jahwehs, Vishnoes ... ons gehoord en kwamen we veilig en wel aan bij Komodo. Hier kregen we van ons halfblind stuurmannetje enkele matrassen, dekens en kussens, zodat we ons op het dek konden nestelen voor de nacht. Voordat we in slaap vielen, werden we getrakteerd op nog een laatste, mooi, natuurlijk fenomeen: een sterrenhemel zoals we deze nog nooit hadden gezien. Duizenden sterren en allemaal even helder. Beter dan een vijfsterren hotel en een zacht bed. Alhoewel...
    Read more

  • Day26

    Dag 21 - guano swimmies

    July 25, 2017 in Indonesia

    Eilandhoppen rond Flores, een grot met water (Rangko Cave) en snorkelen, dat stond er vandaag op het programma. 6u30 ging de wakker af en voor we het wisten stonden we in de haven te wachten op ons privé bootje. Wachten. En nog eens wachten. Blijkbaar zijn er twee havens, woeps! Gelukkig hielp een vriendelijke dame van ons hostel ons verder tot op dr goede boot. Het was een exemplaar zoals een straaljager. Op het gebied van geluid en aantal decibels toch, niet qua snelheid...

    Twee uur luid dobberen later kwamen we aan bij Rangko Cave. Zoals gebruikelijk in Indonesië, moesten we hier een "gids" betalen die ons 100 meter via een super duidelijk padje bracht naar de grot. Hier daalden we via een touw dat zijn beste jaren al lang achter zich had gelaten af in de donkere grot. De eerste momenten was het nog niet spectaculair, maar eenmaal onze ogen gewend waren aan het gebrek aan licht, zagen we een ongelooflijk blauwe plas water in een prachtig gevormde grot. Een plas vol met guano, want de grot zat vol met vleermuizen. Wel, YOLO zeker? Zowel Eva als ik namen een duik en het was een fantastische ervaring, ook omwille van het feit dat er gewoon 1,5 uur lang niemand anders was buiten ons gidsje. Die als een Gollum in het donker zat. Het enige dat we hoorden was zijn gsm die de meest walgelijke Indonesische liefdjesliedjes aan het produceren was. Even sfeer scheppen, zal hij gedacht hebben.

    Nadien werden we via onze straaljager naar een petieterig eilandje gebracht waar we ook zo goed als alleen konden snorkelen totdat we er hoofdpijn van kregen. We zagen er spectaculair veel vissen, een kleine koraalhaai, een schildpad ... We mochten tot onze verbazing erg lang snorkelen van onze kapiteins. We denken dat het lag aan het feit dat ze even wat problemen hadden met de boot, want tijdens het ontdekken van de koralen, waren zij hevig in de weer met olie en moersleutels. Spannend!

    Ze kregen de trage sloep toch weer in beweging en na twee uur "hevig" varen, waren we terug in Labuan Bajo. Hier gingen we als avondmaal langs bij de Warungs naast de haven. Alle soorten vis werden er gegrild/ gecremeerd boven een gigantische steekvlam. We kozen een mix van gefritueerde hapjes, mie goreng en kip. Het beste eten van Indonesië komt van deze kleine eetstandjes, ook al zou je op eerste zicht qua hygiëne er niet meteen iets durven bestellen. Gelukkig is 90% gefrituurd.

    Met een vol buikje waren we klaar voor de laatste filmavond in Cia Hostel voor ons. De komende twee dagen gaan we namelijk op toer door de Komodo eilanden!
    Read more

Never miss updates of EvaJeroenTravels with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android