Reset search
VS - 2018
  • EvaJeroenTravels
  • EvaJeroenTravels

VS - 2018

August 2018 - August 2018 Read more
FollowInsightsInsightsCalendarCalendarPhotosPhotosShareShareBucket list
InsightsCalendarPhotos
  • Trip start
    August 6, 2018
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 1 - "New York - New York..."

    August 6, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 28 °C

    "Start spreading the plastiek zakskes." Of hoe zong F. Sinatra het ook al weer? Ik weet alleszins dat dit wel de tekst was van E. Urkens toen ze eigenhandig er vandaag weer voor gezorgd heeft dat de Lidl leverancier van plastic diepvrieszakjes (a.k.a. kotszakjes) weer winst genoeg heeft voor een jaar toe te komen. De acht uur lange vlucht verliep nochtans erg vlot en zonder het nog eens terugzien van genuttigde ontbijtjes. Tot de laatste tien minuten...

    Toch beet Eva goed door en hebben we ook de beruchte controle van de douane doorstaan. Deze was overigens totaal niet streng? Op een wippie, flippie en kotsie stonden we al op Amerikaanse bodem. Ook verliep het transport naar de stad met de trein en metro erg vlot.

    Ons hotel heeft een cool uitzicht over Manhattan, ondanks dat het een stukje uit het centrum ligt.

    Na een vlug powernapje, besloten we om via Brooklyn Bridge al wandelend naar het centrum te gaan. Een erg indrukwekkend zicht! We deden wat aan mensengapen in parkjes waar ze overal ook eekhoorns te zien waren. Uiteindelijk geraakten we verzeild in een lokale bar waar we via de happy hour twee whisky cocktails bestelden. Dit bleek niet de beste combinatie te zijn voor een nuchtere maag, dus kruipen we er al jetlaggend om 22 uur al in (ongeveer 04:00 in België).    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 2 - New York baby!

    August 9, 2018 in the United States ⋅ 🌧 25 °C

    Dag 2
    Eva had gisteren er een minder energierijk dagje opzitten, maar na een nacht van 11 uur en een heerlijk ontbijt van eitjes, spek, worstjes, verse bagels, getoast brood, cream cheese … konden we er allebei tegen voor een drukke dag in New York.

    Gelukkig hebben we op onze vorige reizen al goed geleerd hoe je op een vlotte manier een metro moet nemen, want ook hier ligt alles te ver uit elkaar om te voet te bezoeken. En bezoeken hebben we gedaan: top of the rock uitzicht, Modern Museum of Art (MoMA), Central park, Metropolitan Museum of Art, Guggenheim museum, High Line park, Empire State Building en Times Square stonden op het programma.

    Top of the rock is het uitzicht van op het Rockefeller Center, één van de hoogste wolkenkrabbende rakkers in de stad. Gelukkig kwamen we er vroeg aan en moesten we “slechts” éen uur aanschuiven. Het was wel echt de moeite, want je krijgt een mooi uitzicht over de skyline en Central Park. Vlakbij dit gebouw, hebben we het MoMA bezocht en kon Eva (en ik ook wel hoor) haar hart ophalen met de nodige toppers uit de kunst. We deden er zelfs even mee aan een virtual reality toer in een fictieve stand van een kunstenaar.

    Dan gingen we de hitte trotseren in het gigantische, maar best kalme Central Park. Geen Ross, Joey of Phoebe tegengekomen, maar wel mieren. En dikke. Die graag een hapje Eva kuit en Jeroen rug hadden. Toch hebben we er even kunnen luieren en ontsnappen van de drukte van de stad.

    Enkele mierenbeetjes vlees en deciliters zweet lichter, stonden we aan de poorten van het Metropolitan Museum of Art. We hadden dit bijna overgeslagen wegens tijdgebrek, maar gelukkig hebben we dit niet gedaan. Het is een gigantisch museum met een toffe variatie aan schilderijen, geschiedkundige voorwerpen, moderne installaties… Eva werd er op slag lyrisch over enkele Degat kunstwerken.

    Alsof onze Degatjes er bijna nog niet waren afgewandeld, gingen we nadien naar het High Line park. Deze oude bovengrondse metro lijn hebben ze omgetoverd tot een wandelpad doorheen New York met veel groen, drinkgelegenheden, rust … Echt een leuke belevenis om zo rond de stad te wandelen.

    Tijd om de energiereserves aan te vullen met enkele pizzapunten New Yorkse pizza. Inderdaad, enkele. Want na drie gigantische punten verdeeld over ons twee, hadden we meer dan genoeg. En toegegeven: het was enorm lekker. Veel beter dan Italiaanse pizza. De typische pizzaverkoper uit een film kregen we er gratis bij (alhoewel, een fooi geven is praktisch verplicht hier).
    Ondanks dat het al laat was, besloten we om toch nog even door te bijten en het Empire State Building te bezoeken. Dit bekend gebouw waar gigantische apen nogal eens graag opklimmen, was iets drukker dan het vorige dat we bezocht hadden. Wederom: het was het waard. Het was ondertussen donker, dus overal zag je de lichtjes van gebouwen, auto’s en, we hadden geluk, in de verte bliksemschichten en onweer.

    Deze drukke dag hebben we ten slotte afgesloten op Times Square, het meest beroemde kruispunt ter wereld vol met neonreclames. Dit bleek een drukke verzamelplaats van de gekste mensen in New York te zijn. Voorbeeld: er liep een Lady Liberty rond die buiten wat Stars en Stripes body paint, niet veel anders aanhad en met nietsvermoedende, mannelijke toeristen op de foto wou gaan, waarschijnlijk om ze af te zetten. Gelukkig had Eva me er voor gewaarschuwd toen deze me aansprak, wat had er anders kunnen gebeuren? (Ik gok iets van een binnenstebuiten gekeerde ruggenwervelkolom voor Lady Liberty.)

    Na een metrorit (de zoveelste van vandaag), kruipen we moe maar voldaan in onze bedjes.

    Laatste verhaaltje: Eva vond de pizza zo goed blijkbaar, dat ze er ’s nachts nog over gedroomd heeft. “Lekkere pizza”, mompelde ze in haar slaap.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 3: NY inruilen voor Las Vegas

    August 10, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 33 °C

    Op het programma voor vandaag: een zes uur durende vlucht naar het warme Las Vegas.

    We hadden echter nog wat tijd vooraleer we weer in die ijzeren saucisse zouden zitten, dus we besloten om nog vlug een museum mee te pikken, dit van the moving image. Een gigantische collectie over film, oude games en YouTube. Er was zelfs een tentoonstelling over Jim Henson, de man achter de Muppets.

    Na dit fijn bezoek, was het tijd voor de langste, binnenlandse vlucht die we gaan hebben in de VS. Eva haalde haar bekende zakjes al boven... Totaal niet nodig, zo blijkt, want de vlucht verliep zonder spetter of gekletter, wat een fijne verandering was.

    Wat was nog een verandering: de temperatuur. In NY was het al warm, maar in Las Vegas blijkt het echt onhoudbaar heet te zijn. Zo is het nog vlot 32 graden 's nachts.

    De veranderingen bleven voortduren, want voor de komende 15 dagen hadden we een Hyundai Santa Fe gehuurd, maar zo bleek er geen meer te zijn... We kregen dan maar een Toyota uit 2018 in de plaats. Voor ons allemaal goed. Zeker toen we aan de auto zelf kwamen. Gigantisch. Het model is een 4runner en nog een heel pak groter dan een normale 4x4. Een topper waar amper 30.000 kilometers mee gereden zijn.

    Al cruisend met onze pimpmobiel reden we door Las Vegas naar ons hotel. Blijkbaar zien ze in Las Vegas alles groots, want onze kamer is zo groot dat Eva me kwijt kon geraken.

    Slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 4 - Las Vegas is hot, damn hot

    August 10, 2018 in the United States ⋅ 🌙 36 °C

    'S nachts in Las Vegas koelt het af naar een gezellige 34 graden. Ideaal! Niet dus: het is bijna constant puffen en blazen hier, maar dat belet ons niet om er weer tegen te gaan met een vol dagje.

    But first, we eat! Het buffet van ons over the top hotel is dik in orde. Ze hebben er werkelijk alles, met als topper de mogelijkheid om je eigen wafels te maken, zo van die typische Amerikaanse. We hadden net nog niet alles op toen Eva een "Somebody call 911" wou roepen! Ineens ging namelijk het brandalarm af en moest iedereen naar buiten. Niets ergs bleek het uiteindelijk te zijn, waarschijnlijk iemand zijn wafeltje te lang laten bakken.

    Een sugar shot en ritje van drie kwartier later stonden we aan het begin van een wandelpad van 11 kilometer en werden we begroet met een bord waarop "Danger. Stop. Extreme weather conditions, don't hike from June - September". Ideaal weer dus om een Urky vol wafel door te jagen. Deze Hoover Dam Historic Train Trail was wel echt de moeite met mooie uitzichten over de vallei, wandelingen door bergjes die uitgesneden waren voor de treinen vroeger en nu gevuld waren met vleermuizen, berggeitjes ... Het was enkel net iets té lang in dit weer, dus besloten we om toch maar even te rusten in de schaduw van zo'n treintunnel. Ondertussen hadden we samen ook al 8 liter water gedronken... Ja, net iets te warm dus.

    De airco van onze auto is dan op zo'n moment ook meer welkom dan de tweede herrijzenis van Jezus. Pfieuw! Hot in elk kot.

    Ons hotel heeft een zwembad, dus de komende uren brachten we daar door tot de zon onder ging en de temperatuur net iets draaglijker werd. Draaglijk als in: "hej, nu duurt het slechts 3 minuten en 12 seconden voor ik terug onder een koude douche wil springen."

    Zoals iedere toerist (en aan de drukte te zien, zijn dit er heel veel) gingen we 's avonds naar the strip. Deze bekende plaats is waar alle casino's staan en iedere persoon uit de wijde omtrek van Las Vegas naar toe komt. Mensen gapen is er het ideale tijdverdrijf. Een greep van wat er allemaal zo rondloopt: showgirls, Darth Vader, gekke mensen die nog gekker worden door de hitte, SM showgirls ... Je kunt er trouwens ook de gekste constructies zien. Zo hebben ze een Eifeltoren, Arc de Triomphe, Venetië, Ceasar's Palace, een fonteinshow met muziek van Elton John en Cher (hoe kan het ook anders) ... Om nog maar te zwijgen over de honderden meters gokautomaten, goktafels, bars ... Dit is echt allemaal veel groter dan gedacht.

    'S nachts hebben we dan voor de eerste keer ergens gaan eten. Het meest gezellige in de buurt: een restaurant met Bahama's - Tiki thema... Ja, veel beter dan dat wordt het niet. Gelukkig was er een eeuwigdurend Happy Hour en waren de burgers echt wel enorm goed.

    Raar sfeertje in Las Vegas, maar echt wel tof om eens mee te maken.

    Slaapwel met de airco op stand "kouder dan het kontje van een Eskimo".    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 5 - Toyo ta ta - naar Kanab

    August 11, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 31 °C

    Vandaag is de dag dat we onze bolide gaan uittesten op de Amerikaanse snelwegen en binnenwegen. Op de foto's zie je een Urky als referentie voor de grootte. Een ideale cruisemobiel!

    We kozen de meest pittoreske routes er uit, want constant een snelweg gaat ook maar snel vervelen... We hadden er echter geen erg in dat we zo ook door enkele Nationale Parken zouden rijden en dat deze betalend zijn... Waar we ook geen erg in hadden: we hebben een pas gekocht waarmee we er gratis in mogen. Enkele seconden voor de inkom en dit terwijl de vrouw al naar ons teken deed, dacht ik er ineens aan en was het alle stylos en stiften aan dek om er onze handtekening op te zetten, anders is de pas niet geldig. Eind goed, al goed. Toch fijn dat we dit hebben gedaan, want we reden de komende uren door echt prachtige schilderijen van het Wilde Westen. Zoveel uitgestrekte natuur hadden we nog nooit gezien. Rode bergen, oneindige woestijnen, zanderige valleien ... Wisselden elkaar in snel tempo af.

    De rit verliep enorm vlot, het enige spannend moment was even toen ik de versnelling wou induwen. Bij een automatische auto. Geen goed idee op een autosnelweg. Piepende remmen, maar gelukkig niks aan de hand (of voet).

    Één van de moeilijkste dingen om te vinden in dit gebied van de VS, blijkt een supermarkt te zijn met verse ingrediënten, zoals groenten en vlees. Na enkele pogingen vonden we er uiteindelijk eentje, maar echt zoals bij ons is het toch niet. Hopelijk de komende dagen meer succes.

    De komende twee nachten brengen we door bij Carolyn, een Airbnb in Kanab. We hebben er onze eigen kamer, badkamer en er zijn veel gratis snacks, water ... Ook tof: op een vijf minuten wandelen start er een wandeling rond de rode bergen met mooie zichten over de omgeving. Aangezien het hier wel frisser is dan in Las Vegas, besloten we deze maar even te doen voor aan het eten te beginnen. We zagen er buiten het uitzicht ook veel kleine hagedissen, enkele roofvogels en een hele hoop cactussen.

    Hongerig als we waren, wilden we aan ons eten beginnen (wraps met kip en gebakken champignons). Laat dit nu net de eerste Airbnb zijn waar we niet van de keuken mogen gebruik maken... We hebben wel een microgolf, aha! "How to microwave chicken" en "Cook mushrooms in microwave" Googlen en we konden beginnen. Uiteindelijk viel het wel mee, maar het is toch net iets beter als je wel een echte keuken hebt.

    Slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 6 - offroad of course

    August 12, 2018 in the United States ⋅ 🌙 25 °C

    Na een nachtje plannen, besloten we vandaag om de offroad capaciteit van onze auto (genaamd Fred de 4Runner ondertussen) te testen. We gingen de Wirepass trail doen, maar hiervoor moesten we wel 12 kilometer over onverharde, heuvelachtige paden. Wij hadden geluk dat we zo'n 4x4 bullebak hadden en gewoon konden rijden. We zagen echter veel mensen er maar stapvoets doorrijden... Plebs noemen we ze (maar niet heus). Eenmaal aangekomen was onze zilveren auto bijna helemaal rood van het zand.

    De wandeling ging door een zogenoemde "slot canyon". Dit is een erg hoge, maar smalle doorgang tussen twee rotsen. Het was echt een spektakel om te zien, zeker omdat het zo zonnig was en alle rotsen net goud waren. We moesten er wel een stuk naar beneden klimmen, iets wat een deel wandelaars niet zagen zitten, maar wij dus wel. Wederom: plebs :).

    Een tweetal weken geleden was er een flash flood hier geweest, dit is wanneer het begint te regenen, dan verzamelt al het water zich in de slot canyon en gaat het enorm snel naar beneden. Dit kon je nog zien aan de grond, die was met het vocht en nu de extreme hitte helemaal opengebarsten. In dit onherbergzaam gebied kwamen we de tamme raaf Herbert tegen. Die naam is zelf verzonnen uiteraard. Herbertje beschikte over een serieuze bek, zo eentje van het schedel-opensplijtbaar kaliber. Wij hadden duidelijk meer bang van onze gevederde vriend dan hij van ons, want al snel kwam hij schooien voor eten, iets wat Jeroen niet zo zag zitten... Joeny does not share food! (Bewijs is op de foto's te zien) Eva keilde dan maar per ongeluk een halve zak nootjes en MNM's op de grond. Zo had de doerak toch nog geluk.

    'S avonds hadden we voor de eerste keer regen. Jammer, want we wilden net een plonsje pakken in het zwembad. Dan maar even ontspannen en een hapje gaan eten in de lokaal restaurant. Dit was de eerste keer dat we eens echt degelijk, lekker eten hadden gekregen op restaurant dat geen burgers waren. Topper!

    Ondertussen was het al flink donker, maar wel droog. Dus een late night zwemmeke was de afsluiter van deze topdag!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 7 - hoodoos, hertjes en hoogtes

    August 13, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 27 °C

    Excuus voor de late, volgende post, maar op een paar duizend meter hoogte hadden we geen internet.

    Vandaag ruilen we onze Airbnb in Kanab in voor eentje in Bicknell, nabij het Nationaal Park voor morgen. De twee parken die vandaag op de planning staan: Cedar Breaks en Bryce Canyon. Twee exemplaren op serieuze hoogte, zo ligt Cedar Breaks op 3000 meter hoogte. Gelukkig dat we dit niet te voet moeten doen, anders zouden ze Eva haar hoofdje vanuit de ruimte rood zien oplichten.

    Toch was het een lange, snel stijgende rit naar Cedar Breaks. Eenmaal aangekomen valt je mond wel meteen open van het uitzicht over het prachtige amfitheater in steen. De wandeling rond de kloof brengt je nog hoger en onderweg zien we voor het eerst wat groene vegetatie hier in de woestijn, net als hertjes, grondeekhoorns, een marmot of twee drie... Het is een stevige wandeling met stijgingen en dalingen, dus die rode hoofden zijn er toch nog van gekomen.

    Nadien was het verder naar Bryce Canyon, een ietwat drukker bezocht park. Gelukkig was het net aan het regenen toen we aankwamen en hadden we meteen parkeerplaats. Het geregen was vrijwel meteen nadien gedaan, dus konden we volop genieten van het zicht op de hoodoos, ook wel bekend als die grote stenen pilaren. Iets meer Chinese toerbustoeristen hier, maar daarom zeker niet minder mooi.

    Onderweg picknicken we raar genoeg tussen groene velden en totaal andere bergen dan wat we gewend zijn van de afgelopen dagen. Het landschap kan hier zo snel veranderen....

    'S avonds verblijven we in een volgende Airbnb bij een vrouwtje die in de kelder woont van haar groot huis. De rest van het huis is vrij te gebruiken door ons: badkamer, slaapkamer, keuken, living ... Het rare: we hebben het vrouwtje geen 1 keer gezien. Code op de deur ingeven en we konden binnen. Communicatie verliep via mail / berichten... Vreemde soort, die Amerikaanse Airbnb hosts.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 8 - Redneck verblijfje dag 1

    August 18, 2018 in the United States ⋅ 🌙 21 °C

    Het vreemde vrouwtje dat in de kelder leeft hebben we nog steeds niet gezien… We mogen gebruik maken van de keuken en alles dat er in staat, dus dan maar een heerlijk uitgebreid ontbijt maken: spek, ei, toast, koffie, thee, American pancakes (zo van die dikke – zelfgemaakt!), verschillende soorten siroop … Ze zal terug naar de winkel moeten na onze hongerige inval!

    Vandaag stond er een lange rit op de planning met een stop in Capitol Reef, een natuurgebied. Elk gebied waar we een wandeling in maken is steeds net iets anders en het ene is al wat indrukwekkender dan het andere. Capitol Reef is op zich heel mooi, maar in vergelijking met de vorige is het een mindere ervaring. Heel veel klimmen (ik hoorde Eva net nog niet “ik haat avontuur” zeggen – net niet) voor zichten die we al vaak hadden gezien op andere, mooiere plaatsen. Oh ja, en er is ook nog een slachtoffer gevallen: ik ging even een solo tochtje verder naar boven doen om eens te kijken of het daar anders was. Tijdens het lopen naar boven viel mijn bril enkele tientallen meters naar beneden. Eva’s woorden “Ge moogt even gaan, maar niks te zot he doerak!” galmde nog door mijn hoofd, dus tja, die bril ben ik kwijt. Dan maar hopen dat een hagedis deze vindt en daarmee de blitste hagedis van Capitol Reef wordt.

    God de schepper zal zich wat laten gaan hebben toen de grijze grind in afslag was. Want tijdens ons vervolgtraject kwamen we op een bepaald punt een gebied tegen met niets als grijs zand en grind. Zo ongelooflijk veel. Echt. Om er vlug van af te zijn zal Hij het maar snel hier hebben gedumpt, zodat er een off road raceparcours van gemaakt kon worden.

    Deze avond sliepen we in een “rustieke kabine”. Deze bevindt zich op een zigzaggende weg naar boven van 15 km lang. Daar helemaal boven op een berg is een gigantisch plateau met honderden boerderijen. Eentje daarvan was van Jake, onze Airbnb host voor de komende twee dagen. Toen we op de oprit draaiden zagen we inderdaad enkele hutjes die er niet veelbelovend uitzagen… Hoe een eerste indruk toch verkeerd kan zijn. Meteen toen we uitstapten werden we belaagd door vier honden die maar al te graag met ons wilden kennis maken: Hewey de blauwogige puppy, Ella een net geschoren oude rot, een rosse corgi en nog een bruin exemplaar. Ook de uitbaters waren enorm vriendelijk, echt nog helemaal niets gemerkt van het vooroordeel dat Amerikanen onvriendelijk zouden zijn. Jake is een paardentemmer die blijkbaar al nationale kampioenschappen heeft gewonnen en nu ook blijkbaar heel goed hutjes kan bouwen. Hutje is hierbij het understatement van onze reis. Het exemplaar waar wij in slapen is prachtig en gigantisch! Alles is afgewerkt met hout en stenen die hij gevonden heeft op zijn grond van 70 are. Hij gaf ons een rondleiding en dit terwijl er door de muziekboxen de ene country hit na de andere knalde. Er zijn twee slaapkamers, een badkamer, keuken, zitruimte buiten … Echt ongelooflijk! "This is what happens when a redneck builds", zei hij zelf. Nadien hebben we er ook nog kennis met zijn vrouw, vier zonen, stalknecht die permanent in de stal slaapt en een vrouw die er als tussenoplossing even kampeert in een trailer tot haar huis af is. Een allegaartje van allemaal toffe personen.

    Het grappigste exemplaar van deze personen : de vierjarige Jay Jay die ze ook wel Mowgli noemen omdat hij zo wild is. De eerste keer dat we hem zagen was hij de pootjes van de corgi aan het bij elkaar binden als een gevangen geitje. Nadien zagen we hem met een mes in elke strobalen steken terwijl zijn vader zich al begon te excuseren … Wij zaten er echter niets mee in, want we kregen van Jay Jay een gratis rondleiding op het domein. Vlak voordat we vertrokken kwam Sean de stalknecht toch maar zenuwachtig even zeggen: “Jay Jay, give them a nice little tour okay? Just a walk. Nothing too crazy…” Niks too crazy gezien, maar wel een uur op hagedis jacht geweest met een vierjarige met een mes... Wat we wel veel zagen: doodshoofden van hertjes. Toen we vroegen aan onze vierjarige gids of ze jacht maken op herten, wist hij ons te vertellen dat dit kwam door mountain lions, beren of coyotes. Ah – zo – lions – en – beren – zegt – u … Hij ging ons wel beschermen met zijn mes. We waren meteen gerustgesteld.

    De dag hebben we afgesloten door onze maaltijd van spareribs te bereiden op een open vuur, een lesje en door nog enkele country klassiekers te luisteren. We geraken zo stilaan ingeburgerd in het Wilde Westen…
    Howdy en slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 9 - Redneck en coyote verblijf dag 2

    August 19, 2018 in the United States ⋅ ☀️ 17 °C

    Met wat behendig vraagwerk en een charmeoffensief hebben we een ontbijtje kunnen regelen bij onze zeer vriendelijke gastheer en -vrouw. Het was overheerlijk: gebakken eieren, zelfgemaakte pannenkoekjes, fruitsap … En dit allemaal onder een stralende zon.

    Om te bekomen van de afgelopen, intensieve wandeldagen, hadden we een daguitstapje gepland naar Grand Junction, de nabijgelegen stad. Uiteraard stopten we onderweg met de auto op verschillende plaatsen om enkele uitzichten mee te pikken. Grand Junction is een tof stadje met veel interessante tweedehandswinkels, restaurants, een gezelschapsspellenwinkel … Eerst hebben we dus enkele vintage winkels gedaan waar we voor Jay Jay een Mowgli pin vonden voor twee dollar, een tof bedankje voor de rondleiding van gisteren. Daarna hadden we dorst, maar voor we het goed en wel beseften, hadden we toch ook weer een hotdog en burger mee binnen. Het beste van allemaal: eindeloze hervullingen van je Cola Zero glas. Onze shopping namiddag sloten we af in een lokale gezelschapspellenwinkel. Ik vond er een gezelschapsspel en Eva vond er gezelschap. Jep, van de lokale dorpsgekkin. Deze sprak Eva al aan bij het binnenkomen en voor ik het doorhad, ging het gesprek ineens over filosofische vraagstukken waar Plato zijn wenkbrauw toch eens voor zou optrekken. Het toppunt: toen ze vroeg aan Eva om in één woord te zeggen waarvoor ze elke dag opstaat. Eva antwoordde : “love”. Meteen schiet onze gekky recht om Eva een knuffel te geven, want het was de eerste keer dat iemand dit ooit had geantwoord en “love” was ook haar woord. Ik hoorde ergens het woord “soulmate” vallen. Nog vlak voor we de deur uitgingen, vroeg ze achter onze sterrenbeelden. Jep, zo eentje.

    Vlug weg uit Grand Junction voor we er een sterrenbeeldliefhebber moeten bijnemen in ons hutje vannacht. We stopten nog snel in een gi-gan-tische supermarkt voor wat eten voor op het openvuur deze avond.

    Toen we aankwamen op de boerderij waar we normaal nog een tweede nacht in de hut konden slapen, kregen we wel even een koude douche. Er was namelijk iets mis met onze reservering en de hut was al gereserveerd voor deze nacht… Ai. Eva kon nog net (niet) haar tranen bedwingen… Als alternatief konden we wel gebruik maken van kampeermateriaal om op het domein van 70 are te kamperen. Snik. Daar kwamen de tranen dan toch. Gemakkelijk als we zijn, volgden we dit plan dan maar. Jake was wel zo vriendelijk om alles te gaan opstellen helemaal aan de rand van het domein. Wij moesten niks doen. Nog snel een douche en wat drinken koud leggen, nu het nog kon, was wat wij in tussentijd deden.

    Toegegeven: we hadden niet zo snel de moed mogen laten zakken, want de kampeeropstelling was helemaal in orde: een tent, matras, dekens, lantaarns, stoeltjes, kampvuur … Kamperen wordt niet veel beter dan dit. We mochten nog wel gezellig bij het huis en open vuur ons eten klaar maken, dus dat hebben we dan maar gedaan. Ook hebben we nog een gezelschapspel gespeeld met Jay Jay, die dit precies nog nooit had gedaan.

    ’S Avonds werden we in de balkdonker begeleid door Hewey, de puppy, naar onze kampeerplaats. Je moet het je voorstellen: Eva, ik en de puppy. Door een zeer donkere nacht. Over een gigantisch terrein helemaal naar de rand ervan. Het domein waar blijkbaar mountain lions, beren, coyotes soms komen. Met een mini lampje. Op zich al spannend genoeg he? Je kunt je inbeelden hoe Eva en ik ons voelden toen Hewey ineens stil bleef staan, in de donkere bosjes keek, begon te grollen en dan achteruit deinsde al jammerend… R.I.P. Eva en Jeroen hartjes. Wtf! Bleek die hond dus gewoon naar zijn eigen schaduw te grollen…

    Het beestje zal toch schrik gekregen hebben, want na nog een kampvuur, zat hij voor we het wisten bij in onze tent. Om toch wat te slapen (en vlooien minder te hebben), hadden we onze bewaker toch maar buiten gezet.

    Nu denk je, veel spannender en zenuwslopender kan het niet worden? Ja ja, denk nog maar eens. In het midden van de nacht worden we wakker door een oorverdovend gekrijs, hoge tonen van jammerende dieren en hondengeblaf en dit allemaal gevolgd door enkele geweerschoten. Ja, nee, slapen dat moeten we niet meer doen. Wat bleek nu (hoorden we de volgende dag): er waren coyotes bij de buren gezien en de buurman had met zijn honden wacht gehouden om deze te kunnen vatten. De buurman, weet je wel, die van de grond die naast die van Jake ligt, daar aan de rand waar wij sliepen. Daar zo dus. De vrouw die verblijft bij Jake was nog ongerust geworden over ons en wou nog komen helpen. Ze had toch een pistool in haar handtas. Waar zijn we toch terecht gekomen… Wel zeer fijn hier en alles dik in orde hoor ;).    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 10 – eerste sheepwagon

    August 21, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 15 °C

    (We hebben de afgelopen dagen weinig internet gehad, maar dit zou nu beter moeten zijn, dus verwacht maar enkele updates snel na elkaar)

    Na onze ietwat bewogen nacht in de tent, kregen we weer een heerlijk ontbijt van onze coyoteloving cowboys: spek, ei en wentelteefjes. Voor we het wisten, waren we de nacht al vergeten.

    Om het goed te maken dat we in een tent moesten slapen, kregen we een gratis toer door bergen op enkele van de 30 (!) paarden die ze hebben op hun boerderij. Sean maakte twee vriendelijke paarden klaar voor ons en daar gingen we, zonder ervaring, achter Sean de bergen in. Het was eerst wat wennen, maar eigenlijk best leuk om zo de omgeving te verkennen. Enkel toen we even in galop gingen, voelden we ons als een kleine stuiterbal op het zadel. Eva heeft er nog een pijnlijk poepie van en ik sprak een paar tonen hoger de komende uren. Desondanks: echt heel tof om te doen en Sean had veel interessante verhalen bij over de omgeving en dieren. Weetje: mountain lions zijn niet “klodder formaat”, maar eerder “Nelson-op-steroïden formaat”.

    Het was tijd om afscheid te nemen van onze cowboys en terug op pad te gaan. Het pad leidde ons eerst naar het Colorado National Monument, waar we weer een fijne wandeling tussen de rotsen maakten. Net toen we wilden vertrekken, op weg naar meer rotsen, sprak een vrouw ons aan (Amerikanen praten graag tegen vreemden) om ons de tip te geven om zeker de nabijgelegen mesa (een plateau op een berg) niet over te slaan. Het zou er erg groen zijn, met meertjes, bergen… Dat klonk ons wel goed na een week zand vreten in Utah. Zodoende: hup met onze 4X4 de berg op, vijftien kilometer grindwegen en daar stonden we dan tussen de groene velden en blauwe meren. Gek hoe de natuur zo snel kan veranderen.

    Ook voor de rest van de dag bleef het groen en bergachtig. We reden verder door het San Juan National Forest. Het deed ons wat denken aan Zwitserland, maar dan de Amerikaanse versie. Het was ook één van de eerste keren dat we wat regen hadden en dat het fris was als we uitstapten voor wat foto’s te nemen. Wel eens fijn om zo niet meteen in het zweet te staan als we uit de auto stappen (alhoewel, misschien was dit net het ideale afweersysteem tegen coyotes, die zullen niet houden van zo’n gepekelde, Belgische hammetjes). Geen coyotes hier, maar wel massa’s herten.

    Al cruisend door de groene natuur kwamen we aan op onze slaapplek voor de nacht: een omgebouwde sheep wagon in de tuin bij een ouder koppel die ook nog vier honden, geiten, schapen … hadden. Airbnb heeft soms echt unieke slaapplaatsen en dit was ook weer een topper.

    Méêèh (slaapwel in het schaaps).    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 11 - sheepwagon two

    August 21, 2018 in the United States ⋅ 🌧 20 °C

    Dag 2 van de upload vandaag, zie nog eentje terug voor de eerste ;))

    Wendy onze Airbnb host van afgelopen nacht, kwam deze ochtend al zeer vroeg met een karretje het ontbijt brengen naar onze sheep wagon in de tuin. Het was eens iets anders dan de eieren, spek en pannenkoeken van de afgelopen dagen: vers fruit, zelfgemaakte yoghurt, allerlei noten, confituur ... Njam! Nog even afscheid nemen van de diertjes en daar gaan we weer.

    Om nog even te genieten van de groene omgeving, gingen we met onze waterschoenen de lokale rivier onveilig maken. Verfrissend om eens iets anders tussen je tenen te hebben dan rode zand en scherpe stenen.

    Rode zand en scherpe stenen is wel wat we zouden vinden in Page, onze volgende stop op onze road trip. Vandaag is Eva het die onze Toyota heeft bediend en dat deed ze met vlag en wimpel, na de eerst toch wat zenuwachtig over geweest te zijn. Ondertussen staat er bijna 2000 kilometer op de teller - tegen het einde zou er een 3600 kilometer gepasseerd moeten zijn.

    Page is een oase in een grote zanderige vlakte: een klein stadje met vlakbij een gigantisch meer. Wij slapen echter niet in Page, maar op een nabijgelegen plateau bij een Navajo vrouw en haar man, ook weer in een sheep wagon, maar eentje op de authentieke manier opgemaakt. Schaapjes als dat we zijn, vonden we het meteen prachtig.

    Na wat rondgelopen te hebben op het domein, hebben we op een open vuur (open vuren en sheep wagons lijken wel een vaste waarde voor ons hier) enkele steaks gebakken en lekker opgesmikkeld in het gezelschap van een koppel uit Nieuw-Zeeland waarvan de man meewerkte aan de Power Rangers (omg).

    Yá'át'ééh hiiłchi'į - nee, geen schaap met een geval van acute diarree, maar wel "slaapwel" in het Navajo.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 12 - zwemmen in de woestijn

    August 23, 2018 in the United States ⋅ 🌙 12 °C

    Na een nachtje in de laatste sheep wagon van deze reis en een sober ontbijtje, was het tijd om te Navago bij de Navajo. We kregen enkele tips mee in verband met bezienswaardigheden, zoals een mooie rivierkromming en een meer in de buurt.

    De kromming heet Horseshoe Bend en het uitzicht was er fenomenaal. Het hoogteverschil tussen waar wij zaten en de rivier zelf is 300 meter en de kromming is gigantisch. Geen wonder dat er nog zoveel andere toeristen waren. Ook fenomenaal was de temperatuur, die voormiddag al flink tegen de 38 graden zat. Tijd voor een goed plonsje!

    Dat plonsje vond plaats in Lake Powell en mag gerust voor ons beschouwd worden als een volgend wereldwonder, want niets is zaliger dan met degelijke temperaturen in water te kunnen duiken in het midden van de woestijn.

    Opgefrist als we waren, hadden we de naïeve moed gekregen om toch weer eens iets actief te ondernemen. Op weg naar onze volgende slaapplaats zagen we een wandeling in een wash (de plaats waar een rivier een stuk land heeft uitgesneden, maar nu geen water is omwille van de droogte). Dat zouden we toch eens even doen. Niet dus. Die wandeling bleek veel moeilijker dan verwacht (Eva heeft nog bleinen van het doorploeteren van diepe plassen met haar waterschoenen) en de temperatuur werkte ook tegen (ik had me als snel als oliesjeik vermomd tegen de zon).

    Gelukkig heeft Fred, onze 4X4 airco en moesten we een tweetal uren rijden naar onze houten blokhut dicht bij de noordkant van de Grand Canyon. Het is één van de weinige slaapplaatsen zo dicht bij de Grand Canyon, dat we schrik hadden dat het wat slecht of een toeristenval ging zijn, maar dit was het niet. Oké, de vloer liep scheef en de muren hadden geen waterpas gezien, maar het was er rustig, proper en het eten was er ook lekker.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 13 - arme kontjes in de Grand Canyon

    August 24, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 22 °C

    Er zat vandaag in ons blokhutje geen ontbijt bij in de prijs, maar er was wel een winkel met allerlei zelfgemaakte zoetigheden: Urky en ik blij. Pindanootkoeken, notenmuffin, framboosbrownie, kaneelrolletjes ... Een Sugar shot dat we zeker konden gebruiken, want vandaag gingen we de noordkant doen van de befaamde Grand Canyon.

    Zelfs met het verblijf al bijna in het park, was het nog een uur rijden eer we aan de wandelpaden zaten, zo groot is die Grand Canyon. Anders zouden ze het wel Not So Grand Canyon hebben genoemd.

    Eerst deden we de Bright Angel Trail, dit is de meest bekende en gemakkelijke trail, waar er nog redelijk wat toeristen rondliepen. Desondanks: genieten. Echt waanzig mooie uitzichten en, aangezien de noordkant op een vrij hoge elevatie ligt, ook nog veel vegetatie. We namen er enkele foto's, de ene al wat meer gedurfd dan de andere (bij eentje waar ik ergens ging staan, kwam er nadien een vrouw toch zeggen dat ze er zenuwachtig van werd om me bezig te zien, dus ja, YOLO zeker?).

    Nadien gingen we verder naar een iets minder bekende trail: de North Kaibab (Eva moest altijd aan kebab denken) Trail. Dit wandelpad is als volgt: je wandelt naar beneden in de Canyon en er zijn een heel aantal rustpunten met water waarbij je kunt beslissen: ga ik nog verder naar beneden of begin ik al aan de klim naar boven? Met andere woorden: everything that goes down, must come up. Het eerste rustpunt lag op 1 kilometer dalen. Hier kwamen we een ranger van het Nationaal Park tegen die aan ons vragen begon te stellen als: hoeveel eten heb je bij, hoeveel water, naar welk rustpunt ga je ... Omdat ze zag dat we niet echt een plan hadden, zei ze: "let's make a plan!". Blijkbaar moeten er elk jaar 600 mensen om hulp bellen omdat ze niet meer boven geraken, want de weg naar beneden is verrassend gemakkelijk, maar de weg naar boven is een killer. Slik! We besloten om toch nog even verder te dalen, naar het volgende rustpunt dat op 3,2 kilometer dalen ligt. Eva heeft, wijselijk, na nog 500 meter gestopt, maar mijn interne buffel zei me toch nog door te gaan. Ik zette het zelfs nog even op een loopje naar beneden, met op de achtergrond Eva door de kloof roepend: "Niet ... Lopen ... Zot ...". Op 3,2 kilometer even bijgetankt aan het waterbronnetje daar en ik kon beginnen aan de klim naar boven, 3,2 kilometer lang. Eva sloot halverwege aan en daar gingen we. Onze kontjes zijn er nog niet van bekomen... Onderweg kwamen we nog mensen op muilezels tegen, want blijkbaar kon je ook zo het toertje doen, de sissies.

    Onze kontjes hadden wel tijd om terug tot vorm te komen, want de rit naar Flagstaff (de volgende stad waar we verblijven) is er eentje van dik drie uur. Flagstaff blijkt ook op een hoger niveau te liggen dan de rest van de staat, dus: overal groene planten en flink wat koeler. Zalig. Ook qua slaapplaats vielen we met onze Canyon konten in de boter: Michael en Kris hebben een zeer mooi huis waar we drie dagen zouden doorbrengen. Het zijn zeer sociale mensen die echt alles voor hun gasten deden: zelfgemaakte snacks, flesjes water, lokale tips ... Toen ze zagen dat we 's avonds zelf zalm gingen maken en wijn drinken, hadden ze de tafel al volledig gedekt met glazen, borden, bestek ... tegen de tijd dat we uit de douche kwamen. Na de maaltijd, mochten we zelfs nog een ijsje maken uit hun royale keuze aan smaken. Ze deden de vriezer open en er zaten echt acht verschillende potten in met allemaal smaken die we wilden proberen. Jep, we hebben zelfs een pot leeggemaakt.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 14 - Dutch babies for Belgian babies

    August 24, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 30 °C

    Dag 2 van de upload van vandaag, dus zie nog even terug voor dag 13.

    Bij Michael en Kris geven ze hun gasten de keuze uit drie soorten ontbijt: versgemaakte pannenkoeken (been there, done that), een omelet met groenten (lekker, maar bekend) of een Dutch baby (say what?). Dear Belgian babies, kozen uiteraard voor het laatste. Michael zorgde eerst voor een ontbijt voorgerechtje van vers fruit, yoghurt en zelfgemaakte granola. Nadien volgde de baby: een soort zoete quiche met vanille pudding, citroensap en bloemsuiker. We waren meteen fan en kregen het Familierecept mee naar huis.

    We wilden vandaag eigenlijk een rustige dag houden in de stad met wat geslenter en geknabbel, maar we kregen de tip om toch even een trip te maken naar Sedona en, bereid je tong voor, Tlaquepaque. Dit is een stadje in het zuiden, met een gigantische Mexicaanse nederzetting (hier komt ie weer: Tlaquepaque) waar ze handgemaakte spullen verkopen. De weg naar daar is een zigzag naar beneden, maar Eva hield hier Dutch baby goed binnen. We stopten nog even aan een waterbron om onze flessen bij te vullen met lekker fris water. Derde keer, goede keer: Tlaquepaque was best wel gezellig om wat in rond te lopen en onze chakra's zijn ook terug allemaal gebalanceerd, want Sedona wordt ook wel het Disneyland voor New Agers genoemd.

    Nadien zijn we dan toch afgezakt naar Flagstaff voor wat shopping in de lokale winkels en culinair te ontspannen met een bezoek aan een brouwerij en een Mexicaanse tapas bar.

    Aangezien er iets mis wat met onze MasterCard (geen zorgen, we hebben al ons geld nog - ze was gewoon even geblokkeerd omdat ze van MasterCard dachten dat er iets mis was), hadden we geen Uber rit terug naar huis en moesten we 6 kilometer wandelen naar ons zacht bedje. Dit was uiteraard een makkie, zeker met de training van de afgelopen dagen.

    Plof en slaapwel!    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 15 - ander kantje Grand Canyon

    August 25, 2018 in the United States ⋅ ☀️ 40 °C

    Geen Dutch babies vandaag, maar wel weer de lekkere yoghurt / granola combinatie en een omelet met verse groenten. Nadien was het, jammer genoeg, tijd om te vertrekken bij Michael en Kris. Top Airbnb!

    Vandaag stond er de andere kant, de South Rim, van de Grand Canyon op het programma. Ver rijden was het niet, dus ook alle andere toeristen vonden hun weg gemakkelijker naar deze natuurlijke attractie. Resultaat: bomvolle parkings en een overload aan mensen die met hun auto van plaats naar plaats rijden om snel een foto te nemen. Toch was het weer zeer mooi, zelfs met het iets minder goed weer.

    We hadden van Michael een tip gekregen om onderweg zeker eens te stoppen in Seligman, een klein dorpje dat langs Route 66 ligt en het Mekka is voor alles wat te maken heeft met deze historische route. Denk: kitsch, neon, oude auto's, burger restaurants... Ideaal om een vettige hap te steken voor we naar Las Vegas rijden.

    In Las Vegas hebben we voor deze korte nacht (morgen hebben we een vroege vlucht naar New Orleans) een iets minder goed hotel dan vorige keer, maar aangezien we dicht bij de casino's zijn, gaan we dit pretpark voor volwassenen toch nog even bekijken. Showgirls en zatte mensen waren er ook weer. We hadden het niet anders verwacht.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 16 - New Orleans baby

    August 27, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 27 °C

    Vandaag werden we wakker en moesten we snel snel zonder ontbijt om acht uur ons vliegtuig hebben. Dit is om zes uur op de luchthaven zijn, dus om vijf uur opstaan. Voordeel: geen ontbijt betekent ook niets dat er uit kan komen bij Eva, dus ze hield het droog deze keer.

    Met Uber gingen we van de luchthaven naar Creole Gardens, ons gezellig, kleurrijk hotel voor de komende drie nachten. Vandaag bezochten we vooral het Franse gedeelte van New Orleans. We zagen er toeristische valletjes, kerstwinkels en restaurants. Zo hebben we al onze volgende Kerstballen gespot (naakte zeemeermannen) en een pikante saus winkel bezocht. Na een tijdje rondwandelen, besloten we ons energiepeil op te krikken met de bekendste specialiteit van NOLA (New Orleans): beignets van Café du Monde met chichorei koffie. Deze vette deegbollen waren best lekker en iets vaster dan die we gewend zijn. Ook ontdekten we een gezellige bar waar we de volgende drie avonden zouden doorbrengen.

    's Avonds gingen we wat verse vis en zeevruchten eten, een tweede specialiteit van hier. Dit zorgde wel voor serieus wat gerommel in onze maag, want zoveel gefrituurd eten zijn we niet gewend. Ook qua weer was het gerommel: een gigantisch onweer met flitswerk speelde zich af net buiten NOLA.    Read more

    See translation
  • EvaJeroenTravelsVS - 2018EvaJeroenTravels

    Dag 17 - Gumbo food tour

    August 27, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 27 °C

    Vandaag hadden we een food tour gereserveerd bij Doctor Gumbo. Desondanks gingen we toch voor de spek met eieren combinatie: best stevig voor zo'n food tour.

    Zo stevig dat we nadien gewoon terug twee uur gaan slapen zijn, tja, de vermoeidheid moet er ooit uitkomen zeker?

    De food tour was echt geweldig. Ben, onze joviale gids, wist ons te verbazen met allerlei weetjes en feiten over de geschiedenis van NOLA en het eten dat hier bekend is. En nog beter: we mochten alles proeven: gefrituurde varkenshuid, kruidige garnaalbeignets, boudain balletjes, pikante saus, poboys (soort broodje), gumbo ... Wegspoelen van al dat lekkers deden we met verschillende cocktails. De tour sloten we af op een balkon waar we een zicht hadden op enkele straten en een park. Je kunt je niet voorstellen wat voor taferelen je allemaal ziet als je in NOLA even je aandacht op de mensen vestigt. Een kleine greep uit wat we zagen: een dwerg die ruzie had met een verslaafde en het op een lopen zette na het roepen van Crackhead, een dakloze die zijn super saiyan krachten aan het oefenen was, een vrouw die met haar veel te kleine outfit alle andere mensen aan het verleiden of ambeteren was ... Te gek voor woorden deze stad en zeker de mensen die er wonen.

    Ook kwamen we toevallig nog een parade tegen waar voornamelijk de zwarte gemeenschap van NOLA stond. Helemaal welkom leken we er niet als blanke, maar toch hebben we het even kunnen bekijken: chique auto's, dansende schoolkinderen, muziek, verklede mensen ...

    's Avonds hebben we een wandeling gemaakt door Bourbon Street, de feest- en zuipstraat. Ook daar wist je niet waar eerst kijken: kinderen die om 00:00 nog aan het rondlopen waren en twerklessen kregen van andere volwassenen, allerlei vrouwen waarvan je niet wist hoe ze ooit in hun outfit zijn geraakt, ,wildplassende mannen in het midden van de straat, strippers om 22:00 ... Wederom: gekke stad, met nog gekker (zattere) mensen.

    Afsluiten deden we in "ons" gezellig barretje met wat bier en ze pizzapunt van drie dollar.    Read more

    See translation
  • Trip end
    August 25, 2018
  • 2026© FindPenguins
  • Home
  • About us
  • Group Tracking
  • Press
  • Terms
  • Privacy Policy & Cookies
  • Help Center
  • Legal notice