August 2018 - August 2018
  • Explore, what other travelers do in:
  • Day22

    Dag 17 - Gumbo food tour

    August 27, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 27 °C

    Vandaag hadden we een food tour gereserveerd bij Doctor Gumbo. Desondanks gingen we toch voor de spek met eieren combinatie: best stevig voor zo'n food tour.

    Zo stevig dat we nadien gewoon terug twee uur gaan slapen zijn, tja, de vermoeidheid moet er ooit uitkomen zeker?

    De food tour was echt geweldig. Ben, onze joviale gids, wist ons te verbazen met allerlei weetjes en feiten over de geschiedenis van NOLA en het eten dat hier bekend is. En nog beter: we mochten alles proeven: gefrituurde varkenshuid, kruidige garnaalbeignets, boudain balletjes, pikante saus, poboys (soort broodje), gumbo ... Wegspoelen van al dat lekkers deden we met verschillende cocktails. De tour sloten we af op een balkon waar we een zicht hadden op enkele straten en een park. Je kunt je niet voorstellen wat voor taferelen je allemaal ziet als je in NOLA even je aandacht op de mensen vestigt. Een kleine greep uit wat we zagen: een dwerg die ruzie had met een verslaafde en het op een lopen zette na het roepen van Crackhead, een dakloze die zijn super saiyan krachten aan het oefenen was, een vrouw die met haar veel te kleine outfit alle andere mensen aan het verleiden of ambeteren was ... Te gek voor woorden deze stad en zeker de mensen die er wonen.

    Ook kwamen we toevallig nog een parade tegen waar voornamelijk de zwarte gemeenschap van NOLA stond. Helemaal welkom leken we er niet als blanke, maar toch hebben we het even kunnen bekijken: chique auto's, dansende schoolkinderen, muziek, verklede mensen ...

    's Avonds hebben we een wandeling gemaakt door Bourbon Street, de feest- en zuipstraat. Ook daar wist je niet waar eerst kijken: kinderen die om 00:00 nog aan het rondlopen waren en twerklessen kregen van andere volwassenen, allerlei vrouwen waarvan je niet wist hoe ze ooit in hun outfit zijn geraakt, ,wildplassende mannen in het midden van de straat, strippers om 22:00 ... Wederom: gekke stad, met nog gekker (zattere) mensen.

    Afsluiten deden we in "ons" gezellig barretje met wat bier en ze pizzapunt van drie dollar.
    Read more

  • Day22

    Dag 16 - New Orleans baby

    August 27, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 27 °C

    Vandaag werden we wakker en moesten we snel snel zonder ontbijt om acht uur ons vliegtuig hebben. Dit is om zes uur op de luchthaven zijn, dus om vijf uur opstaan. Voordeel: geen ontbijt betekent ook niets dat er uit kan komen bij Eva, dus ze hield het droog deze keer.

    Met Uber gingen we van de luchthaven naar Creole Gardens, ons gezellig, kleurrijk hotel voor de komende drie nachten. Vandaag bezochten we vooral het Franse gedeelte van New Orleans. We zagen er toeristische valletjes, kerstwinkels en restaurants. Zo hebben we al onze volgende Kerstballen gespot (naakte zeemeermannen) en een pikante saus winkel bezocht. Na een tijdje rondwandelen, besloten we ons energiepeil op te krikken met de bekendste specialiteit van NOLA (New Orleans): beignets van Café du Monde met chichorei koffie. Deze vette deegbollen waren best lekker en iets vaster dan die we gewend zijn. Ook ontdekten we een gezellige bar waar we de volgende drie avonden zouden doorbrengen.

    's Avonds gingen we wat verse vis en zeevruchten eten, een tweede specialiteit van hier. Dit zorgde wel voor serieus wat gerommel in onze maag, want zoveel gefrituurd eten zijn we niet gewend. Ook qua weer was het gerommel: een gigantisch onweer met flitswerk speelde zich af net buiten NOLA.
    Read more

  • Day20

    Dag 15 - ander kantje Grand Canyon

    August 25, 2018 in the United States ⋅ ☀️ 40 °C

    Geen Dutch babies vandaag, maar wel weer de lekkere yoghurt / granola combinatie en een omelet met verse groenten. Nadien was het, jammer genoeg, tijd om te vertrekken bij Michael en Kris. Top Airbnb!

    Vandaag stond er de andere kant, de South Rim, van de Grand Canyon op het programma. Ver rijden was het niet, dus ook alle andere toeristen vonden hun weg gemakkelijker naar deze natuurlijke attractie. Resultaat: bomvolle parkings en een overload aan mensen die met hun auto van plaats naar plaats rijden om snel een foto te nemen. Toch was het weer zeer mooi, zelfs met het iets minder goed weer.

    We hadden van Michael een tip gekregen om onderweg zeker eens te stoppen in Seligman, een klein dorpje dat langs Route 66 ligt en het Mekka is voor alles wat te maken heeft met deze historische route. Denk: kitsch, neon, oude auto's, burger restaurants... Ideaal om een vettige hap te steken voor we naar Las Vegas rijden.

    In Las Vegas hebben we voor deze korte nacht (morgen hebben we een vroege vlucht naar New Orleans) een iets minder goed hotel dan vorige keer, maar aangezien we dicht bij de casino's zijn, gaan we dit pretpark voor volwassenen toch nog even bekijken. Showgirls en zatte mensen waren er ook weer. We hadden het niet anders verwacht.
    Read more

  • Day19

    Dag 14 - Dutch babies for Belgian babies

    August 24, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 30 °C

    Dag 2 van de upload van vandaag, dus zie nog even terug voor dag 13.

    Bij Michael en Kris geven ze hun gasten de keuze uit drie soorten ontbijt: versgemaakte pannenkoeken (been there, done that), een omelet met groenten (lekker, maar bekend) of een Dutch baby (say what?). Dear Belgian babies, kozen uiteraard voor het laatste. Michael zorgde eerst voor een ontbijt voorgerechtje van vers fruit, yoghurt en zelfgemaakte granola. Nadien volgde de baby: een soort zoete quiche met vanille pudding, citroensap en bloemsuiker. We waren meteen fan en kregen het Familierecept mee naar huis.

    We wilden vandaag eigenlijk een rustige dag houden in de stad met wat geslenter en geknabbel, maar we kregen de tip om toch even een trip te maken naar Sedona en, bereid je tong voor, Tlaquepaque. Dit is een stadje in het zuiden, met een gigantische Mexicaanse nederzetting (hier komt ie weer: Tlaquepaque) waar ze handgemaakte spullen verkopen. De weg naar daar is een zigzag naar beneden, maar Eva hield hier Dutch baby goed binnen. We stopten nog even aan een waterbron om onze flessen bij te vullen met lekker fris water. Derde keer, goede keer: Tlaquepaque was best wel gezellig om wat in rond te lopen en onze chakra's zijn ook terug allemaal gebalanceerd, want Sedona wordt ook wel het Disneyland voor New Agers genoemd.

    Nadien zijn we dan toch afgezakt naar Flagstaff voor wat shopping in de lokale winkels en culinair te ontspannen met een bezoek aan een brouwerij en een Mexicaanse tapas bar.

    Aangezien er iets mis wat met onze MasterCard (geen zorgen, we hebben al ons geld nog - ze was gewoon even geblokkeerd omdat ze van MasterCard dachten dat er iets mis was), hadden we geen Uber rit terug naar huis en moesten we 6 kilometer wandelen naar ons zacht bedje. Dit was uiteraard een makkie, zeker met de training van de afgelopen dagen.

    Plof en slaapwel!
    Read more

  • Day19

    Dag 13 - arme kontjes in de Grand Canyon

    August 24, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 22 °C

    Er zat vandaag in ons blokhutje geen ontbijt bij in de prijs, maar er was wel een winkel met allerlei zelfgemaakte zoetigheden: Urky en ik blij. Pindanootkoeken, notenmuffin, framboosbrownie, kaneelrolletjes ... Een Sugar shot dat we zeker konden gebruiken, want vandaag gingen we de noordkant doen van de befaamde Grand Canyon.

    Zelfs met het verblijf al bijna in het park, was het nog een uur rijden eer we aan de wandelpaden zaten, zo groot is die Grand Canyon. Anders zouden ze het wel Not So Grand Canyon hebben genoemd.

    Eerst deden we de Bright Angel Trail, dit is de meest bekende en gemakkelijke trail, waar er nog redelijk wat toeristen rondliepen. Desondanks: genieten. Echt waanzig mooie uitzichten en, aangezien de noordkant op een vrij hoge elevatie ligt, ook nog veel vegetatie. We namen er enkele foto's, de ene al wat meer gedurfd dan de andere (bij eentje waar ik ergens ging staan, kwam er nadien een vrouw toch zeggen dat ze er zenuwachtig van werd om me bezig te zien, dus ja, YOLO zeker?).

    Nadien gingen we verder naar een iets minder bekende trail: de North Kaibab (Eva moest altijd aan kebab denken) Trail. Dit wandelpad is als volgt: je wandelt naar beneden in de Canyon en er zijn een heel aantal rustpunten met water waarbij je kunt beslissen: ga ik nog verder naar beneden of begin ik al aan de klim naar boven? Met andere woorden: everything that goes down, must come up. Het eerste rustpunt lag op 1 kilometer dalen. Hier kwamen we een ranger van het Nationaal Park tegen die aan ons vragen begon te stellen als: hoeveel eten heb je bij, hoeveel water, naar welk rustpunt ga je ... Omdat ze zag dat we niet echt een plan hadden, zei ze: "let's make a plan!". Blijkbaar moeten er elk jaar 600 mensen om hulp bellen omdat ze niet meer boven geraken, want de weg naar beneden is verrassend gemakkelijk, maar de weg naar boven is een killer. Slik! We besloten om toch nog even verder te dalen, naar het volgende rustpunt dat op 3,2 kilometer dalen ligt. Eva heeft, wijselijk, na nog 500 meter gestopt, maar mijn interne buffel zei me toch nog door te gaan. Ik zette het zelfs nog even op een loopje naar beneden, met op de achtergrond Eva door de kloof roepend: "Niet ... Lopen ... Zot ...". Op 3,2 kilometer even bijgetankt aan het waterbronnetje daar en ik kon beginnen aan de klim naar boven, 3,2 kilometer lang. Eva sloot halverwege aan en daar gingen we. Onze kontjes zijn er nog niet van bekomen... Onderweg kwamen we nog mensen op muilezels tegen, want blijkbaar kon je ook zo het toertje doen, de sissies.

    Onze kontjes hadden wel tijd om terug tot vorm te komen, want de rit naar Flagstaff (de volgende stad waar we verblijven) is er eentje van dik drie uur. Flagstaff blijkt ook op een hoger niveau te liggen dan de rest van de staat, dus: overal groene planten en flink wat koeler. Zalig. Ook qua slaapplaats vielen we met onze Canyon konten in de boter: Michael en Kris hebben een zeer mooi huis waar we drie dagen zouden doorbrengen. Het zijn zeer sociale mensen die echt alles voor hun gasten deden: zelfgemaakte snacks, flesjes water, lokale tips ... Toen ze zagen dat we 's avonds zelf zalm gingen maken en wijn drinken, hadden ze de tafel al volledig gedekt met glazen, borden, bestek ... tegen de tijd dat we uit de douche kwamen. Na de maaltijd, mochten we zelfs nog een ijsje maken uit hun royale keuze aan smaken. Ze deden de vriezer open en er zaten echt acht verschillende potten in met allemaal smaken die we wilden proberen. Jep, we hebben zelfs een pot leeggemaakt.
    Read more

  • Day18

    Dag 12 - zwemmen in de woestijn

    August 23, 2018 in the United States ⋅ 🌙 12 °C

    Na een nachtje in de laatste sheep wagon van deze reis en een sober ontbijtje, was het tijd om te Navago bij de Navajo. We kregen enkele tips mee in verband met bezienswaardigheden, zoals een mooie rivierkromming en een meer in de buurt.

    De kromming heet Horseshoe Bend en het uitzicht was er fenomenaal. Het hoogteverschil tussen waar wij zaten en de rivier zelf is 300 meter en de kromming is gigantisch. Geen wonder dat er nog zoveel andere toeristen waren. Ook fenomenaal was de temperatuur, die voormiddag al flink tegen de 38 graden zat. Tijd voor een goed plonsje!

    Dat plonsje vond plaats in Lake Powell en mag gerust voor ons beschouwd worden als een volgend wereldwonder, want niets is zaliger dan met degelijke temperaturen in water te kunnen duiken in het midden van de woestijn.

    Opgefrist als we waren, hadden we de naïeve moed gekregen om toch weer eens iets actief te ondernemen. Op weg naar onze volgende slaapplaats zagen we een wandeling in een wash (de plaats waar een rivier een stuk land heeft uitgesneden, maar nu geen water is omwille van de droogte). Dat zouden we toch eens even doen. Niet dus. Die wandeling bleek veel moeilijker dan verwacht (Eva heeft nog bleinen van het doorploeteren van diepe plassen met haar waterschoenen) en de temperatuur werkte ook tegen (ik had me als snel als oliesjeik vermomd tegen de zon).

    Gelukkig heeft Fred, onze 4X4 airco en moesten we een tweetal uren rijden naar onze houten blokhut dicht bij de noordkant van de Grand Canyon. Het is één van de weinige slaapplaatsen zo dicht bij de Grand Canyon, dat we schrik hadden dat het wat slecht of een toeristenval ging zijn, maar dit was het niet. Oké, de vloer liep scheef en de muren hadden geen waterpas gezien, maar het was er rustig, proper en het eten was er ook lekker.
    Read more

  • Day16

    Dag 11 - sheepwagon two

    August 21, 2018 in the United States ⋅ 🌧 20 °C

    Dag 2 van de upload vandaag, zie nog eentje terug voor de eerste ;))

    Wendy onze Airbnb host van afgelopen nacht, kwam deze ochtend al zeer vroeg met een karretje het ontbijt brengen naar onze sheep wagon in de tuin. Het was eens iets anders dan de eieren, spek en pannenkoeken van de afgelopen dagen: vers fruit, zelfgemaakte yoghurt, allerlei noten, confituur ... Njam! Nog even afscheid nemen van de diertjes en daar gaan we weer.

    Om nog even te genieten van de groene omgeving, gingen we met onze waterschoenen de lokale rivier onveilig maken. Verfrissend om eens iets anders tussen je tenen te hebben dan rode zand en scherpe stenen.

    Rode zand en scherpe stenen is wel wat we zouden vinden in Page, onze volgende stop op onze road trip. Vandaag is Eva het die onze Toyota heeft bediend en dat deed ze met vlag en wimpel, na de eerst toch wat zenuwachtig over geweest te zijn. Ondertussen staat er bijna 2000 kilometer op de teller - tegen het einde zou er een 3600 kilometer gepasseerd moeten zijn.

    Page is een oase in een grote zanderige vlakte: een klein stadje met vlakbij een gigantisch meer. Wij slapen echter niet in Page, maar op een nabijgelegen plateau bij een Navajo vrouw en haar man, ook weer in een sheep wagon, maar eentje op de authentieke manier opgemaakt. Schaapjes als dat we zijn, vonden we het meteen prachtig.

    Na wat rondgelopen te hebben op het domein, hebben we op een open vuur (open vuren en sheep wagons lijken wel een vaste waarde voor ons hier) enkele steaks gebakken en lekker opgesmikkeld in het gezelschap van een koppel uit Nieuw-Zeeland waarvan de man meewerkte aan de Power Rangers (omg).

    Yá'át'ééh hiiłchi'į - nee, geen schaap met een geval van acute diarree, maar wel "slaapwel" in het Navajo.
    Read more

  • Day16

    Dag 10 – eerste sheepwagon

    August 21, 2018 in the United States ⋅ ⛅ 15 °C

    (We hebben de afgelopen dagen weinig internet gehad, maar dit zou nu beter moeten zijn, dus verwacht maar enkele updates snel na elkaar)

    Na onze ietwat bewogen nacht in de tent, kregen we weer een heerlijk ontbijt van onze coyoteloving cowboys: spek, ei en wentelteefjes. Voor we het wisten, waren we de nacht al vergeten.

    Om het goed te maken dat we in een tent moesten slapen, kregen we een gratis toer door bergen op enkele van de 30 (!) paarden die ze hebben op hun boerderij. Sean maakte twee vriendelijke paarden klaar voor ons en daar gingen we, zonder ervaring, achter Sean de bergen in. Het was eerst wat wennen, maar eigenlijk best leuk om zo de omgeving te verkennen. Enkel toen we even in galop gingen, voelden we ons als een kleine stuiterbal op het zadel. Eva heeft er nog een pijnlijk poepie van en ik sprak een paar tonen hoger de komende uren. Desondanks: echt heel tof om te doen en Sean had veel interessante verhalen bij over de omgeving en dieren. Weetje: mountain lions zijn niet “klodder formaat”, maar eerder “Nelson-op-steroïden formaat”.

    Het was tijd om afscheid te nemen van onze cowboys en terug op pad te gaan. Het pad leidde ons eerst naar het Colorado National Monument, waar we weer een fijne wandeling tussen de rotsen maakten. Net toen we wilden vertrekken, op weg naar meer rotsen, sprak een vrouw ons aan (Amerikanen praten graag tegen vreemden) om ons de tip te geven om zeker de nabijgelegen mesa (een plateau op een berg) niet over te slaan. Het zou er erg groen zijn, met meertjes, bergen… Dat klonk ons wel goed na een week zand vreten in Utah. Zodoende: hup met onze 4X4 de berg op, vijftien kilometer grindwegen en daar stonden we dan tussen de groene velden en blauwe meren. Gek hoe de natuur zo snel kan veranderen.

    Ook voor de rest van de dag bleef het groen en bergachtig. We reden verder door het San Juan National Forest. Het deed ons wat denken aan Zwitserland, maar dan de Amerikaanse versie. Het was ook één van de eerste keren dat we wat regen hadden en dat het fris was als we uitstapten voor wat foto’s te nemen. Wel eens fijn om zo niet meteen in het zweet te staan als we uit de auto stappen (alhoewel, misschien was dit net het ideale afweersysteem tegen coyotes, die zullen niet houden van zo’n gepekelde, Belgische hammetjes). Geen coyotes hier, maar wel massa’s herten.

    Al cruisend door de groene natuur kwamen we aan op onze slaapplek voor de nacht: een omgebouwde sheep wagon in de tuin bij een ouder koppel die ook nog vier honden, geiten, schapen … hadden. Airbnb heeft soms echt unieke slaapplaatsen en dit was ook weer een topper.

    Méêèh (slaapwel in het schaaps).
    Read more