Zuid Sardinie

In de middag, als de meeste windstilte als het goed is voorbij is, gaan we anker op en zeggen we Ciao Sicilia. We gaan richting Sardinie waar we in augustus zowel mijn papa en mama als Pleun en Ernest gaan zien. Maar daarvoor hebben we eerst nog een flink aantal mijlen te varen. Helaas blijft de windstilte langer hangen dan voorspeld. Op een spiegeltje van een zee motoren we eerst voorbij Favignana en vervolgens Isola di Marettimo. Ook dat eiland is weer een prachtig indrukwekkend bergzaam eiland, met imposante rotspartijen. Net als we op het punt staan om te besluiten of we beter door kunnen varen, of hier een mooi ankerplekje gaan uitzoeken, begint de wind langzaam te komen. De wind neemt zelfs steeds meer toe waardoor we voordat ik naar bed ga een eerste rifje zetten en als ik Bart kom aflossen zelfs een tweede rifje zetten.

We spelen een beetje met onze koers. We varen de eerste uren wat hoger zodat we straks als de wind harder wordt weer wat kunnen afvallen en het comfortabel blijft. In de middag neemt de wind nog meer toe waardoor we een derde rif zetten, we zitten ondertussen op zo’n 22 knopen die 60 graden binnenkomt. We cruisen met ruim 6 knopen af op Sardinië. ‘s Nachts wordt de wind steeds minder en halen we een voor een de rifjes eruit. ‘s Ochtends moet de motor helaas weer aan. Overdag, die avond en ‘s nachts wisselen we motoren, motorzeilen en zeilen af. We zetten zelfs de watermaker even aan omdat we zoveel stroom opwekken door de zon en de motor. ‘s Ochtends kan de motor gelukkig weer uit en het laatste stuk kunnen we weer heerlijk zeilen. Om 8 uur zetten we onze laatste mijlen in voordat we aankomen in de bizar blauwe baai ten oosten van Villasimius. We begrijpen wel dat het strand langs de hele baai op zijn Italiaans volledig is gevuld met parasolletjes! Het is hier weer prachtig, maar ontzettend toeristisch!

De volgende dag gaan we het hoekje om, daar liggen we komende dagen beter. Ook kunnen we hier met een zomerbus naar een stadje waar we dit keer wat grotere boodschappen kunnen doen. Als we met al onze boodschappen weer in de dinghy zitten varen we langs een Nederlandse boot Horizon. Die kennen we nog van Favignana, tenminste daar hebben we ze zien liggen. Bart being Bart wil dit keer natuurlijk even gedag zeggen. We worden meteen alweer uitgenodigd door Laura en Gilles bij hun aan boord. We ruimen toch eerst maar even onze boodschappen op voordat we weer terugvaren. Gelukkig maar, want voor we het weten zitten we uren met elkaar te kletsen. En zij zijn een paar uur geleden pas aangekomen vanuit Sicilie, indrukwekkend. We vertellen hen dat wij morgen alweer van plan zijn om een stuk van zo’n 35 mijl te varen omdat er morgen nog goede wind is. Zij besluiten hetzelfde te doen en we spreken af dat zij morgen bij ons aan boord komen.

De volgende dag zijn de eerste 25 mijl naar Perda Longa heerlijk: 10-15 knopen halve wind. Maar opnieuw, valt de wind eerder weg dan verwacht en moeten we de laatste 10 mijl motoren. Er is namelijk geen goede ankerplek tussendoor waar we naar kunnen uitwijken. We zijn allemaal best moe dus we besluiten morgenochtend nog een theetje bij ons aan boord te drinken voordat de Horizon alweer verder vaart, terwijl wij nog even blijven liggen aan deze kant van het eiland. ‘s Ochtends varen we naar de overkant van de baai omdat we hier beter beschut zouden moeten liggen, maar dat valt helaas flink tegen. Gilles en Laura komen wel nog even langs en zij merken meteen dat de Nimrod geen catamaran is zoals hun eigen Horizon ;). Na een laatste theetje zeggen we gedag voor nu en varen ze uit.

De volgende avond krijgen we een belletje van ze. Ze zijn ondertussen al een stuk voorbij Sardinie en ze zijn een verlaten zeilschip tegengekomen. Niemand aan boord. Geen gehoor na geschreeuwd en veel kabaal gemaakt te hebben. En een noodbaken in het water. Via de marifoon hebben ze geen gehoor en via hun telefoon geen bereik. Ons kunnen ze via whatsapp via Starlink internet wel bereiken. Of wij de Italiaanse instanties kunnen vragen wat ze moeten doen. Eerst belt Bart met Petra om te checken hoe het zit met verantwoordelijkheid als wij nu dingen in gang gaan zetten. Zo gauw je via kanaal 16 de noodoproep doet, ben jij degene die ter plekke verantwoordelijk is. Als zeilboot is dat heel onhandig en laat staan als je meer dan 100 mijl verwijderd bent van het daadwerkelijke gevaar. Bart belt via de telefoon de Sardijnse coastguard in Sardinië. Die sturen Bart vervolgens door naar de coastguard van Rome. Die weer zeggen dat hij bij de Franse Coast Guard moet zijn, omdat de Fransen verantwoordelijk zijn voor het stuk zee waar de verlaten boot dobbert. Uiteindelijk kunnen de Fransen ons vertellen dat de opvarenden van het schip uren geleden al gered zijn en dat ze weten dat het schip inderdaad nog ergens rond dobbert… Yup, ook wij hebben hier heel veel vraagtekens over en vinden hier wat van. Daar konden we helaas niets aan doen. Gelukkig konden we wel Horizon melden dat ze gewoon door kunnen varen en dat er gelukkig niets ernstigs aan de hand is.

De komende dagen varen we steeds een stukje verder richting ons doel: Carloforte. Daar leggen we de boot de eerste week van augustus in de haven als mijn ouders langskomen. Eerst hebben we nog een leuke tussenstop bij het eilandje Sant'Antioco. Hier liggen we opnieuw in een prachtige baai en op een gegeven moment ziet Bart dat er een jong Frans stel in de baai is komen liggen. Eind van de middag gaat Bart er op de sup even langs en een paar uur later zitten ze bij ons aan boord voor een drankje. De volgende dag brengen we gedeeltelijk samen door. Eerst krijgt Bart een lesje wing foilen. Het bord is alleen niet geschikt voor beginners, dus überhaupt op het bord komen te staan, blijkt al een te grote uitdaging. Met de sup als bord weet Bart toch een aantal meters af te leggen. Daarna gaan we met onze speargun spullen op jacht naar een maaltijd. Maar helaas, we hebben alle vier geen geluk. Onze Franse vrienden varen de volgende dag alweer door. Wij blijven nog een dagje extra liggen voordat we het hoekje van het eilandje om varen en voor het eerst aankomen in de baai bij Carlasetta. In dit schattige plaatsje ontdekken we al snel de heerlijke gelateria De Pinguin. Omdat het nog wel even duurt voordat mijn ouders komen en de wind uit allerlei richtingen komt, steken we het water tussen het eilandje Sant'Antioco en Isola San Pietro meerdere keren over om steeds een goed ankerplekje te vinden. Ook hier zorgen we ervoor dat we in de weekenden al liggen voordat de drukte vanaf een uur of 10/11 uur naar grote hoogten stijgt ;) Maar zo druk als in Favignana, dat hebben we nooit meer meegemaakt.Read more