Villagio Normann: Papa e Mama

Papa en mama zijn al heeeel vroeg met veerpont vanuit Nice aangekomen in het noorden van Sardinië. Zij hebben gelukkig nog een aantal uren in de auto te gaan aangezien wij pas om 12 uur de haven in kunnen. Het duurt allemaal weer eens wat langer dan we bedacht hadden en ook de veerpont schippers verdienen een goede Italiaanse lunch, dus we spreken af dat papa en mama alvast ergens wat lunchen en wij boodschappen doen. Bepakt met de boodschappen, een kleine rugzak met kleren voor komende week, een flinke tas met was en onze Tunesische schalen stappen we in de middag van de veerboot van Carloforte naar Portoscuso. Mama had ons al zwaaiend aan de balustrade verwacht of in ieder geval voor aan de rij met mensen die de pont afstappen. Maar daarvoor zijn we ondertussen te relaxed geworden denk ik ;) Dus mama lang in spanning houdend, stappen we uiteindelijk als een van de laatste van boord. En dan is het natuurlijk eerst tijd voor tranen van blijdschap en gemis door elkaar heen.

Het is nog een flinke uitdaging om al onze spullen bij alle spullen van mijn ouders + onszelf in de auto te krijgen. Geheel in vakantiestijl zitten we op, tussen en onder de bagage, op naar de airbnb voor de komende kleine week. Het huisje staat op een oude bergmijn in het dorpje Normann. We hebben uitzicht over de heuvels en de zee, prachtig! We komen er wel al snel achter dat het zitmeubilair buiten wat te wensen overlaat en laat dat nou net de plek zijn waar je in deze augustus hitte wilt zijn. Achja, als dat het ergste is. We maken een heerlijke plank met Italiaanse heerlijkheden en we kletsen meteen honderduit totdat we rond een uur of 22:30 bedenken dat we toch ook nog wat moeten eten. Oftewel, het is meteen weer heel fijn om samen te zijn.

De komende dagen beginnen we de ochtenden steeds heerlijk rustig. Bart en ik genieten ervan om even niet steeds alert te hoeven zijn op wind, swell, de drukte in de ankerbaai, zomerstormen, of we genoeg water en stroom hebben, etc. We hebben echt even boot vakantie. In de middag beginnen we ons vaak pas een beetje te bewegen. Het plaatsje Iglesias vlakbij het huisje blijkt heel gezellig te zijn en na er ‘s middags al een verrukkelijk ijsje te hebben gegeten, komen we ‘s avonds terug voor een heerlijke Sardijnse maaltijd, met vooral voor de mannen veel schapenvlees. Maar niet voordat we bij het huisje ontdekken dat er op een plateau iets boven ons, met prachtig uitzicht, vanavond iets cultureels lijkt te gebeuren. Als we de auto instappen om naar het restaurantje gaan zien we dat er al best wat auto’s staan en als we een stukje naar beneden rijden, blijkt de hele weg vol te zijn met geparkeerde auto’s. Met gebroken Italiaans komen we erachter dat er iets met muziek op de planning staat. Dus we verlaten de reservering voor het restaurant, parkeren de auto weer en lopen omhoog. Er zitten een aantal mannen met instrumenten, rondom zit het vol van de mensen die met hun waaiers aan het wapperen zijn wat zorgt voor een mysterieus effect en zodra we aankomen beginnen ze eigenlijk meteen met spelen. Wij kennen de nummers niet, maar de Italianen zelf zingen mee. Wij genieten vooral van deze prachtige plek en de ondergaande zon.

De rest van de week gaan we nog een paar keer naar Iglesias, eten we heerlijke tonijn in Carloforte, waar we ook nog even op de boot zijn, maar niet uitvaren omdat het te hard waait, worden we door Bart's vriend Tjaard uitgenodigd op een superyacht, bbqt Bartbbq er op los, zien we de zonsverduistering en maken we een wandeling over onze berg om meer te leren over de mijnbouw geschiedenis. Verspreid door het dorpje zien we restanten van de mijn geschiedenis van deze regio, super interessant. Met name tijdens het fascistische regime van Mussolini in de jaren ‘30 is in deze regio heel veel geïnvesteerd en werken er miljoenen mannen, vrouwen en kinderen in de mijnbouwindustrie. Voor ons betekent het vooral een leerzame wandeling, maar wat zal het in die tijd een ontzettend zwaar leven zijn geweest. Op onze laatste volle dag gaan we ook nog langs het mijn museum in Carbonia. Deze stad, vernoemd naar kool, is letterlijk uit de grond gestampt om in de jaren ‘30 de mijnwerkers hier en alle diensten daaromheen hier te huisvesten. Papa deed echt nog zijn best om de gids, we konden alleen de tour in het Italiaans doen, te volgen. Mama en ik waren redelijk snel afgehaakt en deden ons best om onze meligheid niet te duidelijk te laten blijken. Bart zat er neutraal tussen in ;)

Al met al was het natuurlijk vooral heel fijn om weer samen te zijn. Onze afgelopen maanden, maar vooral ook het komende jaar en de “wat gaan we na dit avontuur in hemelsnaam doen” met elkaar te bespreken. Op de laatste dag drinken we nog een laatste drankje bij het barretje vlakbij de veerpont voordat het alweer veel te snel tijd is voor het afscheid. We laten weer wat tranen, mede omdat we ook niet zo goed weten wanneer we elkaar weer gaan zien. Dit keer zwaaien Bart en ik uitgebreid vanaf de balustrade. Als het wat drukker begint te worden aan boord bewaakt Bart onze plekken terwijl ik tot het allerlaatste moment buiten blijf zwaaien naar mijn lieve papa en mama.Read more