Villagio Normann: Papa e Mama
7.–13. elok., Italia
☀️ 32 °C
Papa en mama zijn al heeeel vroeg met veerpont vanuit Nice aangekomen in het noorden van Sardinië. Zij hebben gelukkig nog een aantal uren in de auto te gaan aangezien wij pas om 12 uur de haven in kunnen. Het duurt allemaal weer eens wat langer dan we bedacht hadden en ook de veerpont schippers verdienen een goede Italiaanse lunch, dus we spreken af dat papa en mama alvast ergens wat lunchen en wij boodschappen doen. Bepakt met de boodschappen, een kleine rugzak met kleren voor komende week, een flinke tas met was en onze Tunesische schalen stappen we in de middag van de veerboot van Carloforte naar Portoscuso. Mama had ons al zwaaiend aan de balustrade verwacht of in ieder geval voor aan de rij met mensen die de pont afstappen. Maar daarvoor zijn we ondertussen te relaxed geworden denk ik ;) Dus mama lang in spanning houdend, stappen we uiteindelijk als een van de laatste van boord. En dan is het natuurlijk eerst tijd voor tranen van blijdschap en gemis door elkaar heen.
Het is nog een flinke uitdaging om al onze spullen bij alle spullen van mijn ouders + onszelf in de auto te krijgen. Geheel in vakantiestijl zitten we op, tussen en onder de bagage, op naar de airbnb voor de komende kleine week. Het huisje staat op een oude bergmijn in het dorpje Normann. We hebben uitzicht over de heuvels en de zee, prachtig! We komen er wel al snel achter dat het zitmeubilair buiten wat te wensen overlaat en laat dat nou net de plek zijn waar je in deze augustus hitte wilt zijn. Achja, als dat het ergste is. We maken een heerlijke plank met Italiaanse heerlijkheden en we kletsen meteen honderduit totdat we rond een uur of 22:30 bedenken dat we toch ook nog wat moeten eten. Oftewel, het is meteen weer heel fijn om samen te zijn.
De komende dagen beginnen we de ochtenden steeds heerlijk rustig. Bart en ik genieten ervan om even niet steeds alert te hoeven zijn op wind, swell, de drukte in de ankerbaai, zomerstormen, of we genoeg water en stroom hebben, etc. We hebben echt even boot vakantie. In de middag beginnen we ons vaak pas een beetje te bewegen. Het plaatsje Iglesias vlakbij het huisje blijkt heel gezellig te zijn en na er ‘s middags al een verrukkelijk ijsje te hebben gegeten, komen we ‘s avonds terug voor een heerlijke Sardijnse maaltijd, met vooral voor de mannen veel schapenvlees. Maar niet voordat we bij het huisje ontdekken dat er op een plateau iets boven ons, met prachtig uitzicht, vanavond iets cultureels lijkt te gebeuren. Als we de auto instappen om naar het restaurantje gaan zien we dat er al best wat auto’s staan en als we een stukje naar beneden rijden, blijkt de hele weg vol te zijn met geparkeerde auto’s. Met gebroken Italiaans komen we erachter dat er iets met muziek op de planning staat. Dus we verlaten de reservering voor het restaurant, parkeren de auto weer en lopen omhoog. Er zitten een aantal mannen met instrumenten, rondom zit het vol van de mensen die met hun waaiers aan het wapperen zijn wat zorgt voor een mysterieus effect en zodra we aankomen beginnen ze eigenlijk meteen met spelen. Wij kennen de nummers niet, maar de Italianen zelf zingen mee. Wij genieten vooral van deze prachtige plek en de ondergaande zon.
De rest van de week gaan we nog een paar keer naar Iglesias, eten we heerlijke tonijn in Carloforte, waar we ook nog even op de boot zijn, maar niet uitvaren omdat het te hard waait, worden we door Bart's vriend Tjaard uitgenodigd op een superyacht, bbqt Bartbbq er op los, zien we de zonsverduistering en maken we een wandeling over onze berg om meer te leren over de mijnbouw geschiedenis. Verspreid door het dorpje zien we restanten van de mijn geschiedenis van deze regio, super interessant. Met name tijdens het fascistische regime van Mussolini in de jaren ‘30 is in deze regio heel veel geïnvesteerd en werken er miljoenen mannen, vrouwen en kinderen in de mijnbouwindustrie. Voor ons betekent het vooral een leerzame wandeling, maar wat zal het in die tijd een ontzettend zwaar leven zijn geweest. Op onze laatste volle dag gaan we ook nog langs het mijn museum in Carbonia. Deze stad, vernoemd naar kool, is letterlijk uit de grond gestampt om in de jaren ‘30 de mijnwerkers hier en alle diensten daaromheen hier te huisvesten. Papa deed echt nog zijn best om de gids, we konden alleen de tour in het Italiaans doen, te volgen. Mama en ik waren redelijk snel afgehaakt en deden ons best om onze meligheid niet te duidelijk te laten blijken. Bart zat er neutraal tussen in ;)
Al met al was het natuurlijk vooral heel fijn om weer samen te zijn. Onze afgelopen maanden, maar vooral ook het komende jaar en de “wat gaan we na dit avontuur in hemelsnaam doen” met elkaar te bespreken. Op de laatste dag drinken we nog een laatste drankje bij het barretje vlakbij de veerpont voordat het alweer veel te snel tijd is voor het afscheid. We laten weer wat tranen, mede omdat we ook niet zo goed weten wanneer we elkaar weer gaan zien. Dit keer zwaaien Bart en ik uitgebreid vanaf de balustrade. Als het wat drukker begint te worden aan boord bewaakt Bart onze plekken terwijl ik tot het allerlaatste moment buiten blijf zwaaien naar mijn lieve papa en mama.Lue lisää
Porto Flavio, Calasetta e Carloforte
13.–24. elok., Italia
☀️ 32 °C
Als we papa en mama hebben uitgezwaaid en weer aan land stappen vanaf de ferry hebben we heel luxe nog één nachtje in de haven. We gebruiken de tijd om boodschappen in te slaan en ik ga nog een keertje met mijn camera op pad. De kleuren in het plaatsje Carloforte zijn zo prachtig en de straatjes zo schattig, daar wil ik nog meer foto’s van maken. Ook komt er nog een flink pakket deze kant op. We hebben een nieuwe ankerketting besteld. De oude was ondertussen zo roestig geworden, dat we het toch niet helemaal meer vertrouwden. Op donderdag, net nadat we zijn aangekomen vanaf de ferry, ben ik gebeld door de bezorger. Hij spreekt alleen Italiaans, ik niet. We snellen ons naar het havenkantoor, dat eigenlijk dicht is voor de lunch maar gelukkig toch de deur open doet, in de hoop dat zij de bezorger te woord kunnen staan. Het komt er op neer dat de bezorger er al bijna is, maar er iets van een heftruckje of iets dergelijks nodig om het zware pakket, rond de 90 kilo, naar beneden te tillen. Daar hadden we niet over nagedacht en heeft de winkel ons ook niet voor gewaarschuwd, oeps. Op dit moment is er niets beschikbaar bij de haven en de bijbehorende werf, maar morgenochtend wel. Er wordt afgesproken dat de ankerketting morgenochtend om 09:30 wordt bezorgd bij de werf. Bart heeft ondertussen geregeld dat een lokale vader en zoon, die aan hun bootje aan het klussen zijn, onze oude ankerketting overnemen ideaal. ]
De volgende ochtend staan we voor 09:30 al klaar bij de werf. We zien niets of niemand. Om half 09:30 loop ik richting het havenkantoor om te kijken of zij meer weten en stuur ik een berichtje naar de bezorger. Al snel krijg ik een berichtje terug: “consegnato”, oftewel het is al bezorgd. Niet helemaal gerustgesteld loop ik weer terug naar de werf. Daar zie ik Bart druk gebaren, en ja hoor, daar stond ons grote pakket. Dit ging weer op zijn Italiaans, maar het is er wel, dat valt alles mee! Van de werf chef mogen we even snel aanleggen terwijl een andere zeilboot een boegschroef reparatie doet. We snellen terug naar de Nimrod en varen de boot om naar de werf. We laden de oude ankerketting uit, leggen die op een karretje geven deze door aan vader en zoon. Snel halen we de nieuwe, glanzende ankerketting binnen. Maar iets te snel, waardoor een soort armpje, dat ervoor zorgt dat de ketting soepeler naar binnen glijdt, afbreekt (dit blijkt achteraf een vaker voorkomend probleem te zijn bij Lofrans ankerlieren omdat het armpje van RVS is en het stuk waar het armpje aan bevestigd zit van aluminium is, heel handig….). Shit, maarja daar kunnen we nu niets aan doen. Met de nieuwe ketting aan boord varen we uit en leggen daarna langszij even aan bij de haven. Hier leggen we de eerste 50m van de ketting uit om deze te markeren en het anker opnieuw te bevestigen. Als dat gedaan is, zijn we er weer klaar voor! Tijd voor de volgende wachtperiode.
Over 10 dagen komen Pleun, Bart’s zus, en haar vriend Ernest bij ons langs. Wij gebruiken deze tijd om naar de baai van Porto Flavio te varen. Deze ligt iets noordelijker en we zijn er met de auto de afgelopen dagen een paar keer vanaf een afstandje voorbij gereden. De baai zelf ziet er niet alleen heel mooi uit, hier was in het begin van de 20e eeuw ook dé zeehaven voor de mijn regio Masua. De afgelopen week is Porto Flavio dan ook vaak voorbij gekomen. We willen zelf dus weleens een kijkje nemen. Het hoogtepunt zou de laad terminal moeten zijn, die heel mooi opgaat in de rotswand.
Als we aankomen rond zonsondergang worden we eerst nog verwelkomd door een Italiaans feestje aan boord van een drietal aan elkaar geknoopte motorboten. Zo’n 20-30 mensen, inclusief een paar kindjes op de schouders van volwassenen, staan swingend aan dek van de laatste zonnestralen te genieten. Ook wij zijn zeer onder de indruk van hoe de zon tussen het eiland en een rots net voor de kust ondergaat, werkelijk prachtig. Uiteindelijk is dit nog mooier dan Porto Flavio zelf. Het is inderdaad een mooi stukje architectuur, maar we hadden door alle verhalen verwacht dat het grootser zou zijn, dus het valt een klein beetje tegen. We maken er wel een leuk dinghy tochtje rondom de rots, afsluitend met een biertje onder Porto Flavio van.
We kunnen helaas maar twee nachtjes blijven liggen omdat de wind gaat draaien. We zullen al vrij snel dus weer terug naar onze vaste plekjes tussen Isola San Pietro en Sant’Antioco. Hier verschuiven we de rest van de week weer van het ene ankerplekje naar het andere ankerplekje omdat de wind en daarmee vooral de swell steeds anders binnen komt rollen. We genieten nog meerdere keren van een lekker ijsje van de Pinguïn, zwemmen in het prachtige blauwe water en gaan met de bus op pad om boodschappen in te slaan voor het komende bezoek. We doen een eerste poging om de ankerlier te repareren. We zijn van plan om het gat waarin de bout van het armpje bevestigd zit, opnieuw te tappen. Dat klinkt als een simpel klusje. Maarja dit is weer zo’n klusje van 20 minuten waar we meerdere dagen mee bezig zijn. De ankerlier zit in de ankerbak, dus we kunnen er niet bij. De ankerlier moet dus eerst uit de ankerbak gehaald worden. Ik kruip de ankerbak in om de moeren los te draaien en vervolgens takelen we mm voor mm de ankerlier, die ook nog met kit bevestigd is, via een van de vallen en met behulp van een lier omhoog. We komen er al snel achter dat het armpje oorspronkelijk met twee bouten vast zat, maar dat door corrosie dit er nog maar eentje is. Een van de gaten kunnen we goed tappen, nadat we eerst met heel wat gedoe de ankerlier nog verder demonteren om erbij te kunnen. Het andere gat kunnen we niet goed bij omdat het tapsetje net te lang is waardoor we op een gegeven moment tegen de ankerlier aan zitten en niet verder kunnen draaien. We kunnen dus maar een klein stukje tappen. We proberen van alles om een ander houvast voor het tapsetje te fabriceren en komen uiteindelijk bij een korte schroevendraaier uit. Daar zit een gaatje in waar de tap precies in past. Maar, ook nu nog is onze draaicirkel te groot. We hebben wel een stukje kunnen tappen dus we wagen het erop en bevestigen alles weer, kitten de ankerlier opnieuw vast en draaien de moeren weer aan. Dit klinkt alsof we dit zo gedaan hebben, maar we zijn ondertussen twee dagen verder… Helaas met weinig succes als resultaat, het armpje zit al heel snel weer los.
Ondertussen houden we het weer goed in de gaten, want we weten van vorig jaar dat er rond deze tijd, eind augustus, weleens zomerstormen kunnen voorkomen. De afgelopen weken zijn heel rustig geweest en we zeggen dan ook een paar keer tegen elkaar “hopelijk blijft het zo en wordt het niet opeens slecht weer als Pleun en Ernest er zijn”. Nou, dat liep toch even anders…Lue lisää
Pleun e Ernest
24.–28. elok., Italia
☀️ 31 °C
Pleun en Ernest landen in de middag al op Cagliari, maar ze hebben nog een flinke busrit te gaan voordat ze uiteindelijk in Calasetta aankomen. Bart is in zijn eentje in de dinghy gestapt om ze op te halen. Eerst was het plan om met z’n vieren ergens een pizzaatje te scoren om te vieren dat ze er zijn. Helaas heeft de eerste zomerstorm helaas bedacht om volgens de voorspellingen vanavond langs te komen. We liggen goed beschut, maar er zijn vlagen richting de 40 knopen voorspeld dus we vinden het verstandiger als één van ons aan boord blijft. Ik spoor ze nog aan om vooral met z’n drietjes, na zo’n lange reisdag, op een terrasje ergens te gaan zitten. Van de harde wind is tot nu toe namelijk nog niets te bekennen. Maar heel lief wachten ze wel op de pizza’s op een terrasje met een drankje, maar daarna komen ze met z’n drieën inclusief vier pizza’s aangevaren in de dinghy. Voor Ernest is het de eerste keer aan boord bij ons, maar ook überhaupt van zo’n zeilschip. Hij kijkt meteen zijn ogen uit en wil na de, ondertussen wat lauw geworden maar daardoor niet minder lekkere pizza’s, een rondleiding door de boot. Als ik het me goed herinner, springen ze die avond ook meteen allebei het water al in voor de eerste zwempartij.
De volgende ochtend worden Bart en ik wakker van een zachte plons. Het zwemtrappetje gaat alweer het water in en niet lang daarna volgen Ernest en Pleun. Tijd voor Bart en mij om dan ook maar eens ons bed uit te komen. De wind gaat weer draaien, dus we moeten weer verkassen naar de overkant van de baai. We kunnen zeilen, dus dat is hartstikke leuk! Met onze extra crew is de Nimrod zo klaar voor vertrek. Zeilinstructeur Bart kan onderweg weer lekker los om Ernest, onze nieuwe stuurman, de fijne kneepjes van het vak te leren. Ik maak vooral gebruik van de gelegenheid om wat leuke familie plaatjes te schieten. De golven blijken toch wel een test voor onze nieuwe stuurman. Maar ook Ernest merkt al gauw dat de beste plek bij een klein beetje zeeziekte achter het roer is. Als we voor anker liggen, vragen we Ernest of hij het anker kan checken. Het is even lastig, maar uiteindelijk, na wat meer uitleg, krijgen we een duimpje omhoog van Ernest. De rest van ons springt snel daarna ook het water in voor een hoognodige zwempartij in deze zomerhitte.
Van tevoren, voor deze vakantie, hebben we het via de app en videobellend al vaak gehad over “alle vissen die we gaan vangen als we samen aan boord zijn”. Ernest wil ook vooral heel graag een octopus zien. Laat ik nou net de vorige keer op deze ankerplek meerdere octopussen hebben gespot, waarvan er eentje door mijn handen glipte net nadat ik ‘m te pakken had. Wel heb ik onthouden waar we toen ongeveer voor anker lagen, waar er een leiding over de bodem liep en ten opzichte van welke zeegrasspots er een octopus holletje zit. Na wat gezoek heb ik het holletje al redelijk snel weer gevonden en triomfantelijk zwem ik terug met de octopus. Ernest en Pleun willen octo niet op de bbq vanavond, maar vooral bekijken. Dus na een kleine kijkcsessie laten we octo weer gaan.
De rest van de dag brengen we zwemmend, kletsend en etend door. We hebben een hele leuke dynamiek met z’n vieren en hebben een leuke mix van Engels, Spaans en Nederlands aan boord afhankelijk van wie met wie praat. Naast ons ligt een Belgisch stel en die vinden het wel heel gezellig als wij een pintje bij hun komen drinken. De sociale batterij van Ernest en mij is ondertussen wel een beetje op. Minister van Sociale Zaken wil natuurlijk wel heel graag even langs en vindt het heel leuk om Pleun ook deze kant van ons leven te laten zien. Dus zuslief gaat ook nog even mee een pintje drinken. Ernest en ik zorgen ondertussen voor een lekkere Italiaanse pasta.
De volgende dag gaan we in de loop van de ochtend met de Nimrod richting Carloforte om eventjes aan de gemeentelijke kade te liggen. Eigenlijk betaal je hier 16 euro voor 3 nachtjes, maar wij vinden dat we hier voor een paar uurtjes wel even gratis mogen liggen. Met z’n vieren flaneren we door het kleurrijke Carloforte. Pleun heeft geniale idee om de plastic zakjes te volgen om hopelijk bij de markt uit te komen. En ja hoor, we weten de markt te vinden. We slaan allerlei lekkers in voor de borrel van vanmiddag en genieten van het Italiaanse schouwspel van de nonna’s, nonno’s en mama’s die hun slag slaan op de markt. Na een foccacia worden we vanaf een afstandje getrakteerd door Marloes op een lekker ijsje die we verorberen op het zeer Italiaanse pleintje. De camera is natuurlijk ook weer mee en ik heb dit keer zeer stijlvolle modellen.
In de middag varen we weer terug naar de andere kant van de baai. Pleun en Ernest hangen nog een tijdje aan een lijn achter de boot aan om de waterpret compleet te maken. We zoeken een plekje redelijk midden in de baai zodat we veel ankerketting uit kunnen gooien en nog steeds ver genoeg van de rotsen af liggen. Voor vanavond is weer hele harde wind en onweer voorspeld. Wat het dit keer vooral bijzonder maakt is dat er waarschijnlijk een convergentiezone overkomt. Dit houdt in dat er harde wind uit twee verschillende kanten komt, met daartussenin een lagedrukgebied van windstilte, die elkaar gaan raken. Hierdoor kan het mogelijk erg gaan spoken vanavond. Uiteindelijk komt de eerste harde wind rond een uur of 23:00. We halen de zonnepanelen naar binnen en alle andere dingen die weg kunnen waaien en maken de ankerlier alvast paraat voor het geval het nodig is. Tenminste, dat is het idee, maar een van de kabeltjes van de afstandsbediening breekt af. Dus terwijl Bart buiten de eerste harde wind trotseert, repareer ik de afstandsbediening. Bart roept me naar buiten. We zien achter het andere eiland, Isola San Pietro, een hele donkere wolk omringd door licht. Bart denkt dat er mogelijk een super cel deze kant op komt. We starten de motor alvast voor de zekerheid en ik vraag Pleun en Ernest of zij al onze telefoons, tablet, laptops in de oven kunnen doen, als een soort Faraday case. Dan pas merken Pleun en Ernest, die binnen schuilen voor de regen en wind, dat er echt wel wat aan de hand is. Pleun merkt het nog meer als Bart vraagt of ze buiten de opgehangen zwemkleding kan opruimen. Terwijl het onweer nadert, neemt de wind toe, maar vanuit een andere richting dan voorspeld. Gelukkig liggen we alsnog best wel goed. De golfslag valt mee, waardoor het anker waarschijnlijk niet losgerukt zal worden. Het onweer komt over ons heen, de wind max zit rond de 36 knopen, en we hebben een prachtige lichtshow. Na ongeveer een uurtje keert de rust weer terug alsof er niets gebeurd is en hebben we een hele rustige nacht. Pleun en Ernest krijgen op deze manier wel de full experience.
Helaas door het gekke weer kunnen we ze wat minder meenemen naar allerlei verschillende baaitjes omdat we op heel weinig plekken beschut liggen tegen de swell. Op onze laatste volle dag gaan Pleun en Ernest nog even wandelen en gaan we ‘s middags nog een poging wagen om met de spearguns een visje te vangen. Pleun en Ernest hebben tijdens hun wandeling om het hoekje van onze ankerbaai een aantal mooie baaitjes gezien en daar gaan we proberen wat te vangen. We liggen al een hele tijd in het water, maar er zit hier helaas niet veel vis en zeker geen grote vis. Als we het bijna opgeven, vangt Bart toch nog een vis! Terwijl we alweer terug zwemmen zie ik weer die gestreepte vissen ergens naar staren en ik zie iets bewegen, ik denk meteen octopus! en ik schiet. Ik heb inderdaad een octopus te pakken, maar hij is eigenlijk te klein. We proberen ‘m nog te redden maar helaas dan maar calamari en gebakken vis als voorgerecht vanavond. Bart leert Ernest om de vis schoon te maken en Ernest en ik maken de vis en calamari vervolgens klaar. Daarna gaan we aan land, opnieuw worden we vanaf een afstandje getrakteer dit keer door Marloes en Bart Sr. We smullen van een gigantische pizza, lokale schippers pasta met de donkere stukken tonijn en kappertjes en een soort Sardijnse variant van spaghetti fruti di mare. Na een wandeling en een laatste afsluitende ijsje gaan we weer terug naar de Nimrod.
Op onze laatste ochtend ontbijten we aan boord en springen Ernest en Pleun voor de laatste keer het water in, voordat we aan wal gaan. Ernest en Pleun strijken alvast neer op een terrasje terwijl Bart en ik een wasje afgeven en wat brood en boodschappen voor de komende dagen inslaan. We kletsen nog even op het terrasje voordat we naar de bushalte lopen en afscheid van elkaar nemen na een heerlijke week samen.Lue lisää
Matkaaja💜