United States
Warrens Addition

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Add to bucket listRemove from bucket list
Travelers at this place
    • Day18

      SiIdewalk of the city (Lucinda Williams)

      July 27 in the United States ⋅ ⛅ 22 °C

      Soms reis je door Amerika en kom je in een plaatsje waarbij je denkt: wat is hier gebeurd? Vandaag maakten we, na een rondje wandelen door de stad, een auto-tourtje door de omgeving en hadden even weer zo'n momentje van verbazing.

      Het rondje ochtend-wandelen in Madison was lekker, maar een beetje warm. 28 graden, maar het broeit. Om een soort van doel te hebben, kiezen we de Farmersmarkt bij het Capitol als einddoel. De Farmersmarkt van Madison op zaterdag is beroemd omdat het de grootste boerenmarkt van de VS is. Een Farmersmarkt is ook echt een boerenmarkt. Dus allemaal kleine boertjes uit de omgeving die met hun zelf verbouwde of gemaakte producten op de markt staan. Direct van het land/producent dus...misschien een ideetje voor boeren in Nederland (om maar eens een positieve duit in het zakje te doen). Alleen is de woensdagmarkt wel een veel kleinere versie. Kraampje of 20. Met name Mexicanen, met keurig uitgestapelde en opgepoetste groenten. Opvallend veel bloemen en.....boerenkool. Toch leuk.

      Rond het Capitool wordt alles in gereedheid gebracht voor de uitkomsten van de verkiezingen. Witte klapstoeltjes worden in rijen zet, speakers en microfoons worden opgesteld en banners worden aan de gevel bevestigd. Welke verkiezingen wordt mij niet helemaal duidelijk.

      Leuk is dat er dagelijks groepjes kleine schoolkinderen lopen voor een bezoekje aan het Capitool. Democratie is hier een echt onderdeel van school. De kleine mannetje en vrouwtje dragen allemaal een cowboy/boeren-zakdoek om hun nek (nee dit is niet steun uit onverwachte hoek voor NL-boeren wat Thierry, Caroline of Eva daar ook over zeggen) met daarop het logo van het kinderdagverblijf genaaid.

      In de winkels in het centrum gaan we op zoek naar een leuk kaartje voor de eigenaren van het huisje, maar komen in winkels vol met prullaria bedoeld om Biden en consorten te steunen. Stickers met Kamala, plaatsjes van Obama, shirts met afbeelding van Ruth Bader Ginsburg, zeepjes in de vorm van Michelle, veel pro-keuze leuzen en plaagstootjes naar de Republikeinen.

      Op de terugweg lopen we nog langs het Badgers-football-stadion. Tot nu toe hermetisch gesloten wegens verbouwingen en reces. We zien een schoolklas uit een gele schoolbus stappen en achter hun begeleider aan het stadion in lopen. Wij besluiten aan te sluiten en het stadion in te lopen. Kon ik mooi even het veld op om een plaatje te schieten (best groot stadion voor een collegeteam) en scoor nog even een pet en een shirt van het basketbalteam. Als we teruglopen komen we langs de enorme Wall of Fame en twee enorme standbeelden van spelers. Helden vereren kunnen ze hier wel.

      Maar goed, na de lunch rijden we naar Janesville, Wisconsin. Volgens de praatjes in de folders een stadje met mooie oude panden, een "vibrant" centrum, een festivalstreet en een bruisend restaurantleven. Eenmaal aangekomen bleek de werkelijkheid net iets anders. De Mainstreet was helemaal netjes opgeknapt: strak net gelegd betonnen stoepje, mooie bloeiende plantenbakken, straatlantarens met veel versieringen, grote muurschilderingen, gesmede zwartstalen bankjes, stalen fietsrekken met logo van de stad ingebrand, een matgroen gespoten stalen boog over de straten met daarop groots "Welcome in Festival Street!" en mooie opgeknapte gevels van panden van eind 1800. Het enige wat mistte was.... winkels..... horeca...... mensen.....Totaal leeg, geen kip te bekennen, bijna alle winkels zijn dichtgetimmerd of geplakt. Oh ja, en festivalstreet heet zo, omdat....het zo heet...niet omdat er iets van een festival is. Je vraagt je af hoe zo'n kleine stad zo'n "opknapbeurt" kan betalen. Waarom dit besloten is en welke businesscase hieronder heeft gelegen. Vast weer iemand die bedacht heeft dat het goed is om "Janesville" op de kaart te zetten (terwijl...het staat al lang op de kaart....volgens Google).

      Op de terugweg nog even door New Glarus gereden. Glarus is een stadje in Zwitserland. Dus New Glarus is een stukje Zwitserland in Amerika. Dat betekent: een koe als logo (er staat op bijna elke dak een levensgrote beschilderde koe), houten balkonnetjes met rode bloempjes aan de gevel, witte gevels met bruine zwitserse beschilderingen, bierstube's en winkels met chocolade.

      We gaan het huis opruimen. Morgen vertrekken we naar Norskedalen....klinkt als Noorwegen......is het ook, maar ook weer niet. Morgen meer.

      Tot morgen.
      Read more

    • Day16

      Sittin on the dock of the bay (Otis Redd

      July 25 in the United States ⋅ ☀️ 19 °C

      Vandaag Madison in, lopend. De route zou uiteindelijk een kilometer of twintig worden. Het is nog vroeg en Madison is nog stil en verlaten op maandagochtend. Langs het enorme stadion van het college football team the Wisconsin Badgers (= Dassen) lopen we naar het noorden. De "Dassen" is de bijnaam van de mensen in Madison omdat ze 200 honderd jaar geleden zo arm waren dat ze geen huis konden bouwen, dus woonden ze in de mijnen met de schachten als hun woonkamers. Mensen vergeleken ze daarom met dassen in hun dassenburcht. Je komt de das nu zelfs op officiële plekken, zoals in de State-Capitol, als symbool tegen.

      We lopen het laatste stukje van State Street in, richting het Capitool. Stare street zou hét straatje van Madison zijn, maar het is er stil, verlaten en leeg. We lopen op de Capitol af. Het wordt omringd door saaie overheidskantoren en her en der een authentiek straatje met wat cafeetjes. Het doet wat zielloos aan.

      Zoals in elke hoofdstad van een staat in Amerika is er veel aandacht besteed aan het parlementsgebouw. In Madison staat het er al lang, het is namelijk 1 van de eerste gebouwen van de stad. De stad die nog niet eens bestond. Het Capitol staat op een heuvel en de stad is hier zo smal dat staand op die heuvel je zowel in het noorden als in het zuiden de twee aangrenzende meren kunt zien (en bijna voelen). Grappig is wel dat er destijds een regel is gemaakt dat in Madison het Capitol het hoogste gebouw zou worden (leek toen nog logisch vanuit de stand der bouwkunst), en die regel handhaven ze nog steeds. Dus nergens in Madison is een flat of kantoor hoger dan het hoogste puntje van het Capitol.

      Het Capitool binnengaan is geen probleem. We kunnen rustig naar binnen lopen, niemand die ons controleert of iets vraagt. Eerlijk gezegd, we hebben het op straat aan een officer gevraagd of het mocht. Hij reageerde enigszins verbaasd: "Sure, go in". We kunnen (bijna) alle ruimtes naar binnen, de "1e en 2e kamer' bekijken, langs de kamers van de senaatsleden lopen, de kamercommisieruimte bezoeken en tot de bovenste verdieping van het Capitol klimmen. Al met al één bewaker gezien. Dus blijkbaar is hier geen angst voor agressieve Trumpeteers of boze boeren. Het gebouw is met veel allure en glamour aangekleed. Mag wat kosten, democratie.

      We lopen richting Lake Monona. Op het dakterras van Frank Lloyd Wright's "Monona Convention Center" hebben we een prachtig uitzicht over het meer. Het dakterras is mooi maar volstrekt verlaten. Alle horeca heeft het er opgegeven en her en der zit nog een Amerikaan met oortjes in, zijn koffie uit een plastic beker te drinken.

      Beneden langs de waterkant ligt een bronzen plaquette met de naam van Otis Redding, de mooiste soulstem uit de geschiedenis van de popmuziek. In 1967 zou hij 's avonds een concert geven in Madison. De rij voor de club waar hij zou optreden, net achter State Street, begon zich al te vormen. Het was slecht weer en mistig. De piloot van het vliegtuig (wat hij kocht van James Brown) met Otis en zijn band schat de plek van de landingsbaan verkeerd in en stort in het Monona Lake. Alleen de trompetist overleefde de crash. En zo komt er een einde aan een net startende soulcarriere van Otis (47), die dan dood is. Een jaar later scoort Otis zijn eerste nummer 1 hit in de "witte" charts met "Sittin on the Dock of the Bay". Een zwarte in de witte charts, dat was een dingetje, toen. Volgens mij had alleen Aretha dat nog maar geflkt.

      Wij zitten nu even op het Dock van de Bay waar hij ter aarde stortte.

      We lopen terug naar State Street en lopen deze helemaal af richting de Universiteits-Campus. En elke meter die we dichter bij de campus komen, neemt de gezelligheid toe, worden de winkeltjes leuker en aparter en wordt het drukker. Op het Centrale Universiteitsplein, dat omringd wordt door enorme gebouwen in oude Engels stijl en Grieks-Romeinse paleizen, staat een keur aan foodtrucks en zit iedereen lekker in het gras en op de bankjes met een plastic bakje met eten op schoot. Wij nemen een Peruviaanse kip en een Koreaanse Bbq tortilla.

      Nog 500 meter verder ligt aan het andere meer, Lake Mendota, een enorme terras met een enorme foodcourt, bootverhuur, zonneweide en honderden gekleurde tafeltjes en stoeltjes. Daar is de gezelligheid. We nemen een scoop ijs.

      Na 20 kilometer sjouwen nemen we een kleine break in ons appartementje om 's avonds in het Library-cafe bij de Universiteit nog een hamburger, gefrituurde kaas (specialiteit van hier) en een lekker Amerikaans zomerbiertje (Voodoo Ranger) te nuttigen.

      Moeie voetjes nu......

      Tot morgen
      Read more

    • Day17

      Thing called love (Bonnie Raitt)

      July 26 in the United States ⋅ ⛅ 21 °C

      Ze is de Koningin van de slidegitaar, koningin van de cover, koningin van de stem met een randje, koningin van de blues, koningin van de fingerpicking, koningin van de Fender Strat, koningin van het grijze lokje, koningin van de ballad, ze heerst als een koningin...maar da's hoe de dag eindigde. We begonnen wat sportiever.

      Op de fiets (kun je hier gewoon op straat uit een stalling halen/huren) maken we en rondje Madison. Letterlijk rijden we een rondje om Madison en de meren. Mooie aangelegde fietsroute, keurig aangegeven en aangelegd. Door veel buurtjes aan de rand van Madison, het centrum en parken er omheen. Oké, 45 kilometer is een behoorlijk eind, maar met een beetje trapondersteuning is dat geen moeite.

      Het valt op dat Madison moeite heeft met "Amerika". Niet zozeer met Amerika en waar het land als grondbeginsel voor staat, maar het Amerika waar het heen gaat. Echter honderden bordjes in tuinen, voor ramen en boven ingangen van "Black Lives Matter". Opvallend omdat ons nou juist opviel dat we nauwelijks een zwarte Madisonaar zijn tegen gekomen (los van een paar zwervers). Maar blijkbaar staat het ook nog voor iets anders, namelijk het gevoel van gelijkheid en vooral dreigende ongelijkheid. Dat blijkt ook wel uit de 10 tallen regenboogvlaggen, bordjes voor vrije keuze van abortus en het milieu die we onderweg aan huizen en in tuinen tegenkomen. Ja er ons sprake van liefde voor Amerika, maar niet zozeer voor het Amerika waar het nu langzaam heen glijdt. En het gevoel dat positieve gevoel te uiten is hier groot. Dat kan in je tuin, voor je raam, bij de ingang van de makelaarskantoor, in je supermarkt, in het cafe of (zoals vanavond) op het toneel (Bonnie was nogal uitgesproken). Ik heb meer borden voor Black lives Matter geteld, dan Amerikaanse vlaggen. En zoals zo vaak, alles wat hier gebeurt, gebeurt vijf jaar later bij ons.....je kan het van ver zien aankomen. FVD, BBB, PVV, Ja21.....t'is allemaal precies wat hier de samenleving een hele nare kant op stuurt. En ook wij doen maar net of het allemaal normaal is en erbij hoort. Maar hier hebben ze besloten dat hun liefde voor hun vrijheid en Amerika groter is en dat ze het er niet bij laten zitten. Geeft een fijne vibe als je zo door de stad fietst.

      Na een visje gebakken te hebben van een prachtige visboer om de hoek met superverse vis, fietsen we naar het Overture Center for the Arts. een soort van Vredenburg, maar dan in Madison. Veel kunst, cultuur, concertzalen, etc.

      In de Overture Hall (de grote zaal) passen 2255 mensen. En die zijn er ook. Stijf uitverkocht tot de laatste stoel (behalve die naast mij). Enorm hoge halfronde zaal met een enorm toneel. Lijkt qua vorm  een beetje op Carré, zo hoog en stijl. Strikt om half 8 begint Mavis Staples. 83 jaar oud en ooit onderdeel van de Stapel Singers. Maar nu solo. Wat een charme. Binnen twee tellen pakt ze de hele zaal in. Met een waanzinnige lekker country/blues/gospeltrio (Rick Holmstrom op gitaar, check die man, zo lekker). Met een heerlijke rauwe strot, heel veel soul, beetje kortademig, maar met ondersteuning van 2 achtergronzangerssen leidt ze ons een uur lang door heerlijk country/gospel/blues. Was dit het enige wat we die avond zouden zien, dan was het het geld al waard. De zaal gaat uit z'n plaat ("losen you seatbelts"). En dat kunnen Amerikanen als geen ander: in één keer opstaan en volle bak applause geven.

      Na 20 minute pauze, lichten gaan uit en Bonnie Raitt and Band komen op. Goed gemutst als altijd steekt ze haar hand op, hangt de Fender Stratocaster om haar nek, telt af en gaat. Alle 2255 man gaan staan (behalve die heeeeeel dikke man die onderuit in zijn stoel ligt,  om nog te passen), juichen en slaan hun handen stuk.. Bonnie trakteer ons op een heel mooie setlist van anderhalf uur. Nieuw werk, oud werk, bijzonder werk, werk wat we al lang niet live van haar gehoord hebben. Ze vertelt verhalen, maakt grappen, speelt met de zaal en laat foutjes zien. Deze dame heeft het heel erg naar haar zin "on stage", stevig werk, kwetsbaar werk, bluesywerk, swingend werk.En dan die stem. Alle noten raak (in toon en zeggingskracht). Breekbaar als het moet, fel als het kan. En dan nog niet eens gesproken over haar gitaarspel. Het gemak waar mee ze, na 50 jaar ervaring, haar slide over de hals beweegt, verraad nauwelijks hoe moeilijk dat is. Zij doet het allemaal heel terloops, maar het is van een prachtige preciezie en smaak. Ik zeg; één van de beste bluesgitaristen ter wereld. Wat een vrouw is dit zeg....thing called love....

      Bijna aan het eind van de avond vertelt ze over het verlies van haar dierbare vriend zanger/componist John Prine tijdens de Covid (en ook door Covid). Zijn nummer "Angels of Montgomery" zet ze in, wellicht wel voor de 10.000e keer. Maar het klonk nu anders, dieper, moeilijker en emotioneler. Op het einde van het nummer breekt ze en de zaal staat als 1 man op om haar door de laatste noten van het nummer te loodsen. Die trekt ze er uit in een vertragend einde van het nummer. Bij Bonnie liep een druppel uit de neus ("not really ladylike"), maar bij ons was dat niet anders. Bah, wat mooi.

      Nog een even mooie als breekbare "I can't make you love me" als nagerecht en de avond is geslaagd. Deze dame heerst. Al meer dan 50 jaar staat ze op toneel (haar laatste gitarist had er de brui aan gegeven die kon het vele touren met Bonnie niet meer trekken), ze weet precies wat ze doet, waar en hoe. En toch....toch klinkt het alsof ze weer verbaasd is dat ze mensen zo raakt. Heldin.

      Dus, mooie avond, bestemming Madison geslaagd.

      Tot Morgen

      Thing called Love
      Read more

    • Madison, Wisconsin

      August 10, 2010 in the United States ⋅ ☀️ 28 °C

      We showed up ragged, with no sleep, no plan or destination, and shared our lunch with a group of ducks along the lake, Maybe another time I'll find a reason to stay longer, but we were happy to be on our way.Read more

    • Jul7

      Day 12 pt. 1 - Red White and Blues

      July 7, 2019 in the United States ⋅ 🌙 17 °C

      Today we left early from Nick Moss’ (that’s one of his dogs in the picture) to get to Madison. We had a 2:30 start at the Knuckledown which was hosting the Red, White, and Blues fest. Some of the guys from the Cashbox Kings were there plus the Jimmys. Everyone there was super nice and understanding that we had to play and leave quick. We had an 1.5 hot drive to Milwaukee to make a 6:00 show.Read more

    • Day4

      Day 4 - Red Rooster

      July 8 in the United States ⋅ ⛅ 24 °C

      Today was very eventful. Andrew woke up and said he felt a bit sick so he decided to test for Covid which he popped up positive. Doug and I then left to get tests and we were negative. So after we walked to Culver’s and got some food, coming back with food for Andrew. Doug managed to find a sub for the night and the next few days under the advice of the promoter for these gigs. Before leaving for the gig we went to the gas station and grocery store with Andrew.

      Gig wise we used a guy named Ronn who wasn’t quite versed in blues but at least he was capable. He had played with Papa Jo Jones and Clyde Stubblefield, very cool notes on his resume. The venue had a really nice Rogers kit so I only had to use my own cymbals. I also used the new Victoria but quickly discovered my delay pedal was highly acting up and I think it needs to be sent for warranty repair unfortunately. I was really happy with the sound of my amp, it may be my new favorite!

      The gig went pretty smoothly and Doug and I played really well. It’s unfortunate Andrew wasn’t there. Overall there was a decent crowd and a handful of people were really excited about the harmonica thing including a guy named Bob who managed to survive multiple near casualty events in Vietnam.

      After the gig we packed up and got food. Doug got a Cesar and I got a chicken sandwich which was awesome. They have a seasoning that is ridiculously good and they put it in everything, even their salad dressing. We got back to the room and chatted with Andrew for a bit then went to sleep.

      Thienesville is up next!
      Read more

    You might also know this place by the following names:

    Warrens Addition

    Join us:

    FindPenguins for iOSFindPenguins for Android