Soooooo excited

Vandaag ook weer in alle rust met yoga begonnen. Toen stond Sara om 7h30 te trappelen want we zouden naar een unieke zwembad locatie gaan en zij zag al lange rijen wachtenden. Na een overleg moment zijn we van koers veranderd en hebben gekozen voor een luxe resort waar je als dag bezoeker ook van het zwembad gebruik kan maken.

Het contrast was immens. De aardige scooter rijder betaalden wij 30.000 roepia (1 euro 50 voor de rit van 40 minuten) om neer te strijken tussen maffe Chinezen en ander rijk volk na 1.000.000 roepia betaald te hebben (54 euro voor ligplek, handdoek, cocktail en lunch). Na even wat innerlijk ongemak kon ik mij ontspannen en heb me gewenteld in de zon, gestaard over de zwembadrand de jungle in en simpelweg genoten van zijn. De bediening was hartveroverend vriendelijk. Maar dat zijn waarachtig alle Indonesiërs die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Een groet wordt uitgevoerd met de rechterhand op het hart, ogen die lachen en een hele vriendelijke 'hello'. Standaard vraag is 'Where do you come from?' en regelmatig ontspint zich dan een vriendelijk gesprek over wonen, gezin en werk. Ook het Belanda-schap (Nederlander in het Indonesisch) wordt vriendelijk ontvangen. Ik verwijs dan naar de koloniale tijd, voorzichtig, met schaamte, maar geen Indonesiër die daar met wrok of boosheid over praat. De blik is in het hier en nu. Acceptatie. Ook over het absurde verschil in inkomen.
Toch voel ik mij ongemakkelijk over het contrast. Vele mensen leven op 10m2 met een golfplaat boven hun hoofd..... Ik word elke keer weer geraakt dat hoe sjofel alles ook is, niks verloedert is. Er is een waardigheid in je eigen plek schoon houden.

Tot slot zijn we in de middag ook nog met een quad een toer gaan maken door rijstvelden, jungle, tunnels en waterval. Mega. Inspannend en spannend. En bij alles was er in de begeleiding een groot oog voor details. Ook dat kom ik hier overal tegen.

Een fijne fijne dag was het.

Met een hart vol weemoed naar mijn tijd met mijn lieve ouders die vandaag 58 jaar geleden trouwden. Wat hebben zij als ouders een liefdevolle veilige plek voor mij gecreëerd en van daaruit voor onze kinderen ❤️. Regelmatig probeer ik in hun kinderhuid te kruipen om te voelen hoe het was voor hun als kind hier in Indonesië. Voor Gijs eerst 3 koloniale jaren, voor Bets gelijk de bezetting door de Japanners. Beiden van kamp naar kamp. In de hitte, in onveiligheid, angst, honger. Kind zijn....Read more

Vandaag zijn wij weer eens doorgereisd.. Maar pas nadat ik de ochtend met meditatie, yoga en zwemmen had gestart. Op een droomlocatie. Zacht tropisch windje, omgeven door tropische bebossing, rijstvelden en zicht op een prachtige berg. En toch trokken wij vervroegd verder omdat de zin in een tropisch eiland heel groot was en de weerzin van de schimmel lucht in ons huisje ook heel groot was.

Sara had zich verdiept in alle gruwel verhalen ten aanzien van de oversteek (gammele boten, uren vertraging en woeste golven) en werd al meer en meer gespannen. Ook de charme van alle prachtig aangeklede Indonesiërs (we belanden midden in een halfjaarlijkse ceremonie) kon haar niet afleiden. Soms komt haar logistieke generaalschap goed van pas, soms mijn go with the flow. Vandaag bleek de flow goed te verlopen. Zo kwamen wij op tijd zonder kleerscheuren aan op Gili Trawangan. Een zo klein eiland dat er geen autos en scooters op mogen. Wat een zalige rust geeft dat. Wat er wel zijn zijn koetsjes getrokken door paardjes. Saar heeft al menige koetsier de hel in verwenst om de dierenmishandeling van de paardjes. Het andere vervoersmiddel is de fiets en daar hebben wij ons inclusief bepakking aan gewaagd. Super. Binnen 20 minuten waren wij het halve eiland rond en bij onze slaapplek.

Omgekleed en toen op de eerste rang bij een beachbar gezeten om te genieten van een prachtige zonsondergang, samen met honderd andere mensen. Bij de borrel een fascinerende bieten taco gerecht gehad. De avond hebben we afgerond met een buiten bioscoop op het strand alwaar wij Mufasa en Shawsank Redemption hebben gekeken. Super tof.Read more