Austria
Neustift

Here you’ll find travel reports about Neustift. Discover travel destinations in Austria of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

4 travelers at this place:

  • Day7

    Dag 4, Afdalen en geluk bij ongeluk #woe

    September 15, 2016 in Austria

    Vandaag ruim 4 uur afgedaald. Helaas weer geen groot succes. Ik ging zó traag... Alle kracht is uit mij. Mentaal, maar ook lichamelijk. Mijn knie (die ik met John getraind heb) houdt het goed. Maar de rest van mijn lichaam is moe. En ik ook!

    IK HEB GESTOLEN...
    De gastvrouw en haar collega's zijn niet bar vriendelijk. Evelien en ik werden flink afgesnauwd... Maar eerlijk is eerlijk, heerlijk ontbijtje!! Met oa cake!! Uit kift heb ik 2 plakjes gejat om onderweg lekker op te peuzelen... Maar karma is een b*tch. De tocht werd zwaar voor mij... Alweer.

    PFFFT MIJN LIJF WIL NIET MEER
    Het afdalen ging moeizaan. Ik voelde mijn blaren (drie joekels), de onderkant vsn mijn voeten zijn beurs en ik voel al mijn spieren. Blijk er nogal wat te hebben... Tineke trekt me er doorheen het eerste stuk. En lapt me op met zout sls ik misselijk word.

    Daarna komt Marieke alweer in actie om me de weg te wijzen als er, je verzint het niet, weer tig stenen onder mijn voeten komen... Maar er waren ook veel boomwortels. Leuk; voor de afwisseling.

    Wel vond ik het laatste stuk van de afdaling heerlijk! Heerlijke geur van bos, geluid van stromend beekje en verder niets!

    FOTO
    Op de foto zie je linksboven de hut waar we vanacht geslapen hebben!!

    WE KOMEN OP TELEVISIE
    Ongeveer halverwege komen we een tv-ploeg tegen. Of we even een stukje terug konden lopen en dan weer heen, voor de opnames voor een documantaire. Daar heb ik vriendelijk (vrees dat mijn gezicht boekdelen sprak) voor bedankt! De rest van de groep heeft een prachtig staaltje acteerwerk neergezet. Frank zou trots zujn😉

    CAPPUCHINO EN DE BUS
    Onderaan de berg in het dal was een cafe/hut. Daar heb ik heerlijke cappuchino gedronken en cola light! Verder vond ik het allemaal wel best. Voor mij geen tochten meer. Dit was mijn eindpunt!

    We pakten de bus, hilariteit onder de passagiers, naar een dorpje waar Linda (andere Linda) nieuwe schoenen kon kopen. Doe had ze nl. kapot gelopen en dat is levensgevaarlijk.

    Kreeg ik me in de bus toch een bak heimwee. Ook dat nog... Al snel konden we uitstappen en gingen mijn gedachten weer naar mijn pijnlijke lijf!

    In Oostenrijk houden ze blijkbaar siesta. Heel vervelend... Nu moesten we een restaurant zoeken om wat uurtjes door te brengen #Jippie🎉🍴☀️🍷😊

    Heerlijk gegeten (Wiener Schnitzel; what else), telefoon opgelsden én Jihn gebeld. Gezegd dat ik zou stoppen.

    KABELBAAN BUITEN WERKING
    We reden met onze busjes, die we daar hadden achtergelaten voor onze eerste klim, naar de kabel baan die ons naar boven zou brengen nasr de volgende hut. Zou... Jammer de bammer die kabelbaan was buiten werking.

    Om een lang verhaal kort te maken... Hotel geboekt. Heerlijk!!! Kleren gewassen (ja ik had wasmiddek in mijn rigzak), douche genomen, ontdekt dat er goede Wifi is!!!, schone kleren aan, John weer gebeld én Sharon en ik voelde me een stuk beter!

    UNO
    We zijn met zijn allen gaan eten en hebben daar uno gespeeld! Ik won (één potje) en toen gimgen we weer naar hotel. Lekker slapen!!

    TOCH DOORGAAN MET EXPEDITIE
    De tourleider heeft andere tocht moeten bedenken om toch bij de volgende hut te komen. De route is relatief eenvoudig. We stijgen en daar ben ik best goed in. En via datzelfde pad gaan we vrijdag weer dalen. Dat zullen mijn benen wel niet zo fijn vinden, maar zo kan ik wel de hele expeditie volgen!

    Ik voel me beter en gesterkt door de groep heb ik besloten de expeditie voort te zetten. Yes I Can!!!

    DIABETES
    Voor het eerst hardop uitgesproken dat ik misschien een pomp wil. Benieuwd hie ik hier morgen over denk...

    Het is al veel te laat! Ik ga lekker slapen!!! Sorry voor de vast vele tikfouten...
    Read more

  • Day7

    Dag 3, Stenen, stenen & stenen #dinsda

    September 15, 2016 in Austria

    Gisteren had ik geen bereik. Totaal verstoten van de buitenwereld... Vandaar dat ik nu pas kan vertellen hoe dag drie (dinsdag) verlopen is. In een woord: hel. Ik vond het de hel. 9,5 uur gelopen en doodeng.

    De dag begon prachtig! Ik had heerlijk tussen Angé en Evelien geslapen. Op diezelfde (vieze #gruwel) matras lagen ook alle andere expeditie leden... #Gezellig!

    REK EN STREK DOOR SYLVIA
    De dag begon, zoals alle dagen met de rek- en strek oefeningen van Sylvia. Dat trek elke ochtend weer veel bekijks! Deze ochtend dezen zelfs andere mensen mee. Leuk!! Om je bovenbeenspieren te rekken, moet je je been naar achteren buigen en je enkel vastpakken. Dag 1 en 2 ging dat prima, maar vandaag kreeg ik mijn been niet eens omhoog...

    ROTSEN, STENEN EN KIEZELS
    Vandaag heb ik alleen maar stenen gezien. In alle vormen en maten. Sommige wiebelden (ook al zagen ze er stevig en groot uit) en sommige lagen zó ongandig. Geen idee wie dat alpine-pad bedacht heeft, maar daar zou ik graag een hartig woordje mee spreken!

    Stel je voor: Men neme een hele hoge berg 2.300 meter, met daarop minimaal 1.000.000.000 stenen (willekeurig geplaatst in de meest onmogelijke vormen en maten), klauter via bochten omhoog en verf af en toe een steen met rode en witte verf. Voils; een pad "is born" heeft iemand bedacht. En daar moesten wij overheen.

    DIT DOE IK NOOIT MEER
    Waar anderen deze route vonden lijken op een prachtig maanlandschap, zag ik alleen maar k**stenen.

    Heldin Marieke (initiatief neemster Stichting Diabest) heeft de hele weg voor me gelopen en alle stenen aangewezen met haar stok waar ik op kon gaan staan. Soms (vask) stond ik stil en keek ik naar alle stenen voor me, maar wist gewoon echt niet hoe nu verder. Een stuk vond ik zó eng en toen ik dat overleefd had (overdrijven kan ik), heb ik gehuild. Flink gehuild. Om daarna nog meer stenen te trotseren. En als ik weer dacht, ik kan geen steen meer zien, kwamen wr nog meer stenen.

    Geef mij maar staalkabels... Echt!

    GRAPPEN EN GROLLEN
    Alexander probeert er een grap in te gooien: "Wat is de voornaam van ET?: Jodeladihiti". Gelukkig... Ik kan nog lachen.

    FOTO'S
    Heb amper foto's kunnen maken helaas. Er was een punt waarop we met zijn alllen naast elkaar zaten. Ik plofte op, jawel..., een steen. Gooide mijn hoofd naar achteren (had de hele dag in opperste concentratie naar beneden gekeken) en Wauw! Een prachtig uitzicht! Daar krijg ik helaas te weinig van mee vandaag.

    BELONING, MOOISTE LUNCHPLEK OOIT
    Zie eerste foto! De mooiste lunchplek ter wereld!!! Daar hebben we even uitgerust en flink genoten van de omgeving. Je ziet ook een foto van mij slapend op mijn rugzak.

    DE HUT
    Uiteindelijk (zal jullie verdere details besparen, maar we waren 9,5 uur verder...) kwamen we aan bij de hut. Ben op eerste het beste krukje gaan zitten (bij voordeur) en heb mijn schoenen uitgeschopt. Dit nooit meer, zei ik!

    Helaas wat chagrijnige eigenaren/medewerkers in de hut. En na zo'n rotdag komt dat rauw op je dak. Ze hadden ook al geen Wifi en geen bereik. Kon John niet bellen om ervaring te delen. Dat vond ik moeilijk...

    EINDE EXPEDITIE
    Vrijwel meteen gingen we.aan tafel waar ik de Uno regels (die Alexander volgens mij zelf verzint) uitgelegd kreeg. Super gezellig! En tijdje laten kregen we heerlijke lasagne! Na het eten even met de tourleider overlegd en besloten dat ik de volgende dag mee zou afdalen, daarna met kabelbaan naar volgende hut zou gaan en dat de expeditie dan voor mij ophoudt. Want donderdag komt er weer een dag vol stenen. En geloof mij... Dat wil ik zó niet!

    SLAPEN WANT IK KÁN NIET MEER
    Ik wilde nog gaan douchen, maar zelfs dat was te veel gevraagd. Heb deo opgespoten (het nieuwe douchen) en ben tussen mijn diabetesverpleegkundige Linda en Evelien ingekropen.

    Evelien dacht vanacht dat ik haar vriend Rob was, denk ik... Ze kwam vaak gezellig dicht bij me liggen. En ik kon geen kant op. Super krap bed voor 3 personen.

    Einde dag, einde expeditie. Dacht ik... #Cliffhanger

    DIABETES
    Vandaag weer flink geconfronteerd met diabetes. Doodsbang om hypo te krijgen, de hele dag (bij elke stop die we om de 45 minuten moeten maken om te prikken en eventueel te corrigeren) keks gegeten. Maar bij anderen zag ik soms dat ze flinke hypo's hadden. God zij dank dat ik type Lada heb en dus nog in mijn honymoon-periode zit. Mijn alvleesklier doet het soms nog. Mag wel al 6x per dag spuiten (of meer), maar heb nog weing tot geen last van hypo's en hypers. Omdat ik tijdens deze expeditie nu geconfronteerd wordt met mijn "voorland" heb ik daar wel eens moeite mee. Wil die stomme diabetes niet!

    Overigens hoef ik hier in Oostenrijk nauwelijks te spuiten! Heerlijk!! En de Free Style Libre voorkomt veel prikken.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Neustift im Stubaital, Neustift, Нойштифт, نیوسٹفٹ ام سٹوبائٹل, Нойштіфт-ім-Штубайталь, 施图拜谷地新施蒂夫特

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now