Costa Rica
Parque Central Nicolás Ulloa

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Travelers at this place
    • Day 24

      Just another day in paradise

      February 25 in Costa Rica ⋅ ☁️ 19 °C

      Uitslapen is er deze reis niet veel bij, het wekkertje gaat weer ver voor zessen. Naast Lia besluiten ook Robin en Ed mee te lopen. Gezellig! Tot onze teleurstelling is ontbijt niet mogelijk. Niet het tijdstip is het probleem maar we hebben dit gisteren niet gereserveerd. Joh, doe is normaal! Ook blijkt de bakker vandaag gesloten want het is zondag. Gelukkig weet ik nog iets van mierzoet brood te regelen en met wat zelf gezette koffie en thee komen we zo een heel eind.

      Miriam en Paul zijn inmiddels ook klaar voor vertrek voor de snorkeltour. We worden door hen uitgezwaaid wanneer we in de auto stappen. We rijden een stukje de bergen in en slaan een klein weggetje in waar we de auto parkeren. Volgens de GPS begint de trail beneden bij de rivier. Een klein aangelegd steil paadje brengt ons naar beneden. We denken alle vier hetzelfde: ‘dat moeten we straks ook allemaal weer omhoog lopen’. Eenmaal bij de rivier geniet ik van de ongerepte natuur. We zien geen anderen mensen, wel voetstappen en paardensporen. Het is erg sereen en ik heb het weer erg naar mijn zin.

      Het is nog lekker koel, het geluid van stromende water rustgevend. Om ons heen een kakafonie aan vogelgeluiden. We zien een toekan neerstrijken in een boom voor ons. En nog één en nog één en nog één. Nu we beter kijken zien we er nog meer, in totaal wel een stuk of vijftien! Dit is heel duidelijk hun ontbijtboom, er wordt dan ook behoorlijk heen en weer gehopt. Erg frustrerend als je ze wil fotograferen. We lopen een stukje verder, halen daarbij natte voeten, tot we niet verder kunnen. Hier wordt de rivier te diep. Maar zelfs op het korte stukje hebben we al zoveel leven gezien: grote blauwe vlinders, zwarte pauwen, libelle’s, hagedissen en een vissend ijsvogeltje.

      Een stukje terug zien we een wandelpad welke naar een hostel gaat, we besluiten deze eens te verkennen. Het viervoeter alarm gaat direct af in de vorm van blaffende honden. Deze worden tot stilte gemaand door een leuke dame en we mogen over hun terrein lopen om via een andere route onze weg te vervolgen naar een waterval. Ook op deze trail staan we veel stil omdat we vaak iets zien fladderen wat we willen identificeren. De meest prachtige, bijna fluorescerende vogels. Allemaal even fotogeniek tenminste….als ze bereid zouden zijn even stil te zitten. Nou.. forget it!

      Omdat het meeste leven zich toch langs de rivier afspeelt besluiten we weer om te keren. Na bijna vier uur staan we weer bij onze auto. Hijgend. Het was meer dan de moeite waard, deze wandeling. Terug in het dorp proberen we koffie te scoren maar treffen alleen maar gesloten deuren aan. Zondag. Oh ja. We rijden terug naar ons hotel om daar in het restaurant te lunchen. Gereserveerd? Nee? Niet welkom! Nou ja! Uiteindelijk is er maar slechts één restaurant open, dezelfde als gisteren. Deze heeft geen koffie maar wel verse sapjes en een goede kaart. Met volle buiken wandelen we weer terug en treffen Mir en Paul inmiddels in het restaurant van ons hotel . De touroperator heeft hier lunch voor de hele groep gereserveerd. Goede grap.😂

      Mir en Paul zijn heel erg blij! Ze hebben een ontzettend mooie trip gehad en hebben schildpadden, roggen en manta’s gezien. Hoe gaaf! De uren erna houden we een siësta en relaxen we bij het zwembad. Al liggend genieten we van de kolibrie’s, de vele ara’s en pagegaaien die overvliegen. Ook vandaag was het weer ‘just another day in paradise’
      Read more

    • Day 23

      Drake Bay

      February 24 in Costa Rica ⋅ ⛅ 24 °C

      Ik rek me uit, pak mijn laptop en loop naar het restaurant om even te bloggen. Ik staar eerst even voor me uit en realiseer me dat het haast niet uit te leggen valt hoe bijzonder het elke keer weer is om zo midden in de natuur te ontwaken. Zoals nu: ik zie ara´s overvliegen terwijl een knalrood vogeltje van tak tot tak fladdert. Op het gras holt een eekhoorntje naar een palmboom en wanneer ik omhoog kijk, kruist mijn blik die van de priemende ogen van een roofvogel. Het overweldigend me soms gewoon, het is bijna te veel.

      Hoe bijzonder deze plek ook is, vandaag laten we deze achter ons. Ed neemt afscheid van Marie, een fantastische Franse dame van 82 jaar die hier tijdelijk helpt. Onze volgende bestemming Drake Bay is slechts 60 km rijden. Het is een kleine baai aan de noordkant van het schiereiland waarop we ons al bevinden. Het is dé toegangspoort tot het Corcovado NP. Het laatste echte stukje ongerepte oerwoud en daarom erg gewild. Er wordt onderweg weer regelmatig gestopt, voor een riviercrossing, ibissen, toekans of een roofvogel. Op diverse plekken op zijn er boomtop crossings aangelegd. Via twee kunststof verbindingen kunnen apen en ander wild zo makkelijk 'oversteken'. Wij mensen willen een weg maar daarmee brengen we de dieren wel in gevaar.

      Drake bay blijkt een heel klein, charmant plaatsje gelegen aan een azuurblauwe zee. Ook hier geen asfalt, geen stoplichten, geen massa toerisme. We gooien onze bagage af bij ons onderkomen en rijden naar de kust. Hier is een 11 km lange trail langs allemaal kleine strandjes terwijl je door het groen loopt. De wandeling is prachtig! Je loopt er nagenoeg alleen, er valt veel te zien en elk strandje is even verleidelijk. Wel is de stroming erg sterk is toch wagen de mannen en Lia een duik. Een ervaring die gelijk staat aan een zandstraling met overal zand, zand en nog eens zand.

      Aan het einde van de middag lopen we op ons gemakje weer terug en trakteren ons bij strandtentje op een smaakvolle Pina Colada. Ze verzorgen hier ook tours en na flink wat wikken en wegen kiezen Mir en Paul voor een snorkeltour bij Isla Cano. Zelf zou ik het liefste een mooie dagtrip maken in het Corcovado park maar het blijkt dat je deze tot een jaar van te voren al moet boeken omdat ze het aantal bezoekers hebben gelimiteerd. Jammer dan. We denken na over een alternatief en Paul komt met de tip dat hij een leuke hike langs de rivier heeft gezien. Lia en ik besluiten dat we deze samen morgenvroeg gaan lopen. Nou al zin in! Robin en Ed hebben zin in een pooldag. Nu de plannen voor morgen zijn gemaakt besluiten we hier ook meteen te eten. In het open restaurant met zicht op de volle maan en een glinsterende zee… wat wil een mens nog meer?
      Read more

    • Day 13

      Marche nocturne Santa helena

      February 21, 2020 in Costa Rica ⋅ ⛅ 19 °C

      Les animaux étant à 80 % nocturne et avouons le , nous n'en voyons pas tant que ça lors de nos randos, nous décidons de faire une marche nocturne avec un guide.
      C est l occasion de voir des tarentules, des grenouilles, un serpent, un scorpion et un toucan vert roulé en boule.Read more

    • Day 27

      Exploring Heredia Area

      February 17, 2022 in Costa Rica ⋅ ⛅ 25 °C

      For the three week of school I have explored the towns of San Joaquin de Flores and Heredia (except for the three days I was effectively in lock down to avoid Manuel/Covid and keep myself and my fellow students and teachers safe). While San Joaquin de Flores and Heredia are nice towns to live in with good access to resources, lots of food markets, nice community amenities, and clean streets and sidewalks, they are not all that interesting or pretty. They lack gardens or plantings, history, architecture, and entertainment. It does have ice cream vendors on scooters - even on this cul de sac street that I live on; he comes down here every day.

      Jensy took me grocery shopping so I could get snacks and lunches on my first week - at Walmart. What could I say? That’s where she shops, and they had everything I needed. It killed me to spend money there. The next grocery run I took by myself to MasxMenos (more for less). I spent an hour going down each aisle to find things. I’m a particularly bad shopper - the choices overwhelm me - and not knowing nearly any of the brands and location of anything made it both an adventure and a little exhausting. Fun exhausting.

      Because Covid, church services are outdoors. I walked by one day and captured the sounds of chimes and that unmistakable rhythm of Catholic prayer (take a listen below). Jensy is quite involved in her church and every Wednesday visits with 11 older church members for prayer and social time. That said she didn’t miss a beat when I said “esposa” instead of “esposo”. Fun fact: the term “esposa” means wife and also handcuffs. I found out later that her other son, Diego, is gay. Well, how about that.

      Heredia has a giant market that sells everything in booths or kiosks. This is “summer” for Costa Ricans, so it is fruit season. I talked with Jensy about getting back there to get a sampling of fruits to try with us three. I did take some shots while touring with one of the Spanish teachers. He treated us to lemon/vanilla soft ice cream cones. It was absolutely delicious and not a combination I would have picked.

      My transportation geek side noticed lots of bike racks. None ever had a bike parked. They also had these yellow strips embedded in every single sidewalk in Heredia. These are so people who are sight impaired or blind can use these to both see and follow the lines with their canes. That said, you did take your life in your hands walking on the narrow sidewalks with deep concrete ditches as drainage.

      What I have noticed is a generosity of spirit here. It looks like people are earning decent wages, they have relatively good healthcare, and lower crime than the surrounding countries. To a person, they all agree that many of the cases of Covid and basically all other bad things are in Costa Rico because of those Nicaraguans. They consider themselves the best country in Central America. On many fronts, they are right, but it does smack a little of racism and snobbishness. Peruvians hate the Venezuelans, and everyone hates the Bolivians. Some of it is left - right politics. Some of it is their respective economies. I’m learning, and I have a lot to learn.

      ****************
      Explorando Heredia

      Por tres semanas de mis estudios, he explorado los pueblos de San Joaquín de Flores e Heredia (excepto de los tres días que estuve en cuarentena para evitar a Manuel/Covid y dejar mi mismo y mis otros estudiantes y maestros seguros). Mientras San Joaquín de Flores e Heredia son pueblos amables para vivir con buen acceso a recursos, muchos mercados de comida, facilidades buenas de la comunidad, y calles y aceras limpias, ellos no son muy interesantes o lindos. Faltan jardines o plantas, historia, arquitectura, y entretenimiento. Sí tienen vendedores de helado en bicicletas – aún aquí en esta calle sin salida donde vivo; el viene aquí cada día.

      Jensy me tomé para comprar comida así que podía obtener bocadillos y almuerzos por mi primera semana – a Walmart. ¿Qué pude decir? Eso es donde ella compra comida, y tiene todo lo que necesitaba. Me mató a gastar dinero allá. El próximo viaje al supermercado sola, fui a MasxMenos. Pasé una hora paseando cada pasillo para encontrar todo. Soy una compradora particularmente mala – los elegidos me agobié – y que no conocía casi nada de las marcas y ubicaciones se lo hizo una aventura y un poco agotador. Agotador divertido.

      Por Covid, los servicios de la iglesia conducían afuera. Un día, caminé y grabé los sonidos de las campanas de la iglesia y el ritmo incontestable del rezo Católico (escucha abajo). Jensy está muy involucrada en su iglesia y cada miércoles visita 11 miembros ancianos de la iglesia para la oración y tiempo social. Dicho esto, ella no dudó cuando dije “esposa” en lugar de “esposo.” Hecho divertido: la palabra “esposa” significa “wife” y también “handcuffs.” Encontré más tarde que su otro hijo, Diego, es gay. Pues, no me digas.

      Heredia tiene un gran mercado que vende todos en kioscos y barracas. Ahora es “verano” en Costa Rica, entonces es la temporada de fruta. Hablé con Jensy sobre regresando al mercado para probar las frutas y comprarlas para nosotros. Tomé unas fotos durante un tour con uno de mis maestros de español. Él pagó por un cono de helado suave con el sabor limón y vainilla. Era absolutamente delicioso y no es una combinación que habría escogido.

      Mi lado geek de transporte me dio cuenta muchas estaciones para las bicis. Nunca tenían una bicicleta. También, tenía rayas amarillas en todas las aceras en Heredia. Estos son así que la gente con personas con problemas de visión o ciego. Pueden seguirlas con sus bastones. Dicho esto, es muy peligroso caminar a lo largo de las aceras ligeras con cunetas de cemento y fondo como alcantarillado.

      Yo notaba que la gente tiene un espíritu generoso aquí. Parece que la gente gana sueldos decentes, tiene buena asistencia sanitaria, relativamente, y un nivel de crimen más bajo que otros países cercanos. Para una persona, todos están de acuerdo que muchos de los casos de Covid y todas las otras cosas malas están en Costa Rica por esos nicaragüenses. Creen que costarricenses y Costa Rica es el mejor país en Centro América. En muchos aspectos, tienen razón, pero es un poco racista y arrogante. Los peruanos odian a los venezolanos, y todos odian a los bolivianos. Algunos de eso son sobre los partidos de la izquierda y la derecha. Algunos de eso es sus economías. Estoy aprendiendo, y tengo mucho que aprender.
      Read more

    • Day 2

      Heredia

      September 15, 2019 in Costa Rica ⋅ 🌧 24 °C

      After an early start to our first official vacation day (4:30 am) we embarked on our first mission - finding breakfast! Following a couple new blisters, sweaty backs and many closed doors due to the fact that it is apparently Costa Rica’s Independence Day, we finally discovered what we were looking for - Success!!Read more

    You might also know this place by the following names:

    Parque Central Nicolás Ulloa, Parque Central Nicolas Ulloa, Parque Central

    Join us:

    FindPenguins for iOSFindPenguins for Android