Currently traveling

Peru

April - November 2019
Currently traveling
  • Day55

    Kosten Peru

    May 31 in Peru ⋅ ⛅ 21 °C

    We bleven 55 dagen in Peru en gaven gemiddeld €67 per dag uit. Het leven is er ietsje duurder dan in Bolivia maar een pak goedkoper dan in Chili en Argentinië.

    Het meeste geld gaven we uit aan eten en drinken: €21 per dag. We kookten hier weinig zelf en gingen vaak 2 keer per dag uit eten (lunch en avondeten). In de eenvoudigste restaurants kan je voor 6 of 7 sol (€2) een menu van 2 gangen krijgen. De haute cuisine in Lima daarentegen, kan je tientallen tot honderden euro’s per persoon kosten.

    Daarna volgen de activiteiten met €17 per dag. De grootste brok daarvan was ons vrijwilligerswerk bij Rosemary. Al kan je €460 voor 16 dagen (€14/pp per dag) niet duur noemen. Zeker als je weet dat alles in deze prijs inbegrepen was: 3 maaltijden per dag en een privékamer met badkamer. Verder waren het vooral de tours rond Cuzco en Machu Picchu die het meeste geld kostten. En dan was er nog een primeur in Peru: tijdens ons uitstapje naar het casino in Lima maakten we zowaar winst!

    De prijzen voor slapen (€11/nacht) en transport (€6/dag) waren gelijkaardig aan die in Bolivia.

    Als laatste hadden we wat “speciale” kosten. Ten eerste enkele doktersbezoeken en medicatie voor Vé haar aanhoudende darmproblemen. Gelukkig konden we onze reisverzekering aanspreken en kregen we daar een deel van terugbetaald. Daarnaast deden we nog een extra donatie om Rosemary en haar dieren te helpen.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day55

    Bye bye Peru!

    May 31 in Peru ⋅ ⛅ 24 °C

    Peru was ons vierde land in Zuid-Amerika, en voor de vierde keer waren we aangenaam verrast!

    De natuur is prachtig en erg gevarieerd. We zagen turquoise bergmeren en de besneeuwde toppen van de Cordillera Blanca in Huaraz. We trokken door een van de diepste canyons ter wereld in Colca. Rond Cuzco bezochten we de mooie Heilige Vallei met haar zoutmeren en groene landbouwterrassen. We ontdekten ook de prachtige kust van Peru in Paracas, Lima en Colán.

    Cultureel valt er immens veel te zien in Peru. Het hoogtepunt was ongetwijfeld Machu Picchu. Maar naast de Inca’s, zijn er nog een heleboel andere volkeren die restanten hebben nagelaten. De Chimu, de Moche, de Nazca,… Er zijn genoeg archeologische locaties om je maanden bezig te houden. Daarnaast zijn er veel mooie koloniale pleinen en kerken (in Arequipa, Cuzco, Trujillo, Colan,…) uit de periode van de Spaanse overheersing.

    Aan de bevolking hielden we een gemengd gevoel over. We ontmoetten enerzijds vriendelijke mensen zoals Rosemary, Ingrid en de meeste hoteleigenaars. Anderzijds zijn er ook veel locals die sluikstorten, liegen, en dieren slecht behandelen. Al is dat eigenlijk niet anders dan in de vorige landen waar we waren.

    Er is duidelijk veel corruptie in Peru, op alle niveau’s. De 4 of 5 voorgaande presidenten zitten ofwel in de gevangenis ofwel lopen er processen tegen hen. Een ervan pleegde onlangs zelfmoord toen de overheid bij hem binnenviel om hem te ondervragen. Burgemeesters steken veel geld in eigen zak en ook de politie is niet te vertrouwen.

    Het eten in Peru beviel ons goed. Er is veel lekkere verse vis en de beste ceviche die we al gegeten hebben. Ook de andere traditionele gerechten zoals aji gallina, quinoa soep en arroz con conchas vonden we heel lekker.

    En dan is er natuurlijk pisco, de nationale drank. Peru en Chili ruziën nog steeds om wie de pisco uitgevonden heeft. Ons zal het worst wezen, als we het maar kunnen drinken. Puur is het niet lekker, in cocktails des te meer. De pisco sour (met citroen en eiwit), algarrobina (met gecondenseerde melk, eiwit en algarroba siroop) en chilcano (met ginger ale) gingen vlotjes binnen.
    Read more

  • Day47

    Vrijwilligerswerk bij Rosemary deel 2

    May 23 in Peru ⋅ ⛅ 27 °C

    Gezien Rosemary haar leeftijd is het begrijpelijk dat ze niet zo goed met de computer kan werken. En ze doet het ook niet graag. We helpen haar wat om documenten te maken en haar scanner te doen werken. Ze speelt ook met het idee van een nieuwe website voor haar asiel. Het voornaamste doel daarvan is vrijwilligers aantrekken en donaties binnenhalen. Ze had er vroeger een maar die is om een of andere reden offline gegaan. Rosemary vermoedt dat een ex-vrijwilligster de site gehackt heeft omdat ze niet tevreden was van haar verblijf bij Rosemary. Een Canadese vriend ging de site terug opstarten maar dat is er nooit van gekomen.

    Ik onderzoek wat het zou kunnen kosten voor een nieuwe website en stel Rosemary voor dat ik die wil proberen maken. Ik heb dat nog nooit gedaan, maar zo moeilijk kan het niet zijn. Een paar dagen later, na veel proberen en overleggen met Rosemary en Vé, lanceren we met trots www.animalvolunteeringworkawayperu.org . We verspreiden het nieuws via Rosemary haar Facebookpagina en de dag erop is er zelfs al een eerste donatie via de website. Dat is goed nieuws!

    Ondertussen hebben we een extra hondje in huis: Negra. Een kleine zwarte teckel met bruine pootjes. Haar eigenares woont enkele huizen verder in de straat maar zorgt er niet echt goed voor. Negra is in het verleden al eens overreden door een auto waardoor ze problemen heeft met haar heup. Daarenboven overleefde ze distemper, een virus dat de ademhaling en het zenuwstelsel van de hond kan aantasten. Bij Negra trilt haar achterpoot constant en haar romp soms ook. Veel honden overleven deze ziekte blijkbaar niet dus Negra heeft geluk dat ze er nog is.

    Woensdag komt Ingrid haar steriliseren dus tot dan moet ze in het asiel blijven. Dat blijkt echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. De eerste dag, wanneer we haar even vrij laten lopen, dringt er direct een andere hond binnen door de omheining om bij haar te komen liggen. Ze is loops, vandaar. We jagen de hond buiten maar dan ontsnapt Negra ook. We gaan haar terug halen en besluiten haar in de kliniek op te sluiten voor de nacht.

    De volgende ochtend is de deur van de kliniek onderaan opengewrongen. Negra is er weer vandoor. Wat een Houdini zeg! Derde keer, goeie keer. De eigenaars brengen haar terug en deze keer steken we haar in een kooi in de kliniek.

    Na de sterilisatie proberen we haar zo goed mogelijk te verzorgen. We brengen haar eten, laten haar buiten voor een plasje en trekken haar verband, dat ze steeds lostrekt, terug aan om te voorkomen dat ze haar hechtingen openbijt.

    En dan gebeurt er iets geweldig. Door de goeie zorg begint Negra plots enorm gehecht te raken aan Vé. Elke keer als Vé in de buurt komt begint haar staartje te kwispelen. Wanneer ze uit haar kooi mag, springt ze rond Vé haar benen en laat ze zich stevig aaien en knuffelen. Het is mooi om te zien! Het lijkt er op dat ze nu niet zo snel meer zal ontsnappen, als ze weet dat ze hier veilig is bij Vé.

    We laten haar vanaf nu in de tuin rondlopen zodat ze ook aan de andere dieren gewend kan raken. Hopelijk vormt ze een band met een van de andere honden. Jenny is alvast nieuwsgierig en wil met Negra spelen. ’s Nachts steken we haar terug in haar kooi maar dan huilt ze om aandacht van Vé. De volgende dag laten we haar vrij in de tuin en dan komt ze ’s avonds aan de deur van onze kamer liggen.

    Het enige nadeel is dat ze zodanig graag bij Vé wil zijn, dat ze ontsnapt wanneer we gaan wandelen met de andere honden. Tegen de tijd dat we terugkomen, loopt ze op straat te snuffelen naar sporen van Vé. Gelukkig komt ze wel steeds terug naar binnen met ons. Na een paar dagen is ze mij ook gewoon en kan ik haar ook aaien. Nu Rosemary nog, anders gaat het problemen geven als wij weg zijn.

    Ondertussen denken wij er over na om Negra te adopteren. De band met Vé is zo sterk. De adoptie was eigenlijk Rosemary haar idee. Ze zegt dat ze er absoluut geen probleem mee zou hebben moesten we Negra meenemen. Zelf neemt ze liefst alleen oudere dieren in huis, en Negra zou nog vrij jong zijn.

    We onderzoeken de mogelijkheden online. Om een hond mee te nemen naar Europa heeft die 3 dingen nodig: een chip, een vaccinatie tegen rabiës en een bloedtest die bewijst dat die vaccinatie gegeven is. De eerste 2 zijn geen probleem en zouden door Ingrid kunnen gebeuren. De bloedtest is een andere zaak. Die mag ten vroegste 30 dagen na de inenting gebeuren. En na de bloedtest moet er nog 3 maanden gewacht worden vooraleer de hond naar België mag.

    We kunnen haar binnen 2 weken dus niet meenemen. Maar uitstel is geen afstel. Vé en ik beslissen samen dat we haar nog altijd graag bij ons willen krijgen. Ofwel komen we later zelf terug, ofwel schakelen we de hulp in van een organisatie die huisdieren vervoert. We zoeken later in België uit wat de beste oplossing is.

    De laatste dagen gaan snel voorbij. We doen nog wat klusjes en drinken een paar keer cocktails met Rosemary: haar favoriet rum-coke en ook een traditionele chilcana (pisco met ginger ale). We worden daarnaast verwend met lekkere pannenkoeken als ontbijt en rijst met scampi's als avondeten.

    Als we terugkijken op deze 2,5 weken, kunnen we heel tevreden zijn. We hebben veel klusjes gedaan: kamers uitgekuist, bomen gesnoeid, hekken en deuren hersteld, enzovoort. Kike heeft wat extra Engels geleerd van ons en spreekt nu zelfs een paar woorden Nederlands. Omgekeerd hebben wij wat Spaans kunnen oefenen. De hondjes hebben elke dag hun wandeling gehad, waardoor Alexa en Adela andere dingen konden doen. Vooral voor Bronson zijn we blij, hij heeft 2 weken buiten kunnen lopen!

    We hebben de katten veel aandacht en liefde gegeven. Snow White is al een heel pak minder schuw en speelde regelmatig met ons en de andere katten. En ook Rosemary is opgefleurd in deze periode. Ze is duidelijk tevreden van ons werk en we konden ook heel goed opschieten met elkaar.

    Het afscheid is lastig. We zwaaien alle honden en katten uit en kruipen dan in een taxi met Ingrid die ook naar Piura moet. Rosemary pakt ons nog eens stevig vast en bedankt ons voor alles. “I’m not gonna cry because I know I will see you again here in Peru.”, zegt ze. We kunnen niet anders dan met een glimlach vertrekken!

    Ons filmpje staat ook op de website van Rosemary: https://photos.app.goo.gl/vovTcaVBGJipBtSy8
    Read more

  • Day39

    Vrijwilligerswerk bij Rosemary deel 1

    May 15 in Peru ⋅ ⛅ 26 °C

    De laatste 2 en een halve week in Peru besteden we aan vrijwilligerswerk in een katten- en hondenasiel in het kleine kustdorp Colán. De eigenares, Rosemary, is een sympathieke vrouw van 76. Ze werd geboren in Peru maar verhuisde op haar 12e met haar ouders naar Zuid-Afrika, het thuisland van haar vader. Op haar 52e keerde ze terug naar Peru en startte ze haar asiel.  

    Tijdens ons eerste ontbijt samen leren we elkaar een beetje kennen. Toevallig heeft Rosemary dezelfde darmproblemen als Vé. Dat schept direct een band, al is het misschien een ongewone. De eerste dag hoeven we nog niet te “werken” dus verkennen we op ons gemak het domein.

    We zijn onder de indruk van het asiel. Zo kun je het eigenlijk niet noemen. Het is meer de tuin van Eden. Het grote binnenplein bestaat uit grasvelden, grote bomen die voor schaduw zorgen en een mooi padje dat van mozaïek gemaakt is. Overal liggen honden en katten in mandjes, hangmatten, stoelen en zetels. Zalig zeg. Een oase van rust!

    We ontdekken dat er 4 honden zijn. De oude knar Chato, een lichtbruine hond, ligt de hele dag rustig in zijn mand of op de sofa aan de voordeur. China is een mooie, grijze, rustige dame met zielige oogjes die je niet kan weerstaan. Witte poedel Princesa is ook al op leeftijd maar mobiel genoeg om steeds bij ons te komen zitten en aandacht te vragen. En dan is er nog Jenny, de speelse grijze jongeling van de bende. Over de jaren heeft Rosemary al ontelbare honden gehad, soms tot 16 tegelijk. Jammer genoeg heeft ze al van velen afscheid moeten nemen.

    Vooraan, in de buurt van de keuken en de kamers, lopen de honden en katten vrolijk door elkaar. Achter in de tuin is er een ruimte waar enkel de katten mogen komen. Hier staan hun kooien waar ze elke avond eten krijgen en waar ze de nacht doorbrengen. Per 2 of per 4 of soms zelfs per 6, met elk een eigen eetbakje en mand met dekentjes. In totaal zijn het er ongeveer 40. Rosemary kan de tel niet bijhouden aangezien er vaak nieuwe katten bijkomen en andere sterven van ouderdom of ziekte.

    We maken al snel kennis met de eerste katten die ons komen besnuffelen terwijl we op de zetel zitten. De caramelkleurige Dusty is de eerste om op mijn schoot te kruipen. Met haar mooie lange zachte haren eist ze direct de aandacht op. Haar vorige eigenaar, een vriend van Rosemary die gestorven is, was ook een man waardoor Dusty mijn gezelschap blijkbaar goed kan appreciëren.

    Ook Kit en Kat, 2 grijze zusjes, komen bij ons zitten. Samen met een derde lookalike die heel dominant blijkt te zijn en andere katten soms wegjaagt. En dan zijn er nog 2 superzachte witte poezen met korte oortjes en 2 verschillende ogen: links een groen en rechts een blauw oog.

    Daarna maken we kennis met Lucia en Snow White, 2 beste vriendinnen. Lucia is een mooie rosse kat met slechts 1 oog. Dierenarts Ingrid vond haar op straat met 1 oog uit de oogkas hangend. Het kon niet meer gered worden en dus werd het verwijderd. Snow White is een klein bang wit katje met schitterende helderblauwe ogen.

    De grote asgrijze Cinders is een echte knuffelbeer. Hij heeft graag dat we over zijn kopje en neus wrijven en begint direct te ronken. Vervolgens klimt hij met zijn voorpoten op onze schouders en geeft hij ons echte knuffels. Pantera is een mager oud zwartje dat continu de keuken probeert binnen te glippen om eten te zoeken. En zo zijn er nog veel meer lieve haarballetjes in de buurt.

    We kunnen ze natuurlijk niet allemaal aaien, enkele katten blijven wat schuwer. Zo is er het mooie grijs-bruine Siameesje met de blauwe ogen. Of de langharige ros-witte kat die mij aan Lassie doet denken. En de grappige ros-witte straatkat die veel miauwt en altijd in een bloempot met aarde gaat liggen.

    De eerste taak die we krijgen van Rosemary is Snow White minder mensenschuw maken. Ze verstopt zich constant tussen de planten of op een stuk gras waar geen andere katten zijn. Ze lijkt constant op haar hoede en loopt snel weg wanneer je dichterbij probeert te komen. Stilletje aan proberen we haar op haar gemak te stellen. We zetten ons gewoon rustig in het gras en aaien ondertussen de andere katten. Gelukkig heeft haar vriendin Lucia ons graag waardoor Snow White nieuwsgierig wordt en ook dichterbij komt. Tegen het einde van de eerste dag slaagt Vé er zelfs al in om met haar te spelen met een palmblad. Rosemary is direct onder de indruk, een goed begin!

    Vanaf de tweede dag begint onze routine. Om 7u staan we op om met de 4 honden te gaan wandelen. De 3 meisjes (Jenny, Princesa en China) gaan aan de leiband maar Chato weigert pertinent en wil los lopen. Op zich geen probleem, alleen dwaalt hij altijd af om eten te zoeken in de bergen afval die langs de weg liggen. We roepen hem constant maar hij doet zijn eigen zin. Princesa loopt meestal voorop, Jenny is de speelse die onderweg in haar leiband begint te bijten en China wandelt op haar gemakje achterop.

    Na het ontbijt, rond 8u30, gaan we voor de eerste keer wandelen met Bronson. Dit is de hond van de overburen. Zowel de vader als de moeder van de familie zijn doofstom. Het zijn lieve en goeie mensen, alleen gaan zij nooit met de hond op stap. Hij zit de hele dag op een klein binnenkoertje aan de ketting. Rosemary introduceert ons aan de familie en zegt ons dat we het eens gaan proberen. Als het ons bevalt, kunnen we er gerust elke dag mee gaan wandelen.

    We horen Bronson scharten en blaffen aan de andere kant van het houten tuindeurtje. Rosemary had ons verteld dat het een Rottweiler is, dus ik ben toch niet 100% op mijn gemak. Maar 5 minuten later voelt het al heel goed aan. Bronson is zo’n lieve hond! Hij is wel groot en sterk, maar absoluut niet agressief zoals ik me had voorgesteld. Hij is super enthousiast dat hij buiten mag en we beginnen afwisselend te joggen en te stappen. 20 minuten later zijn we terug. En natuurlijk beslissen we om nog meer met Bronson te gaan wandelen. Elke dag om 8u30 en 17u komen we hem halen.

    De rest van de ochtend houden we ons bezig met de poezen of doen we klusjes. Hekjes herstellen, deuren verstevigen, bomen snoeien, houten stoelen afschuren,… ik ga hier zowaar nog een handige Harry worden. Na de lunch moeten we normaal gezien niet meer werken maar we doen alles zodanig graag dat we gewoon verder doen. Je kan katten aaien toch moeilijk “werk” noemen! Vaak doen we een kleine siësta in de zetel of de hangmat terwijl er wat poezen op ons liggen te ronken.

    In de namiddag komt Kike af en toe eens langs. Hij is de 22-jarige zoon van Adela, een van de twee parttime hulpjes van Rosemary. Hij studeert voor mijningenieur in Piura en wil graag zijn Engels wat bijschaven. Wij kunnen dan weer profiteren om wat Spaans te oefenen. Kike vindt het plezant dat er eindelijk eens een mannelijke vrijwilliger is want meestal zijn het meisjes en dan kan hij niet veel over sport praten.

    Op zondag rusten we vooral uit. ’s Avonds gaan we met Rosemary naar Playa Colan Lodge. Dit mooie hotel met zwembad ligt vlak aan het strand en we zien er een prachtige zonsondergang. De eigenaar, Mario, is een goeie vriend van Rosemary. Hij heeft haar al vaak geholpen in moeilijke tijden en ze komen elke zondag samen om wat te babbelen. Mario is een aangename man die ooit nog een jaar in Brussel woonde, en vele jaren in Duitsland. Hij spreekt dan ook vlot Duits en Engels.

    Het eten in de Lodge is heel lekker en Mario geeft ons elke keer een mooie korting aangezien we bij Rosemary verblijven. De laatste keer krijgen we van hem een Algarrobina, een typische cocktail van hier. Het belangrijkste ingrediënt is een dikke kleverige siroop van de algarrobo boom, vandaar de naam. Daarnaast zit er pisco, eiwit, kaneel en ijs in. Het doet een beetje denken aan Baileys en het smaakt heerlijk.
    Read more

  • Day32

    Trujillo

    May 8 in Peru ⋅ ⛅ 22 °C

    Na een lange busrit arriveren we in Trujillo, de op 2 na grootste stad van Peru. Raquel, de gastvrouw van hotel Strenua, staat ons al op te wachten en toont ons de junior suite waar we verblijven. Wat een luxe, we hebben zelfs een kleine lounge met zetel en tafel in onze kamer.

    Het valt ons op dat we in de stad bijna geen enkele buitenlandse toerist zien. Rondom Trujillo is er nochtans wel wat te zien. Maar misschien kiezen de meesten Huachaco als uitvalsbasis. Dit kuststadje op 10km van hier staat bekend om zijn surfstranden. Het is daar ongetwijfeld idyllischer dan in deze drukke, lelijke grootstad. Alleen het centrale plein bevalt ons wel. Mooie gebouwen in koloniale stijl, wat planten in het midden en een knappe geel/witte basiliek als pronkstuk.

    Aangezien hier ziekenhuizen genoeg zijn, beslissen we om Vé haar darmproblemen eens grondig aan te pakken. De Enterol en Immodium die ze al een paar dagen neemt blijken geen oplossing te bieden. In het moderne San Pablo ziekenhuis regelen we een afspraak met een darmspecialist. De man heet Peter Rojas (spreek uit als: Pieter Rocha). Als dat geen toeval is. Mijn eerste reactie was: “Hoe kent die receptioniste in godsnaam mijn broer?”. De jonge dokter raadt een bloed- en stoelgangonderzoek aan en schrijft wat nieuwe medicatie voor. Vé wordt ook voor de eerste keer ooit op dieet gezet. Geen groenten, geen fruit, geen melkproducten, geen gefrituurde zaken en… geen chocolade! Als dat maar goed komt.

    In ons hotel zijn ze supervriendelijk als we hen dit vertellen, en ze passen direct het ontbijt aan. Vé krijgt maïzena, een lekker doorzichtig papje met wat kaneel erin. ’s Middags brengt Vanessa, de dochter van Raquel, ons heerlijke soep met pasta en patatjes en ’s avonds krijgen we nog thee. Wat een service hier, dit is van het beste dat we in Zuid-Amerika al meegemaakt hebben.

    Enkele dagen later gaan we terug naar dokter Rojas. De resultaten van het bloedonderzoek zijn positief. Er is geen spoor van een infectie dus wellicht zit er geen parasiet in Vé haar darmen. Het dieet wordt met 10 dagen verlengd en ook de pilletjes moet ze blijven doornemen.

    De laatste dag doe ik een uitstap naar de ruïnes van Chan Chan terwijl Vé uitrust in het hotel. Net buiten Trujillo, in woestijnachtig gebied, liggen 9 grote tempels. Slechts 1 ervan is momenteel open voor bezoekers. De sympathieke Alfred is hier al 40 jaar gids en leidt mij rond in het complex. De Chimu beschaving die hier leefde ontstond al lang vóór de Inca’s en regeerde ongeveer 9 eeuwen. Ze aanbaden meerdere goden zoals de maan en eerden alles wat uit de zee kwam. Dat is te zien in de decoratie op muren en altaren. Krabben, vissen, visnetten, pelikanen, golven, de maan,… al deze symbolen komen steeds terug in hun ontwerpen.

    Alles werd gebouwd van adobe (een mengeling van modder, schelpen en stro) waardoor grote delen nu vernietigd zijn door erosie van regen en wind. Een paar jaar geleden bouwde men een extra dak boven de tempel om verdere afbraak te voorkomen.

    In de tempels woonden enkel leden van de koninklijke familie. De gewone bevolking leefde aan de buitenkant in kleine adobe huizen. 2 grote centrale pleinen dienden voor ceremonies en offers aan de goden. Wat verder komen we aan een gigantisch waterbassin dat de Chimu hielp om te weerstaan aan de aanvallen van de Inca’s. Die probeerden 10 jaar lang om het rijk van de Chimu te veroveren. De rivieren die naar Chan Chan vloeiden werden afgesneden of omgeleid zodat het volk zonder water zou zitten en zich overgeven. Maar door het grote interne waterbassin hielden de Chimu uiteindelijk stand tot in 1470.

    Na een uurtje zijn we rond en ga ik op mijn eentje verder verkennen. Vlakbij ligt een museum waar ik met hetzelfde ticket binnen mag. Daar staan enkele oude gebruiksvoorwerpen en replica’s van de rieten boten die de beschaving gebruikte. Langs de tuin van het museum wandel ik nog naar 2 andere, piramidevormige tempels en dan keer ik terug naar ons hotel.
    Read more

  • Day30

    Laguna 69

    May 6 in Peru ⋅ ⛅ 10 °C

    Voor de laatste keer dit jaar gaan we op hoogtestage. Huaraz ligt op 3000 meter, aan de voet van het Cordillera Blanca gebergte. Het is een drukke, luidruchtige en vuile stad waar we niet te lang willen blijven.

    De volgende dag trekken we de natuur in. Om 4u15 gaat onze wekker, een halfuur later zitten we op de bus richting Laguna 69 samen met 25 andere toeristen. Vooral Fransen, dat zijn we hier al gewoon ondertussen. In de verte verschijnen de eerste besneeuwde bergtoppen. Na het ontbijt stoppen we om wat foto’s te trekken van de 2 Llanganuco meren. Er is een “mannelijk” en “vrouwelijk” meer die beiden een felle turquoise kleur hebben.

    Iets verderop begint onze wandeling. Gids David vertelt ons dat het ongeveer 3 uur zal duren om boven te geraken. We zitten nu op 3900m hoogte en zullen stijgen naar 4600m. Dat wordt geen lachertje. De eerste 2 kilometers lopen we door een groene vlakte langs kuddes koeien en kleine riviertjes. Enkele witte pieken domineren de horizon, zowel voor als achter ons.

    Na een mooie waterval gaat het steiler bergop tot we aan een leuk klein bergmeer komen. Hier vlakt het pad weer uit zodat we wat kunnen bekomen voordat we aan de laatste kilometer beginnen. We zijn er bijna, maar nu wordt het echt zwaar. De hoogte begint ons parten te spelen. Het wordt lastiger om te ademen. Om de paar minuten hebben we pauze nodig en we doen zeker 45 minuten over dit laatste stuk.

    Als we boven komen, blijkt het meer dan de moeite waard te zijn. Het contrast tussen het appelblauwzeegroene meer en de spierwitte sneeuw op de imposante bergtoppen erachter is geweldig om te zien. Wat een plek om te lunchen!

    Na een uurtje rust in de zon beginnen we op ons gemak aan de terugweg. Dat gaat veel vlotter dan daarnet natuurlijk. Ik moet even stoppen om de “Inca baños” te gebruiken. Squatten tussen de planten dus. Zelden zo’n mooi uitzicht op het toilet gehad. Daarna trekken we ons tempo wat op en na een kleine 2 uur staan we al terug aan de bus. De rest heeft nog een halfuur om hier te geraken. Wij stappen op ons gemak richting een van de Llanganuco meren om nog wat foto’s te trekken. Daarna terug de bus op en rond 18u30 landen we in Huaraz. Morgen verlaten we deze stad al weer en trekken we naar Trujillo.
    Read more

  • Day25

    Bezoek van een paar Belgjes

    May 1 in Peru ⋅ ☀️ 22 °C

    Vanavond komen Ellen en Pieter toe in Lima. We willen hen graag verrassen in hun hotel dus we springen de bus op richting hoofdstad. Rond 18u bereiken we ons verblijf in de gezellige wijk Miraflores. We frissen ons even op en stappen dan naar het hotel van Ellen en Pieter. Het ligt op een kilometer van ons dus we zijn er al snel. We passeren enkele brede boulevards met veel verkeer en grote blinkende casino’s. In hotel Selina nestelen we ons in de zetels van het café, net voor de receptie. Van hieruit kunnen we ze goed zien binnenkomen.

    Het is al anderhalf uur geleden dat hun vliegtuig geland is. Het duurt nu toch wel lang eer ze toekomen. Of zouden ze al binnen gegaan zijn voor ons? Ik ga het even vragen aan de receptie maar daar hebben ze hen nog niet gezien. Nog even wachten dan. We krijgen honger dus ik bestel aan de toog een empanada en een cookie voor Vé. Net op dat moment komen E&P toe. Ze zijn uiteraard verrast. Leuk om elkaar eindelijk terug te zien na bijna een jaar! We laten hen inchecken en daarna babbelen we wat in het café. Ze hebben natuurlijk een lange reisdag achter de rug dus na een uurtje keren we terug naar ons hotel en laten we hen slapen.

    De volgende dag spreken we af om samen een city tour te doen. Vé ontwijkt de drukte liever en blijft op het gemak op de kamer. Ik wandel naar het hotel van E&P en dan zoeken we samen de bushalte van de Metropolitana. Deze bus heeft een aparte rijstrook in het midden van de snelweg in Lima. Best wel handig want de rest van het verkeer staat hier precies continu in de file. Wij zoeven voorbij en staan na een halfuur op het mooie Plaza de Armas (ook wel Plaza Mayor genoemd), het centrale plein van Lima.

    Een mooi versierde grijze kathedraal domineert een kant van het plein. Rechts ervan staat het presidentiële paleis en de 2 ander zijden worden gekleurd door mooie gele koloniale gebouwen met opvallende donkerbruine balkons. In het midden staat, zoals op bijna elk plein in Peru, een grote fontein met een standbeeld.

    We vervoegen een gids die net begonnen is met een gratis tour. We wandelen langs een stenen monument naar de Santo Domingo kerk, het oude postgebouw en dan naar de Rimac rivier die door de stad stroomt. De naam “Lima” is hier trouwens van afgeleid. De locals konden het Quechua woord “Rimac” niet uitspreken en maakten er “Limac” van. Daar hadden de Spanjaarden dan weer problemen mee en die lieten de laatste letter vallen. Na meer dan 2 uur eindigen we aan het Parque de la Muralla, waar nog restanten van de oude stadsmuur rond Lima te zien zijn. Daarna keren wij met ons drietjes en de gids terug naar het Plaza de Armas. Het begin van de tour hadden we namelijk gemist. Hij vertelt ons nog uitgebreid over het logo op de Peruaanse vlag en de torens van de kathedraal die herbouwd werden na een zware aardbeving.

    Na een lekkere lunch in een restaurant dat Ellen gevonden had, stappen we terug de bus op richting hotel. Even checken hoe het met Vé gaat terwijl E&P even naar hun hotel gaan. We spreken terug af in ons verblijf waar we een paar cadeautjes krijgen vanuit België. Nieuwe kousen voor mij en een dagboek voor Vé van haar mama en papa. Ook nog wat pilletjes van mijn ouders voor Vé, voor die ambetante darmproblemen die al een week of 3 aanslepen.

    Dan stappen we samen naar de kust op amper 2 blokken van ons hotel. Steile kliffen van wel 30 meter hoog scheiden ons van de oceaan. Op verschillende plaatsen kan je hier met een parapente naar beneden springen en langs het strand zweven. In het water liggen tientallen surfers te wachten op de juiste golf.
    We wandelen langs de dijk naar een gezellig parkje met een mooi uitzicht op de zee. We trekken wat foto's van elkaar en de omgeving aan de bankjes met kleurige mozaïeken. Een eerste selfie van ons vieren op reis, die moeten we naar huis sturen!

    Wanneer het donker wordt zoeken we iets om te eten. Lima staat bekend als culinaire stad en heeft dan ook vele goeie restaurants. Maar liefst 3 ervan staan in de top 50 van de wereld. Vé en ik hadden online al enkele goeie plekjes opgezocht waar we eventueel met E&P kunnen gaan eten. Zij zijn echte “foodies” dus dat moeten we toch zeker eens samen doen. We hebben hen trouwens nog niets gegeven voor hun vorige verjaardag, dus het lijkt ons een ideaal cadeau om hen te trakteren.

    We lopen even naar Rafael, een van de restaurants die we aangeduid hadden. Het gaat blijkbaar pas binnen een uur open dus gaan we ondertussen onze deftigste kleren aantrekken. Een uur later spreken we terug af aan de ingang en hopen we een tafeltje te bemachtigen. Vé in een mooi kleedje, ik met mijn flashy loopschoenen wegens gebrek aan andere. Ik trek het mij niet aan, we mogen binnen en beginnen met een aperitief.

    20 minuten later worden we naar een vaste tafel gebracht en kunnen we bestellen. Het is vrij luidruchtig in het restaurant omdat alle tafels volzet zijn. We hebben precies toch geluk gehad dat we plaats hadden! We moeten niet te lang wachten op onze hoofdgerechten en het zijn alle vier schilderijtjes. Kreeft met aspergepuree, een slaatje met kerstomaatjes en geitenkaas, pasta met langoustines en champignons,... het smaakt heerlijk. Daarna kiezen we allemaal nog een dessert. Ook die bordjes zien er weer top uit en gaan vlot binnen. Voldaan keren we terug naar ons hotel. Morgen een laatste dag samen en dan scheiden onze wegen.

    Vé en ik slapen wat langer uit. E&P gaan ondertussen naar de ruïnes van Huaca Pucllana en de Surquillo markt. Ons ontbijt is eigenlijk al lunch bij La Lucha, een bekende broodjesketen in Lima. We zijn verbaasd als een van de obers ons in het Nederlands helpt bij de bestelling. Hij spreekt het zeer vlot en vertelt ons dat hij maar liefst 17 verschillende talen geleerd heeft via internet. Straf zeg.

    Hij raadt mij een broodje La Lucha aan en Vé kiest voor een broodje kip. We bestellen er allebei een portie frieten bij en die blijkt echt gigantisch. Eentje was genoeg geweest! Zowel de frieten als de broodjes zijn heel lekker. Ze doen Vé denken aan de fameuze spitburger in België. We krijgen hulp met de resterende frieten want E&P hebben ons gevonden. Ze hadden ons berichtje gelezen en vermoedden dat we hier nog zouden zitten. Ze eten ook allebei een broodje en daarna wandelen we door het nabijgelegen Kennedy park.

    Dit park staat bekend als habitat van honderden straatkatten. En inderdaad, je kan er niet naast kijken. Sommigen geven zich over aan de strelende toeristen, anderen lijken zich geen bal aan te trekken van wat er rond zich gebeurt en voelen zich de koning(in) te rijk. We zijn blij om te zien dat er her en der bakjes met eten en drinken staan voor de diertjes.

    Daarna trekken we met de Metropolitana naar de wijk Barranco. Daar eten we een heerlijk ijsje en spelen we een gezelschapsspelletje in een park. Na het avondeten komen E&P nog even mee naar onze kamer zodat we wat bagage met hen kunnen meegeven. Zij hebben wat plaats over en zo is onze rugzak al ietsje lichter. We geven hen nog wat tips mee en nemen dan afscheid. Deze keer is het niet meer voor een jaar! Binnen anderhalve maand zien we elkaar terug in België.

    Wij blijven nog een dag langer in Lima. We willen graag eens een van de casino’s uitproberen vanavond. We slenteren nog wat rond in het Kennedy park en halen een dessertje in het Raw Café, een tip van E&P.

    Wanneer het donker wordt, nemen we een taxi naar het Parque de la Reserva. Hier vindt elke avond een spectaculaire licht- en watershow plaats. Honderden toeristen palmen het park in maar na een kwartier is de show gedaan en wordt het gelukkig wat rustiger. We wandelen via het leuke “circuit” langs tientallen verschillende fonteinen. De ene is een waterspeeltuin voor kinderen, de andere wordt prachtig verlicht in allerlei kleuren. Nog een andere is een verraderlijk doolhof van waterstralen die constant aan en uit gaan. Net wanneer je denkt “dit stuk is droog, daar kan ik over lopen”, dan komen de stralen terug natuurlij Vé probeert het eens uit. Ze heeft goed gekeken naar de vorige groep die natgespoten werd want ze komt vrij droog terug tot bij mij.

    In het casino proberen we voor de eerste keer in ons leven de slotmachines uit. Na een kwartier staat Vé op 20% winst en even later heb ik mijn beginbedrag van 50 sol verhoogd tot 300 sol. Niet slecht! Al komt er natuurlijk meer geluk dan kunde bij kijken. Ik wissel een deel terug om in geld en we spelen elk voort met 50 sol. Zo hebben we toch zeker al een beetje winst vandaag. Uiteindelijk raken we al de rest kwijt en na 2u30 spelen keren we terug naar onze kamer.
    Read more

  • Day21

    de stranden van Paracas

    April 27 in Peru ⋅ ⛅ 20 °C

    Na een zoveelste lange busrit komen we ’s morgens vroeg aan in Paracas. Hier hangt een hele andere vibe dan in Arequipa. Een klein zanderig kustdorpje, weinig auto’s, alles op het gemakje, lekker zeebriesje,… We like it! We wandelen naar hospedaje Mary waar we ondanks het vroege uur al snel kunnen inchecken in een kamer. Tijd voor een dutje want de busrit was vermoeiend.

    In de namiddag lopen we eens op de dijk met uitzicht op het strand en de oceaan. De vele restaurantjes bieden verse vis, zeevruchten en andere lokale gerechten aan. We boeken 2 uitstapjes voor de komende dagen: een boottocht naar de Islas Ballestas en een fietstocht naar het Reserva nacional Paracas.
    ’s Avonds proberen we een pizzeria die we op Tripadvisor gevonden hadden en dat blijkt een voltreffer. De vriendelijke Luca, een Italiaan uit Venetië, serveert ons lekkere, grote pizza’s met een krokante dunne korst. Met het zicht op de ondergaande zon erbij, zalig.

    Voor de tocht naar het Paracas national reserve springen we op een huurfiets. Na 4km bereiken we de ingang van het reservaat. Links van ons liggen grote gekleurde zandduinen en rechts ligt de oceaan. Na een stevige klim op onze kleinste versnelling passeren we het visitor center. Daarna wordt het terug iets vlakker en een paar kilometer verder bereiken we Playa Roja. Dit mooie rode strand dankt zijn kleur aan stukjes van een verder gelegen rots die afbrokkelen en hier aanspoelen.

    Een kilometer of 2 van hier ligt Lagunillas, een piepklein dorpje van enkele huisjes en restaurants. We zetten onze fiets aan de kant en wandelen naar het uitkijkpunt boven op een rots. Van hier hebben we een mooi panoramisch zicht op de omgeving. Massa’s aalschovers en pelikanen vliegen en vissen in de buurt. We zien de weg via een steile helling naar Playa La Mina kronkelen. Na een lunch vlak aan het water trekken we er heen.

    Alweer op de kleinste versnelling, ik zweet mij kapot als ik boven kom. Vé stapt het laatste stukje met de fiets in de hand. Daarna gaat het gelukkig bergaf. We stoppen eerst even op het kleinere playa Rascon. Een prachtig stukje strand waar we alleen zijn op een koppel zonnekloppers na. We genieten en kijken hoe enkele vogels van de hoge kliffen recht naar beneden duiken om vis te vangen.

    Playa La Mina is een stuk groter en populairder. Een dertigtal mensen liggen te zonnen of wagen zich in het frisse water. Het strand wordt La Mina genoemd omdat de rotsen op de achtergrond vroeger als mijnen dienden. We leggen ons een uurtje of 2 in de zon en Vé doet zelfs een dutje.

    Rond 15u keren we op het gemakje terug. Aan Playa Roja scheiden onze wegen. Ik wil een omweg maken langs een uitkijkpunt dat wat verder ligt. Vé neemt dezelfde route als in het heengaan. De hele kunnen we elkaar zien rijden in de verte. Op het uitkijkpunt heb ik een prachtig zicht over de hele omgeving. De rood-gele duinen, de baai van het Playa Roja, Lagunillas,…

    Daarna keer ik via een shortcut terug naar Vé. We zijn blij als we terug aan de uitgang van het park zijn. In totaal hebben we bijna 40 km gefietst. Niet slecht, gezien het de 2e keer dit jaar is dat we op een fiets zitten. We gaan ons wat opfrissen in het hotel en kiezen dan opnieuw voor de lekkere pizza’s van pizzeria Venetia.

    De dag erop, om 10u, start ons uitstapje naar de Islas Ballestas. Ook wel de “poor mans Galapagos” genoemd. Je kan er veel dieren zien en het tochtje kost amper 45 sol per persoon. De speedboot met 30 of 40 toeristen doet er 10 minuten over om naar de eerste bezienswaardigheid te varen.

    De “candelabra” is een afbeelding van een grote kandelaar die in de duinen werd getekend. Men weet niet precies door wie of wanneer, en zelfs over de betekenis is er discussie. Sommigen zeggen dat het een kandelaar is, anderen een cactus, of een drietand. Misschien was het een navigatiehulpmiddel, of een goddelijk symbool. Het is echter niet de hoofdattractie van deze trip.

    15 minuten later komen we aan bij de Ballestas eilandjes. Zwermen zeeleeuwen, aasgieren, aalschovers en enkele Humboldt pinguïns verwelkomen ons. De eilanden zijn bedekt met een laag guano, de uitwerpselen van de vele vogels. Deze shit is populair want het is een zeer goede organische meststof waar veel geld voor betaald wordt. Dus komen hier elk jaar een bende arbeiders met houwelen en schoppen de drek verzamelen om later te kunnen verkopen.

    We varen een uurtje rond de stranden en stenen bogen terwijl er honderden foto’s getrokken worden. Begrijpelijk, sommigen zien voor de eerste keer zeeleeuwen of pinguïns. Wij hebben al wat “ervaring” maar dat maakt het er niet minder mooi op.

    Genoeg woorden, nu enkele beelden: https://photos.app.goo.gl/H9aACiE2Rp5hNSsJA
    Read more

  • Day10

    Arequipa en Colca canyon

    April 16 in Peru ⋅ ⛅ 21 °C

    Na een comfortabele busrit met dekentjes en een persoonlijk scherm om films te kijken, komen we rond 8u aan in Arequipa. In hostal Bubamara kunnen we de kamer pas binnen om 12u. We laten onze bagage achter en ontbijten met een lekkere pannenkoek.

    Daarna wandelen we naar Plaza de Armas. Het gezellige open plein is kleiner dan dat in Cusco maar wel een beetje vergelijkbaar. In het midden een fontein met wat groen en vele bankjes. Daarrond autoloze straten met kasseien en vele galerijen met terrasjes erboven. En ook hier is de basiliek het opvallendste decorstuk.

    Na een paar rustdagen bollen we richting Cabanaconde in de Colca canyon voor een trekking van 3 dagen. De eerste dag wandelen we naar San Juan, een dorpje diep in de canyon. Op een kwartier zijn we Cabanaconde uit en bereiken we de San Miguel mirador van waar we de hele canyon kunnen aanschouwen. Deze is ongeveer 2 keer zo diep als de Grand Canyon in de US, al is er wel wat discussie over de manier waarop gemeten wordt. Dat doet men namelijk vanaf de hoogste berg in de buurt van de canyon, terwijl wij hier een heel pak lager staan. In de verte zien we San Juan, dat ongeveer 1200 meter onder ons ligt. Dit wordt een pittige afdaling.

    We zijn jammer genoeg niet alleen. Heel wat witte minibusjes droppen ladingen toeristen. De meeste komen rechtstreeks van Arequipa en zijn deze morgen rond 3u vertrokken. Zij liever dan ik. Blij dat wij dit op ons gemak kunnen doen. Iedereen loopt uiteraard zijn eigen tempo waardoor de drukte op het pad best meevalt.

    In het begin genieten we van het uitzicht en nemen we veel foto’s. Enkele condors vliegen over ons hoofd en een prachtige hagedis komt van achter de rosten tevoorschijn. Daarna wandelen we stevig door, waarbij we enkele groepen toeristen inhalen. Het pad is af en toe glad door de kleine kiezelsteentjes en het zand maar al bij al raken we er vlot door. Na een kleine 2u stappen bereiken we een hangbrug over de rivier onderaan in de canyon.

    We rusten er een kwartiertje uit om wat te eten en drinken. Een vrouw spreekt ons aan en vertelt dat zij een hotel heeft in San Juan. Ideaal, dan kunnen we daar gaan slapen. Eerst moeten we een steile helling op van een paar honderd meter. Buiten adem komen we boven maar van hier is het maar een halfuurtje meer naar het hotel. Vrij vlak en vooral heel mooi. We stappen precies door een groen sprookjesbos. Bomen met slingers grijs mos in hun takken, idyllische trapjes en de rivier in de diepte. Het is prachtig.

    Na een lekkere lunch op het terras van hospedaje Gloria chillen we even in de tuin en op onze kamer. We hebben “maar” 3u30 gestapt vandaag dus ik zie een extra uitdaging wel zitten. Het dorpje Tapay ligt op 2u wandelen van hier, bergop. Ik trek mijn schoenen terug aan en vertrek aan een stevig tempo. Na 30 minuten op een smalle weg is het nog 30 minuten “trappen lopen” en dan sta ik al aan de welkomstboog van Tapay.

    Ik passeer enkele ezeltjes en een zanderig voetbalveld en bereik dan het dorpsplein. Het lijkt hier wel een spookstad. Niemand te zien, niemand te horen. Het uitzicht over de canyon is niet mis maar ook niet speciaal dus ik keer al snel terug naar beneden. Op de terugweg doe ik het rustig aan en na een uurtje ben ik weer in San Juan.

    Op dag 2 belooft het meer bergop te gaan dan gisteren. Het kan ook moeilijk anders want toen gingen we enkel naar beneden. Het eerste halfuur is vrij vlak, daarna volgt een lastige zigzag naar boven. We passeren 2 dorpjes, Cosnirhua en Malata, en van daaraf is het terug wat vlakker. Het is serieus warm vandaag maar we stappen toch weer stevig door. De weg krult naar Belen, waar we even uitblazen en een appeltje eten. In de diepte zien we ons eindpunt voor vandaag al liggen. Nog 2,5 km te gaan tot aan Llahuar. Vanaf nu is het enkel nog bergaf waardoor het vlot gaat.

    We steken de rivier over via een brug waar enkele mooie lastezels in de weer zijn. Na een laatste kleine klim blazen we uit bij een drankje in de Llahuar Lodge waar we ook blijven slapen. Ons hutje staat op 2 minuten wandelen van de lokale hot springs. Terwijl de meesten aan het lunchen zijn, springen wij in het water. Er zijn 5 kleine zwembadjes waarvan 3 vlak naast de rivier. We amuseren ons in het water van 39°C en springen af en toe eens in de koude rivier om af te koelen.

    Een uurtje later beginnen de zwembaden goed vol te lopen en vinden wij het tijd om plaats te maken. We schrijven en tekenen wat in onze boekjes in de zon, vergezeld van een lieve hond. Na het avondeten kruipen we vroeg ons bed in want morgen belooft de zwaarste dag te worden. We moeten uiteraard de kloof weer uit. Dat betekent: 1200 meter stijgen op zo’n 12 kilometer.

    Rond 8u zetten we aan. De eerste kilometer is de laatste van gisteren. Maar dan in omgekeerde richting natuurlijk. Daarna gaat het even bergaf tot aan een brug over de rivier waar een geiser grote wolken stoom in de lucht blaast. Vanaf hier is het alleen nog maar bergop. In plaats van de baan te volgen, kiezen we voor een shortcut. Dichtbij de geiser loopt een kronkelpadje met veel losse stenen. Lastig stappen, maar al snel komen we terug op de weg, een heel stuk hoger.

    Nu komt het echte werk. 500 meter verder dringt een steil zigzagpad zich op. Al snel zijn we buiten adem. De hitte van de zon maakt het er ook niet gemakkelijker op. Om de 10 minuten pauzeren we wel even. Gelukkig leidt het mooie uitzicht over de kloof onze aandacht wat af. Toch blijft het lastig. Na anderhalf uur zwoegen en zweten hebben we eindelijk het steilste stuk achter de rug.

    De volgende 1,5km lopen we zowaar bijna vlak, en zelfs een klein stukje bergaf. Gelukkig, hier kunnen we een beetje bekomen. Daarna komen we aan een volgende berg waar het weer 3km lang steil bergop gaat. We nemen onderweg 2 langere pauzes om voldoende te eten en drinken zodat we weer krachten hebben voor het vervolg. Nog een kilometer klimmen, komaan! Lets do this!

    Boven op de top hebben we weer een mooi uitzicht over de canyon. En nu is het nog maar 3 kilometer licht bergop naar Cabanaconde. We gaan er nog geraken! Na een laatste helling zien we de kerk van het dorp al staan. Na 6 uur stappen zijn we er. Op het centrale plein stappen we direct een restaurant binnen om wat calorieën op te doen. Voetjes laten rusten. Pizzaatje/lasagne bestellen. En genieten. We did it! Weer een mooie 3-daagse trektocht achter de rug.

    We rusten nog een dag of 2 uit in Arequipa en doen de laatste namiddag een chocoladeworkshop. Adrian verwelkomt ons en 7 andere toeristen bij Chaqchao. Eerst krijgen we een uurtje theorie over de herkomst en het proces om chocolade te maken. Heel interessant en hij vertelt het met veel passie. Ik wist zelfs niet dat de cacaovrucht gefermenteerd werd. Tijdens de uitleg doorlopen we het proces ook zelf: we mogen cacaobonen uitsorteren, ze pellen, roosteren en malen.

    Daarna leren we over de ingrediënten en samenstelling van chocolade en dan is het tijd voor het echte werk: zelf pralines maken. In het atelier beneden krijgen we vormpjes en smaakjes om aan onze chocolade toe te voegen. Chilipoeder, noten, cocapoeder, rozijnen, chiazaad,… Voor ieder wat wils. Adrian tempereert de chocolade die we vervolgens erover gieten en dan laten stollen in de frigo.

    Terug naar de zaal boven waar we samen 5 soorten chocolade proeven en proberen ontdekken of het echte is. Tegen dat we klaar zijn, mogen onze pralines uit de vormpjes en kunnen we ze meenemen naar huis. Een zeer leuk en interactief gebeuren!
    Read more

  • Day6

    Machu Picchu

    April 12 in Peru ⋅ ⛅ 21 °C

    Machu Picchu time! Hier kijk ik al een hele tijd naar uit en eindelijk is het zo ver. We worden opgepikt door een minibusje en samen met een tiental andere toeristen naar Hydroelectrica gevoerd. De weg slingert omhoog en omlaag door de bergen. Een prachtige omgeving. Veel groen, enkele watervallen, diepe kloven. Na 5 uur rijden zijn we op onze bestemming. Uit tientallen andere busjes komen er nog meer toeristen tevoorschijn. Allemaal met hetzelfde doel: van hieruit naar het dorp Aguas Calientes stappen.

    We wandelen de hele tijd langs de sporen van de Perurail trein die Cusco en Ollantaytambo verbindt met “Machu Picchu pueblo”, zoals Aguas Calientes ook wel genoemd wordt. Na een uur of 2 zien we hoog boven ons in de verte een eerste glimp van Machu Picchu. Spannend! Nog een half uur later zijn we in het dorp.

    Na het avondeten krijgen we ons ingangsticket voor Machu Picchu en uitleg over waar en wanneer we moeten vertrekken. De Duitse Nicole wil net als mij te voet naar de ingang stappen. Vé wil met de bus naar boven zodat ze haar energie kan sparen om de “montaña” te beklimmen. We gaan samen het busticket kopen en kruipen dan snel ons bed in.

    Om 4u gaat mijn wekker al. Ik probeer mij zo stil mogelijk klaar te maken zodat Vé nog wat langer kan slapen. In de gang aan de receptie verorber ik mijn ontbijt terwijl ik wacht op Nicole. Samen beginnen we aan de wandeling naar de ingang van Machu Picchu. Enkele minuten later vervoegt Steffi ons, een andere Duitse die ook op onze bus zat. Na 20 minuten komen we aan de eerste controlepost en vanaf daar begint een steile klim. Het zijn vooral trappen, maar allemaal verschillend van hoogte en lengte wat het ferm lastig maakt. Het wordt stilaan licht waardoor we zien hoe bewolkt de omgeving is. Geen bergen of heuvels te zien. Hopelijk klaart het straks wat op.

    Na een klein uur stappen bereiken we de ingang van Machu Picchu. Om 6u45 stapt Vé van de bus en verzamelen we met onze gids. Tijd om eraan te beginnen! Als Engelssprekenden worden we in de groep van gids Yawar geplaatst, samen met een twintigtal anderen. De poorten gaan open en de honderden toeristen stormen naar de ticketcontrole. Net voorbij de ingang krijgen we al een beetje uitleg en dan bestijgen we de trappen naar het bekendste uitkijkpunt. Helaas nog altijd wolken maar Yawar belooft ons dat dit normaal is en dat het binnen een uurtje zal uitklaren.

    Tijdens zijn uitleg beginnen de wolken al een beetje op te schuiven en krijgen we een mooi zicht op de ruïnes van Machu Picchu. Nicole trekt enkele foto’s van ons en wij van haar. En dan is het al bijna 8 uur. Tijd voor ons om te vertrekken naar de “montaña”, de berg die we gaan beklimmen. Yawar toont ons de weg naar de ingang en we splitsen af van de groep. Dat is achteraf gezien het enige jammere aan onze tour: doordat we de berg gaan beklimmen krijgen we geen uitleg meer over de rest van Machu Picchu. Anderzijds mogen wij nog de rest van de dag op de site verblijven, terwijl de groep met de gids al sneller zal terugkeren.

    We beginnen aan de klim. Net als tijdens mijn wandeling deze morgen zijn het continu trappen. Deze keer zelfs nog een stuk steiler en lastiger. Om de 5 à 10 minuten pauzeren we even om bij te komen. We zien jammer genoeg niks van de omgeving aangezien het te bewolkt is.

    Na 45 minuten, ongeveer halfweg naar de top, komen we 2 oudere Braziliaanse dames tegen. Ze vertellen ons dat het pad verderop alleen maar steiler en gevaarlijker wordt. Smalle trapjes die dicht bij de afgrond liggen. “En het uitzicht daar boven?”, vraag ik. “Niks te zien van Machu Picchu jongen, overal wolken”. Dju, hopelijk verandert dat nog!

    Het wordt inderdaad nog lastiger en risicovoller daar boven. Wanneer we de top bereiken, zien we niet veel. Terwijl we uitblazen van de zware klim begint het echter beetje bij beetje op te klaren. De zon komt er wat door. Eerst zien we een glimp van de heilige stad tussen de wolken door… en een kwartier later zien we zowaar de hele ruïne in volle glorie. Fenomenaal!

    Niet alleen de ruïnes zelf maar zeker ook de omgeving. De steile Huayna Picchu en enkele andere groene, bijna loodrechte bergen zijn indrukwekkend om te zien. En overal wat wolkenslierten rond die het plaatje nog mystieker maken. We zetten ons neer en eten onze lunch terwijl we ons vergapen aan de omgeving. 100 meter verderop is er een uitkijkpunt met afdakje waar tientallen toeristen foto’s staan te trekken. “Wij zitten hier toch lekker beter en rustiger”, denken we bij onszelf. En effectief: iedereen die terugkeert naar beneden, stopt aan ons plaatsje en is verbaasd dat het zicht van hier nog mooier is.

    Na een halfuurtje relaxen gaan we ook even naar het andere uitkijkpunt. Een paar fotootjes trekken en dan terug naar ons eerste plekje. Doordat de zon erdoor gekomen is, zoemen er plots honderden muggen rond ons. Ik word er een beetje gek van. Zelfs met DEET zijn ze moeilijk weg te krijgen. Tijd om terug af te dalen en de ruïnes van wat dichterbij te gaan inspecteren. Na een uurtje zijn we terug beneden. Vé wordt direct besnuffeld door enkele lama’s. Er lopen er hier zo 18 rond, die zich te goed doen aan het lekkere groene gras op de site.

    Het volgende dat we willen bezoeken is Intipunku, de zonnepoort. Daarvoor moeten we opnieuw een stevig stukje klimmen, zo’n 40 minuten. In vergelijking met wat we daarnet gedaan hebben is het niks, maar onze beentjes beginnen toch vermoeid te raken. De zonnepoort ligt bovenaan een V-vormige bergpas en is het eindpunt van de befaamde Incatrail. De sportievelingen die deze 4-daagse tocht afleggen kunnen van hier dus een eerste keer Machu Picchu aanschouwen. We rusten er een half uurtje uit terwijl we alweer van een mooi uitzicht genieten.

    We vervolgen onze weg naar de Incabrug. Onderweg pauzeren we op een paar mooie terrassen met veel lama’s. Tijd voor een fotoshoot, denkt Vé. Ik eet ondertussen nog een koffiekoek maar raak die bijna kwijt aan een nieuwsgierige en hongerige lama.

    Het pad naar de Incabrug is kort. Ik wandel op amper 10 minuten tot daar. De brug zelf is afgesloten door een hekken en dus onbereikbaar. Ze ziet er ook niet zo stabiel uit dus ik snap wel waarom men er geen toeristen laat over lopen. De weg er naartoe is wel indrukwekkend. Weer vlak langs een afgrond en met mooi zicht op de groene vallei wat verderop.

    Daarna trekken we richting de ruïnes. Via een hele reeks trappen komen we de centrale poort binnen. Hier staan vele stenen gebouwen, terrassen en een zonnetempel. Doordat we geen gids hebben weten we niet precies waarvoor dit allemaal diende. Maar goed, dat weten de archeologen zelf ook nog niet helemaal. Machu Picchu zou deels een militair fort geweest zijn, deels een heilige plaats (met altaren en offerplaatsen), deels observatorium (de zonnetempel bvb) en er zouden misschien ook wat mensen gewoond hebben.

    We kuieren ongeveer anderhalf uur ter plekke rond. Ons water is ondertussen op en we worden moe. Tijd om ons naar de uitgang te begeven. Daar drinken we een welverdiende cola en zetten we een stempel van MP in ons paspoort. Dan terug afdalen via de trapjes die ik deze morgen naar boven nam en we zijn terug in Aguas Calientes. We relaxen op een terrasje, gaan op het gemak iets eten en kruipen dan op tijd ons bedje in. Het was een vermoeiende, maar memorabele dag vandaag.

    Op voorhand vraag je je af: gaat dat wel de moeite zijn, Machu Picchu? Is het niet overdreven gehyped en toeristisch? Wel, toeristisch is het zeker. Maar bij mij heeft het mijn verwachtingen serieus overtroffen. Van jongs af aan sprak dit “nieuwe wereldwonder” mij aan om te zien en ik ben heel blij dat ik het gedaan heb!

    Een filmpje: https://photos.app.goo.gl/ZdhKacGu8hEzV3az9
    Read more