Van Washington tot the great Smokey Mountains....en terug
  • Day28

    Goodbye America, goodbye DC

    May 30, 2007 in the United States ⋅ ☀️ 27 °C

    T zit er op 28 dagen USA. De laatste 2 dagen hebben voornamelijk op de fiets doorgebracht. Als volleerde Amsterdamse-fietsers hebben we tussen voetgangers, auto’s, politieagenten en bussen gebalanceerd op onze huurfietsen. De hele stad door crossend, over stoepen, zebrapaden, autowegen, zandpaden en houten boardwalks. Fietsend was het te gek, in de hitte. Eenmaal tot stilstand gekomen goot het zweet ons alle kanten van ons lichaam. Maar gelukkig hebben ze hier de ice-coffee’s, shake’s en smoothies uitgevonden, dus die zijn er in liters tegelijk door gegaan.
    En ‘s nachts?...”the safest place for our bike is in your room”...dus vannacht hebben we naast onze fietsen geslapen

    Even terug kijken: Leuke stad (veel leuker dan gedacht), prachtige rit over de blue ridge. lekker zuid Europees sfeertje en strand aan de kust en wederom heel veel aardige mensen. Mensen lijken hier ook aardiger als bij ons. Waarschijnlijk hebben wij ons sociale gedrag afgekocht middels sociale voorzieningen. Met gebrek aan die voorzieningen hier is men blijkbaar wat socialer in het dagelijks verkeer. Zomaar een paar “bewijzen” die ons de afgelopen 4 weken zijn overkomen of wat we hebben gezien:

    - de schoonmaakster van de museum-cafetaria komt ons achterna met 3 bordjes en 3 maal bestek, geeft ons die omdat dat makkelijker eten is met zo’n klein meisje (we hadden een grote schotel indianan-food besteld), vertelt ons en passant waar de toiletten zijn en waar we gratis gefilterd water kunnen halen voor de rest van de dag.
    - een vrouw parkeert haar auto op de invalidenparkeerplaats. Een man ziet dat, gaat een winkelwagentje halen bij de verzamelplaats en zet die naast de auto van de invalide. Helpt haar uit de auto en biedt het winkelwagentje aan.
    - wij zoeken op de fiets onze landkaart af om te ontdekken hoe onze route verder loopt. Aan de overkant van een 6-baans weg staat een vrouw bij een bushalte de longen uit haar lijf te schreeuwen. Ze maakt ons duidelijk dat de fietsroute de eerste links is en daarna gewoon de bordjes volgen.
    - regelmatig worden we in restaurants door klanten en bediening aangehouden met de mededeling: “you have a wonderfull, nice, cute, adorable.....girl”
    - in het pretpark en supermarkten werken op cruciale plekken in de bediening zwaar gehandicapte (en soms misvormde) mensen. Volledig geaccepteerd op een representatieve plek. Da’s nog eens een WAO probleem oplossen.
    - de manager van een fietsenzaak brengt ons wel even met zijn auto naar de andere kant van de stad. Daar verhuren ze wel kinderzitjes.
    - een extra bordje om Robbie met ons de maaltijd te laten delen? hoef je nooit om te vragen, brengen uit zichzelf.
    - Als enige fietser met kind achterop in DC is geen enkel probleem. Zowel voetgangers als auto’s laten je ongestoord van hun rijstrook “genieten”. Ze houden rekening met je en laten je regelmatig voor.
    - grote supermarkten hebben bij de ingang elektrische winkelwagens waarmee gehandicapten door de supermarkt kunnen rijden en makkelijker hun boodschappen kunnen doen.
    - Als je een bocht moet nemen met een enorme camper en dat lukt niet helemaal op eigen weghelft. Dan gaat de medeweggebruiker op de andere weghelft even aan de kant en geeft vervolgens netjes aanwijzingen tot hoever je kunt rijden met de camper.
    - Een biker en zoon winnen in de BurgerKing een speeltje van “Spongebob”. Hij loopt netjes de zaak door en vraagt aan Robbie of zij hem soms wil hebben.
    - een alcoholist loopt met een hand vol losgeld een slijterij binnen. De slijter vraagt: “How much you made?”. De dronkaard legt een hand vol nikkels en dimes op de toonbank. Verzameld met bedelen. De slijter knikt een keer en de man neemt een fles bier mee.
    - Elke stoep in de grote stad heeft een afritje bij de stoplichten. Makkelijker met een rolstoel.
    - Zwetend trap in mijn fiets in 35 graden celcius met Robbie achterop Capitol-hill op. Ik wordt door politieagenten, toeristen, vuilophalers, groentemannen en andere voorbijgangers aangemoedigd door “thumbs-up”, opmerkingen, lachjes, knikjes en andere waarderende gebaren.

    En da’s nog maar wat ik me zo snel kan herinneren. Maar hoe vaak we tegen elkaar niet hebben gezegd....”dat zie je bij ons niet meer”........

    Maar we moeten naar huis.......dus....dat wordt weer wennen............tot vrijdag!
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day27

    Memorial Day.......Gaap

    May 29, 2007 in the United States ⋅ ☀️ 25 °C

    Het blijft onverminderd heet in Washington. Over de 30 graden en super vochtig. Gisteravond heeft een zeer korte, maar zeer heftige, storm wel even wat (boom)schade aangericht, maar nog niks geholpen aan de hitte. De dag maar begonnen met een lekker kop koffie bij Dean & deLuca. Da’s een mooie zaak uit New York, met allerlei lekker etens- en drinkwaren. We hebben ook maar gelijk wat eten gekocht voor de avond. Echt op z’n Amerikaans. Alles in een grote pastic beker (beef curry met selderij, broccoli, ui, wortel en rijst), zo de microwave in. Gezien het geringe aantal supermarkten en groentezaken in de stad, lijkt het er op dat maar HEEL weinig mensen zelf koken.

    Na een lange wandeling langs de Potomac-rivier opnieuw de Mall op gedoken. Een echte gore, kleffe, zoute, melige, vage, frikandellerige, halflauwe, zompige hotdog met klef broodje gegeten, cola gedronken, ons in het gras neergelegd en kijken naar de Memorial parade.....LET THE SHOW BEGIN!!!!

    Of het de hitte was, te hoge verwachtingen, eerbied, instelling, voorzichtigheid of gewoonte, ik weet het niet. Maar wat het ook was, de show duurde langer dan lang, was ongelooflijk saai en duf. Een lange reeks marcherende (matige) higschool-orkesten, veteranen in auto’s en op knullige praalwagens, veteranen in een jeep, geinig bedoelde verkleedpartijen van historische figuren in een koets, slecht marcherende kindsoldaten (of padvinders zoals wij ze ook wel noemen), twee dansende negerinnen op zydecomuziek, een paar frontsoldaten uit 1800 op paarden, een man in een boot met wieltjes er onder, met crepe-papier versierde karren met daarop zwaar gewonde Iraq-soldaten (u kent ze wel: been eraf, gezicht verminkt, arm eraf, in rolstoel, oog er uit, verbrand gezicht, 2 vingers, half verlamd.......en maar zwaaien), een vage generaal der strijdkrachten met zijn lelijk maar duur verbouwde vrouw (zo’n mooi strak huidje op haar 60e......er kon geen lachje meer vanaf....letterlijk) ging in een tergend langzaam tempo aan ons voorbij. Met pauzes tussen de verschillende onderdelen waarin gerust 10 minuten reclame had gepast (of wellicht was dat de bedoeling). Gelukkig deed de Afro-Amerikaanse gemeenschap af en toe een duit in het zakje door met swingende orkesten en dansmariekes langs te komen.
    Gelukkig stond er achter ons een dolgedraaide Amerikaanse die als een waanzinnige naar alle Amerikaanse militairen schreeuwend (THANK YOU FOR SERVING!!!!!) en kwam er nog een verdwaalde protestant (niet qua geloof maar qua opvatting) langs, werden er kaartjes verkocht voor een Hillary-meeting en hadden onze achterburen een hondje van 10 weken oud.
    Maar met deze hitte was zitten op het gras in het park met een ijsje en een beetje dom kijken toch eigenlijk het enig echt aangename om te doen.

    Maar Robbie, die genoot. Ze wil later ook werken in Amerika...vlaggeren.....
    Read more

  • Day26

    One million Harleys.......

    May 28, 2007 in the United States ⋅ ⛅ 26 °C

    Hoe beschrijf je 1 miljoen Harleys in een rij....’k weet het niet. Als je klikt op de foto met de koffiebeker kun je een filmpje zien wat ik snel in elkaar geknutseld heb.

    Het is vandaag bloed en bloed heet. Bij alles wat je doet loop het zweet je in watervallen langs de rug. Vanmorgen hebben we bij het Vietnam-memorial ontbeten. Beetje rare plek natuurlijk, maar het is toch bijzonder al die mensen langs al die namen te zien gaan. Mensen zoeken in boeken en op het monument naar namen van vrienden en bekenden, komen na 40 jaar spontaan dienstmakkers tegen, kinderen van overleden soldaten eren hun vader, mensen “trekken” de naam over van familie op het monument.

    Robbie had wel wat opstartproblemen vanwege de hitte. Er was geen land mee te bezeilen. Maar na mate de dag vorderde nam haar energieniveau toe. Om 12 uur begon dus “Rolling Thunder”. Een eerbetoon van alle Harley-rijders uit heel de States en publiek aan de Veteranen. De hele stad ruikt, voelt en hoort naar Harleys (tenminste...rond de Mall).

    Alle Harley-rijders zijn geheel in eigen kostuum komen opdraven, inclusief bierbuiken, te dikke vrouwen (in knoepert strakke strech-spijkerbroeken en te kleine hemdjes), staartje in het resterende haar, hangsnor, tattoo ontbloot op inmiddels flubber-armen, vuile spijkerbroek, laarzen met stalen neuzen, vale t-shirt met opdruk uit 1979, emblemen van eerdere Harley-festijnen op hun leren vest met veters aan de zijkant, zonnebrillen als buitenaardse wezens, pothelmen, riem met stoere buckle en leren handschoentjes (zo kinky).

    Na 1,5 uur kijken zijn wij vertrokken naar een Museum, en toen was het einde van de tocht nog niet in zicht. Waarlijk indrukwekkend. En noisy too.

    De musea zijn hier allemaal gratis en erg mooi (hoe zo commercieel.....). Vandaag het Natuurmuseum gezien en het Vliegtuig en Luchtvaart museum. Erg druk, maar erg mooi van opzet.

    Oh ja en jullie moeten de groeten hebben van George en zijn vrouw....we zijn ook nog even bij hem langs geweest
    Read more

  • Day24

    Capital of the free world

    May 26, 2007 in the United States ⋅ ⛅ 28 °C

    We zijn in Washington DC....de capitol of the free world en democracy...vinden ze hier. De camper is ingeleverd. We moesten wel even wachten op een taxi, maar toen die uiteindelijk kwam, waren we binnen 30 minuten in het hartje van DE hoofdstad van de wereld. En de eerste indruk is uitsluitend goed:
    - ons hotel is hartstikke leuk. Een soort klein appartementje, met een bed, luie stoelen, bank, kantoortje, keukentje
    - we wonen tijdelijk “three blocks away” van “The Whitehouse”. We mogen George W dus wel buurman noemen.
    In de wijk waarin we zitten, wonen ook alle ex-presidenten en ministers ...tenminste ze hebben daar een huisje.....dus wie weet of we Bill nog ontmoeten
    - toen we het centrum binnen reden zagen we eerst 10 Harleys, toen 100, toen 1000, toen 10.000, toen wellicht 100.000. En volgens de taxichauffeur zullen we er morgen rond 1 miljoen zien. Echt een waanzinnig gezicht, al die prachtmotoren en hun berijders. Morgen is er een grote Harley Davidson-parade door de stad, met duizenden Harley’s, voorzien van vlaggen, rijkelijk versierde berijders met alle toeters en bellen. Maar het zet wel gelijk de sfeer van de stad.
    - ons hotel zit om de hoek van het wijkje Georgetown. Alsof je in Londen bent, zo gezellig. Allemaal leuke winkels, cafe’s, kunstverkopers, terrasjes. Echt een gezellige stad dus. Niet iets wat je direct verwacht bij het horen van “Washington DC”. We hebben al een flink stuk gelopen......maar de temperatuur.....loopt alleen maar verder op......

    Een nabrandertje: ‘t is nu bijna 23.00 uur en ik kom net terug van een avondwandeling over de Mall. De Mall is het enorm grote park van Washington, waaraan alle belangrijke gebouwen en musea liggen. Tevens is het een groot herdenkings, vierings, overdenkings, mediterings, ontmoetings park, vol monumenten ter herinnering aan iedereen en alles die zich hard heeft gemaakt voor vrijheid en gevochten heeft tegen onderdrukking. Of het nu gaat om de tweede wereld oorlog, Holocaust, Martin Luther King, JFK, Vietnam-veteranen. Alles wordt hier gevierd, aanbeden en herdacht.

    ‘T was ook een beetje een vreemde wandeling door het park.
    De lucht is nog steeds bloedheet en de hemel helder. In het park rollen gehandicapte oorlogsveteranen hun rolstoelen voort (“it’s my first time in Washington”), Harley Bikers hangen op hun motoren, groepjes scholieren kwebbelen en giechelen, trotse Amerikaanse gezinnen wijzen ontroerd naar het witte huis, jonge eendjes zwemmen in het reflectie-meer, treurende oorlogsveteranen staan voor de gedenkstenen, groepjes druk wijzende moslims maken elkaar duidelijk wat waar is, grote Indiaase families slenteren al etend voort, picknickende groepjes meisjes liggen op hun kleedje in het gras, op een bankje zitten vier zwaar gedecoreerde veteranen uit de tweede wereld oorlog, mensen lopen bezweet met ipod te joggen, fietsende stelletjes rijden zowat een hondje om, politie rijdt rond op mountain-bikes, vaders raken met 1 hand de enorm obelisk aan en overal maken mensen foto’s van elkaar en van de plek. In de lucht hangt een apache helikopter, vliegtuigen voor washington-airport vliegen laag over, rond de straten wordt je de adem ontnomen door de uitlaatgassen van de honderden Harleys, het geluid van ziekenwagensirenes en motoren lijkt constant aanwezig, de honderden flitslampjes bij het Arbaham-Lincoln-memorial ontnemen bijna het zicht.
    ‘T is gek maar op een of andere manier voelt dit ook als een speciale plek. Natuurlijk het is vals, groots, opportuun, grotesk, ongenuanceerd, partiotistisch, propagandistisch en kitsch. Maar op een of andere manier lijkt het wel of mensen op deze plek aanvoelen dat vrijheid niet helemaal van zelf komt en dat je daar soms voor moet vechten. En dat je het moet vieren. Wellicht hebben Amerikanen dat iets beter door dan wij Hollanders. Gek eigenlijk als je bedenkt dat historisch gezien Amerikanen nooit hebben hoeven vechten voor hun hachje......

    En nergens heb je het gevoel dat je op je hoede moet zijn, dat je risico loopt of dat het gevaarlijk zou zijn om in je eentje ‘s avonds laat door het park te lopen.

    Ik wou maar zeggen, het park pakt je toch een beetje..........
    Read more

  • Day23

    There was a War

    May 25, 2007 in the United States ⋅ ☀️ 25 °C

    Vandaag een kort ritje gemaakt tot aan Fredericksburg. ‘T was even spannend of we een camping zouden vinden, want het is memorialday-weekend (“happy memorialdayweekend sir”). Maar de tweede camping had gelukkig plek. Wel zeer krap, de camper paste krap tussen de bomen (toch nog weer een boompje geramd, nu met de bovenkant). In Fredericksburg is duidelijk dat alles draait om The Civil War. Er zijn allerlei herdenkingsstenen, battlefields en andere herinneringen aan hun grootste oorlog op eigen grond. Fredericksburg is een aangenaam “engels” stadje met veel rommelwinkeltjes (Antiek.....binnen Amerikaanse normen). Maar het is er aangenaam wandelen met een echt “Europees” stadscentrum en veel leuke pandjes. En......ze hebben een goede kapper. Ik heb m’n kuif even laten bijwerken door een Amerikaanse kapster. Ze wilde graag weten of mijn Father in law still love to dress hair....if we wil get more childeren...oh yeah...they are a gift of god.......oh she says “papa”, ain’t that cute.....bladibladiebla.

    Ondertussen stijgt de temperatuur steeds verder en inmiddels boven de 30 graden....dus very sweaty....
    Read more

  • Day23

    Pocahontas, where are you?

    May 25, 2007 in the United States ⋅ ☀️ 26 °C

    Vandaag een lange rit gemaakt van Neuse river park naar de hoofdstad van Virginia, Richmond. De reis was prettig, mooi weer, rustige wegen (en oh wat heerlijk rustige medeweggebruikers) en het landschap was grotendeels aangenaam bos en moeras. Nu staan we in Pocahontas State Forest. Een mooie camping vlak bij Richmond met veel dingen te doen (wandelen, varen, zwemmen, spelen, MTB). Of Pocahontas hier ooit echt is geweest is niet helemaal duidelijk, maar Robbie vond het wel stoer om in het park te staan van Pocahontas. Gelukkig heeft ze niet meer gevraagd waar dan de “resten” van Pocahontas zijn, want onderweg fantaseerde ze nog even dat het huisje van Pocahontas hier wel zou staan.....

    We mochten hier vandaag nog wel staan en het is nu erg rustig. Maar morgen breekt hier de toeristen hell los. Er is niet 1 plekje meer vrij. Dit weekeinde is het namelijk memorialday-weekend (een soort 4 en 5 mei in 1). En dan hebben alle Amerikanen een extra dagje vrij. Dus trekt iedereen massaal de bossen in bepakt en bezakt met bijl, tent, colemankoeler, vliegentent, openhaardhout, wandelschoenen, kookstellen, kano’s, zaklampen, wandelbroeken, opklapstoeltjes, hangmatten, opbergboxen, vishengels, en alle andere attributen die te koop zijn bij de Walmart onder het kopje “outdoor”. Want wat kamperen betreft is het voor Amerikanen alles of niets.

    Dus of wij op onze laatste nacht in de Camper nog een fatsoenlijk plekje zullen vinden is nog maar de vraag.

    Voor de zekerheid hebben we vanavond nog maar even gedaan wat elke Amerikaan doet op de camping:

    1. zo snel mogelijk het kampvuur aan
    2. Marshmellows aan een stokje rijgen
    3. ze boven het vuur houden tot ze goud bruin zijn
    4. smullen maar

    En morgen maar zien waar we terecht komen
    Read more

  • Day22

    On the road again

    May 24, 2007 in the United States ⋅ 🌙 21 °C

    Gisteren lekker gespeeld, gezwommen, gevoetbald en gestoeid op het strand en lekker over het eiland gefietst. Robbie was zo moe van het ochtendje strand dat ze ‘s middags achter op de fiets in slaap viel. Dat was wel een grappig gezicht omdat ze vanwege haar helm een beetje een zwaar hoofd had.

    Vanochtend hebben we eerst uitgebreid op het strand gelegen en gezwommen en zijn rond het middaguur van de camping vertrokken. Bij het inpakken van de auto brak ik een sleutel af van de kofferbakken. Dus een deel van de dag zijn we druk geweest met het zoeken naar een sleutelboer die ons vervangende sleutels kon geven. Die hebben we niet gevonden, maar wel een Camperverkoper die wist hoe het ook los kon. Dus die heeft gezorgd dat alle bakken weer open kunnen.

    In de middag hebben we heerlijk vis gegeten in de haven van Moreheadcity. Grote schotels vis (ik had 12 oesters, blauwvis en verse garnalen met gebakken snijbonen en zoete aardappel, Erica had verse krab-cakes met clamchowder = amerikaanse romige vissoep, en Robbie een groot stuk visfilet met rijst en appelmoes). Robbie heeft gegeten als een bootwerker. Ze wil graag engels leren en wilde zelf haar drinken bestellen (applejuice).

    Tegenover onze parkeerplaats voor de camper zagen we een bord met daarop geschilderd “homemade cheesecake”. Dat konden we niet aan onze neus voorbij laten gaan. Eenmaal binnen bleek het weer zo’n typisch “gezellig” kneuterig zaakje zoals je die hier nog veel hebt. Het waren twee zussen die hun huiskamer hadden verbouwd tot een klein thee-huisje met bij elkaar verzamelde meubeltjes en tuttige snuisterijen. Elke ochtend bakte ze gezamenlijk de heerlijkste soorten cheesecake en ander gebak en verkopen dat aan “de lokalen”. Je krijgt het op een plastic bordje met een enorme aardbei er boven op. Een beker koffie erbij en smullen maar. De Zuster wilde graag weten hoe wij Nederlanders aankeken tegen Bush. En nee, ik moest vooral geen blad voor de mond nemen. Ik heb dus uitgelegd dat wij het niet zo op Bush hebben, zeker sinds hij de oorlog is ingegaan. Ze waren het helemaal met ons eens. Bush was een NONO en zijn vrouw een “wet rag” (natte dweil). En Bush “had no way out in Iraq”.
    Oh ja en ze kende ook nog een Nederlander, die had in het dorp een restaurantje. Ze ging hem gelijk bellen. 5 minuten later stond hij in het zaakje. Hij was 4 jaar geleden naar dit stadje gekomen met zijn vrouw om een restaurant te beginnen. Zijn vrouw is Amerikaanse. Hij had het wel goed naar zijn zin, maar de winters waren wel erg rustig in het gat waar hij woonde. Maar wel lekker dicht bij het strand, de zee en veel mooie natuurgebieden. Zij dochter van 7 spreekt, schrijft en leest nog goed Nederlands, ondanks dat zij al het grootste deel van haar leven in de States woont.

    Uiteindelijk hebben we een groot deel van de taart in een doosje (doggybag) meegenomen. De hoeveelheden waren weer eens enorm. Robbie wilde perse zelf om een doggybag gaan vragen. Dus na een paar keer oefenen: “do you have a doggybag?” is ze zelf naar een van de zusters toegestapt om het te gaan vragen.

    Daarna zijn we verder gereden richting het Noorden en staan nu op een boscamping aan de oever van de Neuse-river. Ik had er nooit van gehoord, maar hij is ongelooflijk groot en breed. Vanaf het strandje aan de oever kun je met moeite de overkant zien.
    Morgen rijden we verder naar het Noorden, zodat we een beetje bijtijds in de richting van Washington zijn, waar we zaterdag onze camper moeten inleveren.
    Read more

  • Day20

    Come to my island

    May 22, 2007 in the United States ⋅ 🌙 21 °C

    We doen aan een soort van eilandhoppen.
    Voor de kust van Oost Amerika liggen enkele honderden kilometers eilanden. Het zijn een beetje waddeneiland-achtige stroken land, van maximaal een kilometer breed en verschillend van lengte. Sommige eilanden kun je per brug bereiken, andere alleen per boot. Gisteren zaten we nog in Surfcity, nu zijn we verhuisd naar Emerald Isle.
    Het was een relatief korte rit en volgens onze kaart kon dat dwars door een mooi moerasgebied. Maar dat bleek een militair oefenterrein. Dus daar waren wij per ongeluk opgereden en werden dus netjes verzocht om te keren. Dertig mijl verderop nam ik de verkeerde afslag en zaten we opnieuw op dat oefenterrein. Dus mochten we weer omkeren.

    Overigens wordt hier wel duidelijk hoe hard de oorlog in Irak ingrijpt in de samenleving. Blijkbaar komen veel jongens en meisjes van de oorlog terug via deze militaire basis. De weg rondom de basis was werkelijk bezaaid met spandoeken aan hekken en bomen met daarop hartenkreten van ouders en geliefden aan de manschappen die terugkeren uit Irak. Aan de toon van de spandoeken en de enorme aantallen kun je zien dat het er nogal inhakt. Al blijven de Amerikanen sterk verdeeld over de oorlog gezien de vele pro- en anti-Irak-oorlogstickers op auto’s.

    Ermerald Isle is een aangenaam eiland. Met zowaar een fietsenmaker en een fietspad. 1 + 1 = 2 voor een echte Nederlander, dus fiets gehuurd en trappen maar. De fietsenmaker was zeer vereerd dat hij nog eens een fiets verhuurt aan een Nederlander (vervolgens ging hij uitleggen hoe ik Robbie het beste op een kinderstoeltje kon zetten zonder om te vallen). Hij wist wel dat wij zeer goede waterkeringbouwers waren. Op de Amerikaanse TV was een documentaire geweest over de wijze waarop wij dijken bouwen. Dit werd vergeleken met hoe de dijken er in Louisiana hadden uitgezien. Het was hem volslagen duidelijk hoe de ramp in New Orleans had kunnen gebeuren. De dijken in New Orleans waren gebouwd door dronken bouwers voor “the lowest price”

    Emerald Isle staat vol met prachtige strandhuizen.....op de volgende huizen hebben we maar vast een optie genomen:
    Read more

  • Day18

    Srfin Surfin Surfcity

    May 20, 2007 in the United States ⋅ 🌙 22 °C

    Vandaag een lange ruk van Charlotte naar Surfcity gemaakt (200 mijl). Dwars door het Amerika van alledag. Grotendeels zonder snelwegen en dus over plaatselijke weggetjes door nietszeggende dorpjes. En dan zie je wat het echte Amerika is op een zaterdag:

    - Uiteraard de garagesale/yardsale: Op allerlei plekken hebben mensen hun overtollige waar in de tuin gelegd en bieden het te koop aan. Een soort koninginnendag-markt in je eigen tuin.
    - Carwash: Dames staan langs de weg met grote stukken karton met daarop geschilderd “Carwash”. Uiteraard met de bedoeling dat ze voor een habbekrats de auto wassen. We hebben maar niet gevraagd wat het kost om een SRV-wagen te wassen
    - Car-sale: Hoewel je soms door schier oneindig landschap rijdt en er af en toe iets van bewoning lijkt (een paar omgebouwde sta-caravans, een Antebellum villa, een paar bungalowtjes) heeft een klein dorp dan ineens een flink aantal tweedehandsautohandels met elk een grote parkeerplaats met honderden tweedehands auto’s, trucks, campers en grasmaaiers. Uiteraard alles uitbundig versierd met vlaggen en rood-wit-blauwe glimmende slingers (en ongetwijfeld een slikkie verkoper, met vies hemd met puntkraag, vet haar, mondgeur, van opzij gekamt nattig haar, iets hoog-water-pantalon, pens, witte sportsokken, colbert met glimmende ellebogen en een peuk...maar dat fantaseer ik er bij).
    - Pre-loved house: oftewel tweedehands huis te koop. Dan staan er op een veldje enkele tientallen volledige opgebouwde houten huizen. Die zijn dan van hun oorspronkelijke plek afgehaald en staan nu te wachten op een nieuwe eigenaar. Geeft het woord huizenmarkt gelijk weer een nieuwe betekenis.
    - de meest vreemde ondernemingen: fabriek voor grote stenen dieren (giraffes, herten, beren, struisvogels, zebra’s), kaarsenfabriek, fabriek voor toupetten, lieveheersbeestjes kwekerij, kappers voor military-haircuts.
    - Commercial strips: in groter plaatsen is aan de ingang van het stadje een bijjna eindeloze strip van lelijke handel in van alles. Maar toch voornamelijk: Wendy’s, BurgerKing, Holiday-Inn, Macdonalds, Wafflehouse, House of Omlettes, Tacobell, Dollargrand, BP, all-you-can-eat-chinese, sleezy motels, Foodlion, Subway, Walmart, Donutshop, Dairy Queen, Piggly Wiggly, Hardy’s, Ardy’s, iHop, Applebee’s, Sears, JC Peny, Bestbuy, Shell, Kentuky-fried chicken, Motel6, Pappa luigi’s, Pizzahut, etc, etc. En dat is geen verzameling van allerlei zaken gedurende 200 mijl, maar een opsomming van wat er op 1 enkele strip te vinden is.

    We hebben nog wel een lange tussensop gemaakt in Wilmington. Een mooi zuidelijk stadje met een prachtige houten havenboulevard, veel winkeltjes in oude industriepanden, veel cafe’s en restaurantjes en mooi North-South-huizen (je kent ze wel, houten huizen met een puntdak, in zachte kleuren geschilderd met aan de voorkant zo’n porch met een schommelbank en in de tuin een grote hangende boom).

    Nu zitten we in Surf City. Of althans, daar vlak bij. ‘T is niet de mooiste camping waarop we staan (niet meer dan een veld met campers), maar het strand ligt op nog geen 50 meter van onze camper. Een prachtig strand, de zee is al lauw, miljoenen schelpen en je kunt eindeloos ver kijken, zowel over de stranden als over het water. En in de duinen staan echt jaloersmakende houten huizen. Hoog op palen gebouwd, zodat er maximaal uitzicht is over de Oceaan.

    We staan met onze campers wel een beetje dicht bij de enige weg van het eiland. Dus tot nu toe voelt het nog niet heel erg rustig. Maar dat kan de zaterdagavond-drukte zijn.

    En Robbie wil maar 1 ding......de zee in en zandkastelen bouwen. Vanmiddag is ze met broek en al de zee ingerend, zo mooi vond ze het.
    Dus morgen gaan we STRAND doen.
    Read more

  • Day16

    North & South

    May 18, 2007 in the United States ⋅ ☀️ 17 °C

    North & South Carolina in 1 dag...het kan in Carowinds. Het licht precies op de grens van Nort en South, dus je kunt gedurende de dag de grens telkens oversteken.
    Vanmorgen om 9 uur strak waren wij binnen in deze enorme kermis (achtbanen, draaimolens, schiettenten, racebanen, etc, etc). En vanavond om 6 uur kwamen we er uit. En Robbie is aan een stuk in touw geweest.
    We zijn begonnen met een heuse achtbaan (waarin we gelijk bleven hangen door een technische storing). We hebben alle zweefmolens, waterbanen, luchtballonnen, draaimolens en attracties gehad en nog was het Robbie niet genoeg. En het hoogtepunt: Robbie had een echte “meet & greet” met haar heldin Dora the explorer (volgens Robbie warne ze niet echt want het huidje van Dora voelde zo zacht).

    Er was ook van alles te winnen. En Amerikanen zouden geen Amerikanen zijn als dat ook niet weer groot en veel was. Zo liepen diverse mensen met manshoge knuffels van scooby-Doo rond, liep aan het einde van de dag wel een kwart van de bezoekers dribbelend met een gewonnen basketbal door het park (echt iedereen kan hier dribbelen, praten, lachen, wandelen en gek doen tegelijk) en had iedereen zijn armen vol met gewonnen knuffels, petten en andere fijne rotzooi. Uiteraard heeft Robbie ook dingen gewonnen, zoals een knuffelslang en een knuffelvis.

    En als afsluiter van de dag wilde Robbie (voor de vierde keer) nog een keer in de grote achtbaan.....verslaafd dus.
    En....Robbie en Erica hebben allebei een prachtige Cowboyhoed gekocht.

    Een dagje amusement.......dus voor de afwisseling gaan we morgen richting Surfcity, een afgelegen plaatsje aan de kust waar het heerlijk rustig schijnt te zijn.
    Read more